Η ιδέα της ύβρεως, έτσι όπως τη μάθαμε στο σχολείο στα τιμημένα 80’s, μου εντυπώθηκε πολύ βαθιά στο μυαλό. Απ’ ό,τι μάθαμε στο σχολείο αυτή περισσότερο απ’ όλα! Η ύβρις. Το να σηκώσεις τη μύτη σου πιο ψηλά από την κούτρα σου με απλά λόγια.
Η πρόκληση. Η αμετροέπεια. Η αίσθηση του «εγώ κι άλλος κανείς δεν υπάρχει». Η συνεχής και αδιάλειπτη συμπεριφορά που σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι «θεός». Και που, φυσικά, εφόσον το κάνεις, δείχνεις ότι δεν υπάρχει θεός. Κανείς θεός. Όπως και αν αντιλαμβάνεται κάποιος το θείο. Ο «υβριστής» υπερβαίνει τα εσκαμμένα και νομίζει ότι κανένας κερατάς Δίας δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει από τον Όλυμπο να του φέρει τύφλωση και, τελικά, την τιμωρία που του αναλογεί. Γι’ αυτό και δεν αλλάζει ποτέ και καμιά από τις ποταπές – προς τους άλλους – συμπεριφορές του.
το υπόλοιπο κείμενο στην aixmi.gr