Είναι πολύ δύσκολο να λες όχι σε ένα παιδί. Μερικές φορές όμως δεν μπορείς να μην το πεις.
«Μπαμπά μια ιστορία κοριτσίστικη»
«Μπαμπά μια ιστορία αγορίστικη». Λένε η Μαρίνα μου κι ο Αντώνης μου.
Είμαι όμως εξοντωμένος. Ξέρω – αφού το ‘χω ξαναπάθει – ότι σε λίγα λεπτά αφήγησης θα με πάρει ο ύπνος. Ή θ’ αρχίσω να λέω αυτά τα ακαταλαβίστικα που λέμε όταν είμαστε σε κατάσταση υπνοξύπνιου! Την ξέρεις αυτή την κατάσταση;
Προφανώς. Δεν έχει σημασία αν έχεις παιδί ή παιδιά. Την κατάσταση την ξέρεις.
Από τη μια η κούραση. Από την άλλη σε ποιο από τα δύο κρεβάτια να ξαπλώσεις;
Πόσο μπορείς ρίξεις τον μεγάλο με το «έλα πάω στης μικρής»; Λίγο! Γιατί κι αυτός σου λέει «ναι αλλά τώρα είναι η σειρά μου, δεν είναι δίκαιο». Ακόμη δεν έχει μάθει το «δεν είσαι δίκαιος». Αυτό είναι σίγουρα πιο οδυνηρό.
Είναι όμως πείσμονες. Δεν το βάζουν κάτω.
Μπορώ να τους ξεγελάω ακόμη με τον unisex Nemo που τον γουστάρουν κι οι δύο. Παραμένει όμως το ζήτημα: σε ποιο κρεβάτι χώνομαι για να το πω;
Τελευταίως ο Αντώνης βολεύεται με το πόδι μου. Κάθομαι στο κρεβάτι της Μαρίνας και τεντώνω το πόδι μου στο δικό του κι αυτός κάνει χαβαλέ τάχα μου γαργαλώντας με. Σαν να κάνουμε χειρονομίες στα κρυφά. Ξέρεις! Αγορίστικα πράγματα. Την ίδια ώρα η Μαρίνα χαϊδεύει το μούσι μου (καινούριο αυτό κι απ’ ό,τι φαίνεται αρέσει και στους δύο!!!)!
Η νύστα είναι πιο πηχτή κι από το, ανακατεμένο με τα φώτα της πόλης, σκοτάδι έξω από παράθυρο. Αφήνουμε ανοιχτά τα παντζούρια για να ξυπνάνε εύκολα το πρωί. Ο ήλιος ανατέλλει στο παράθυρό τους.
Αποφασίζω να πω μια πιο γρήγορη βερσιόν από την ακριβή «απαγγελία» της ταινίας που έχουν δει εκατοντάδες φορές.
Να το λάθος!
Τι κι αν και τα δικά τους βλέφαρα είναι σα μολύβια σε παραγάδι! Αμέσως τσιτώνουν. Κυρίως η μικρή. «Όχι δεν είναι σωστό, πρέπει να πεις …» κι αρχίζει να σου λέει πώς θέλει να ακούσει το παραμύθι. Το μήνυμα είναι τόσο καθαρό! Πρέπει να το πω με όλες τις λεπτομέρειες. Long version. Καμιά δικαιολογία. «Μα Μαρίνα μου…» δεν παίζει με τίποτα.
Πρώτα το λες και μετά λες … δεν αντέχω. Κι αν κάποια στιγμή με πάρει ο ύπνος … «ε μπαμπά δεν τέλειωσε ακόμη!» Τελικά το παραμύθι νικάει. Ο Nemo το σκάει από το ενυδρείο, ο μπαμπάς του νικάει τους φόβους του, η Ντόρις εξακολουθεί να έχει βραχεία μνήμη – και να είναι happy – τα παιδιά κοιμούνται. Ένα χέρι μένει πάνω στο μούσι, ένα άλλο στη φτέρνα.
Κι εγώ να αφουγκράζομαι και να προσπαθώ να σηκωθώ χωρίς να τους χαλάσω την αίσθηση που τα κοίμησε.
Και μετά πέφτω στο δικό μου κρεβάτι. Κι όση κι αν είναι η αγάπη, εύχομαι να μην έχουμε νυχτερινούς εισβολείς. Γιατί τελικά δεν είναι κακό να είσαι μπαμπάς, αλλά να μπορείς να κοιμάσαι κιόλας!