Giannis Kafatos

ακούω τις δηλώσεις εσχάτως, αυτών που είναι επιφορτισμένοι με το να μαζεύουν τους φόρους. Η ανικανόητα κρατάει χρόνια. Δε ΄πα να έχει βρει η επιστήμη τα βιάγκρα τα σιάλις και τα ρέστα … Εδώ, στην ελλαντα μας η ανικανότις των ειδικών δεν "σηκώνεται" με τίποτα. Αποτέλεσμα να μη μαζεύονται οι φόροι, και οι μόνοι που είναι διαθέσιμοι να γεμίσουν να τα ταμεία είμαστε εσύ κι εγώ, κι ο πατέρας μου κι ο δικός σου και γενικώς αυτοί που δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Και δε φτάνει που μας τ’ αρπάζουν αφού είναι ανικανότατα ανίκανοι να μαζέψουν το μπερντέ από εκεί που πρέπει και περισεύει σε τελική ανάλυση … μας τη λένε κι από πάνω.  Έτσι κι εγώ από σκουτοποιός μεταμορφώνομαι σε θυμοφιλόσοφο. (σιγά μην κοκκινίσω, έδω άλλοι το παίζουν υπουργοί και δεν ντρέπονται)

έχω την τύχη να έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Απ’ αυτά, πιστέψτε με, έχω κρατήσει κάποια πράγματα: εικόνες, μια γενική αίσθηση. Όμως από τα βιβλία του Ιάκωβου Καμπανέλη και ειδικά από το Μαουτχάουζεν υπάρχουν σελίδες που θυμάμαι κάθε τους λέξη. Μαζί φυσικά με τις εικόνες αλλά και τις μυρωδιές.
Και τι να πω για τη "Στέλλα" και τον "Δράκο" και το "Μεγάλο μας Τσίρκο"
Πολλά χρόνια έλεγα να τον γνωρίσω, να βρω μια αφορμή για μια συνέντευξη, κάτι που θα με έφερνε απέναντί του. Το αμέλησα. Νομίζουμε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αθάνατοι, άφθαρτοι πιο σωστά να το πω.
Με λυπάμαι που δεν πρόλαβα να τον ακούσω να μου διαβάζει κάποιες σελίδες από τα βιβλία του. Όταν το αποφάσισα εγώ, και παρά τις προσπάθειες και των παιδιών στον Κέδρο, ήταν πλέον πολύ κουρασμένος. Είμαι άτυχος.

Είμαστε όλοι όμως, όσοι δηλαδή έχουν διαβάσει τα έργα του ή έχουν δει παραστάσεις έργων του, τυχεροί.

Ευχαριστούμε για τις ιδέες που μπόλιασες το μυαλό μας. Ανέβα τώρα τη δική σου σκάλα. Άσε τα δάκρυα για ‘μας. Εμάς που δεν εκτιμάμε τίποτα και γινόμαστε μπίλια στο ατέρμονο ρουλεμάν της καθημερινότητας. (Τι γελοία δικαιολογία!!!)

Ευχαριστούμε, ευχαριστώ.

αλλά διδακτικαμάντ θα σου πω τη συμβουλή μου: Μην κολάς!!!
Οι κολλημένοι είναι … κολλητικοί