Θύμωσα πολύ όταν είδα ότι έστησαν "τείχο" από πλέξιγκλας και σίδερο και διχοτόμησαν την Αθήνα.
Φοβήθηκαν λέει, μην και δεν μπουν στη βουλή. Και δεν δουλεψουν. Ή μήπως το έκαναν για να μπορούν οι δικοί τους άνθρωποι, με τις κουκούλες και τα τσιμπράγκαλα να ξέρουν τα … όρια …
Ένιωσα και οργή και ντροπή.
Γι’ αυτό και "θυμησα" στην υπουργάρα Παπουτσή, που έβαλε το μαχαίρι στο κοκκαλο για το ναυάγιο του Σάμινα, ότι αν ξώμεινε από σίδερα να πεταχτεί μέχρι Πολυτεχνείο. Εχει εκεί την πόρτα την σκουριασμένη, την τσαλακωμένη από το τανκ, αλλά καταρρακωμένη από τα "παιδιά" του πολυτεχνείου που ασελγούν εδώ και χρόνια στην αισθητική μου, αλλά και στο μέλλον της ελλάδας.
Φτου σας!
Μη φοβάστε οι "φοβισμένοι". Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από βρισιές και αυγά. Μην μπερδεύετε την ανυπαρξία σας με τη δημοκρατία.
Σήμερα στο σύνταγμα αρχίσατε να ρίχνετε δακρυγόνα για να σπάσετε τον τσαμπουκά. Και να δώσετε "χωρο" στα δικά σας παιδιά να μπουν μέσα και να αμαυρώσουν ό,τι εδώ και τόσες μέρες σας ενοχλούσε: τον απλό κόσμο που σας βρίζει για τις πράξεις και τις παραλείψεις σας!
Είχα χρόνια να νιώσω δακρυγόνα να μου καινε τα μάτια, το λαιμό και για πρώτη φορά το δέρμα! Ευχαριστώ που μου τα θυμήσατε.
κι όπως έλεγε κι η γιαγιά μου: το φόβο μας νά’χετε!!!
Share on Facebook