κι όμως!
Μερικές φορές δεν κάνει κακό να κοιτάς χαμηλά όταν περπατάς. Κοίτα τι είδα χθες το βράδυ, Παρασκευή της Εκθέσεως, επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο. Μέσα στα σοκάκια, της γειτονιάς της πρώην νυχτερινής διασκέδασης, και ακόμη πιο πρώην βιοτεχνικής άνθισης. Εκεί στου Ψυρρή, απ΄όπου απέδρασε η δραστηριότητα των μικρών εργαστηρίων κλπ και έγινε το πρώτο Σοχο της Αθήνας, της νέας Αθήνας, μετά την Πλάκα των 70’ς. Τελικώς απέδρασε και η διασκέδαση – τουλάχιστον το πατείς με πατώ σε των περασμένων ετών – και πήγε Γκάζι.
Αυτές οι μέρες είναι τόσο μεσοβέζικες, δεν ξέρεις πού να πας. Να μπεις σε κλειστά μαγαζιά, να κάτσεις έξω στην υγρασία κάνοντας τεχνητή παράταση των διακοπών, μετά τη δουλειά – αν υποθέσουμε ότι δεν σου έχουν πάρει τη δουλειά τα "αναπτυξιακά" σχέδια που εφαρμόζονται στη χώρα;
Τέλος πάντων μια βόλτα στου Ψυρρή είναι πάντα μια βόλτα στην καρδιά της Αθήνας.
Πρέπει να σου πω ότι μου έφτιαξε το κέφι όταν πλησίαζα το θαμνούλι που απλώνεται στο πεζοδρόμιο σ’ αυτή την πάροδο της Σαρρή. Δεν το πίστευα κι αν δεν είχα δει την Τετάρτη άλλη μια κάπαρη να φυτρώνει ανάμεσα στις τσιμεντόπλακες στο μικρό θεατράκι με το όνομα Αννα Συνοδινού, δίπλα από το θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα, δεν θα ήμουν τόσο προσεκτικός.
Έσκυψα έπιασα ένα φύλλο μεσα στο σκοτάδι, το έκοψα, το τσάκισα στη μέση και πριν το φέρω στη μύτη η μυρωδιά είχε ήδη κάνει το ταξίδι της στα ρουθούνια και το μυαλό μου.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου προσγειώθηκα στις ξερολιθιές της αγαπημένης μου Σίφνου, εκεί που οι κάπαρες φύονται με σχεδόν μαγικό τρόπο μονο μέσα από τις σχισμές των βράχων. Λένε μάλιστα ότι οι Σιφνιές φυσάνε τους σπόρους που έχουν μαζέψει, με ένα καλάμι στις σχισμές από τις ξερολιθιές… ή για κάποιο λόγο έχω αυτή τη "γνώση" στο μυαλό μου γιατί είναι καταπληκτική ως εικόνα; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η κάπαρη!
Δεν είμαι ο "επίμονος κηπουρός" αλλά ξέρω ότι κάπαρη σε γλάστρα δεν πιάνει. Η καπαροσαλάτα που έτρωγα σ’ ενα εστιατόριο στις Καμάρες χρόνια πριν, τα καπαρόφυλλα που έφαγα στην Ανάφη, είναι για τον εισοφάγο μου από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να του τύχουν.
Μια κάπαρη στου Ψυρρή… ανάμεσα στον τοίχο καποιου μπαρ και στο μικρό πεζοδρομιάκι. Ανθισμένη, τώρα που δεν πατάει κανείς εκεί, ούτε καν παράνομα παρκαρισμενα αυτοκίνητα. Πόσο θ’ αντέξει;
Προσέχετε τι πατάτε. Μερικές φορές η έκπληξη μπορεί να συνθλιβεί κάτω από ένα ανέμελο βήμα!
Μακάρι να βλέπουμε πάντα εικόνες που θα μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. Θέλει βεβαίως δουλειά κι από εμάς, αλλά θέλει και τύχη!
Share on Facebook