έχεις ποτέ κοιτάξει κάτι που είναι πεταμένο στο δρόμο και το έχεις λιμπιστε;
εμένα μου έχει τύχει. Μάλιστα έχω μαζέψει από τα σκουπίδια μια παλιά σεζ-λονγκ, την πήρα, την έτριψα, την πέρασα πετρέλαιο (για το σαράκι), κάσια (για να την κάνω πιο σκούρα), πήρα καινούριο ύφασμα – κόκκινο και το έραψα στις άκρες και για πολλά χρόνια την είχα είτε στο εργένικο μου σαλόνι, μετά στη βεράντα και μετά, την άφησα κι εγώ δίπλα στα σκουπίδια … για τον επόμενο.
Παλιά μάζευα ενδιαφέροντα πράγματα, που τα αγόραζα από τους ρακοσυλλέκτες. Έχω πάει ακόμη και στις πέντε έξη το πρωί, που στήνουν τους πάγκους τους στο μοναστηράκι, και εκτός απο φωτογραφίες, έκανα και σεφτέ σε μερικούς.
Καλή φάση. Οι πιο πολλοί δεν είναι απλώς ταληροφονιάδες που "εξετάζουν" με ακτίνες "χ" τον υποψηφιο αγοραστή και κοστολογούν τη λαχτάρα του για να αποκτήσει ένα αντικείμενο.
Τώρα η Μαρίνα Δανέζη τους έκανε ντοκιμαντερ. Πριν από μερικά χρόνια είχα στείλει μια ρεπορτερ της εκπομπής Κοινωνία ώρα Μέγκα και είχε καταφέρει να κάνει ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Το δύσκολο είναι να κερδίσεις την εμπιστοσύνης τους!
Καλοτάξιδο το ντοκιμαντέρ σου Μαρίνα μου!