Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι κάτι χαβαλέδες.
Πολλοί λένε ότι οι αγανκτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος – δηλαδή όσοι δεν κατάφεραν να κάνουν τη λαμογιά.
Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος γιατί δεν αγανάκτησαν εγκαίρως.
Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι όλα αυτά μαζί.
Η συγκλονιστική αυτή φωτογραφία είναι νομίζω η φωτογραφία της χρονιάς και ο φωτορεπόρτερ που την τράβηξε είναι γνωστός σου. Πρόκειται για τον Κώστα Τσιρώνη, τον φωτογράφο που κατάφερε και τράβηξε την περιβόητη φωτογραφία με τα ΜΑΤ να κραδαίνουν τα κουμπούρια τους 
στα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και απολύθηκε από την εφημερίδα του τον Ελεύθερο Τύπο (επί της πολυχρονεμένης Αγγελοπουλικής ιδιοκτησίας). Φιγουράρει σήμερα στην πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας – με τους επί τρίμηνο απλήρωτους κι εκεί, δημοσιογράφους. Ο Κώστας Τσιρώνης εργάζεται για το πρακτορείο Associated Press και έτσι υπογράφει τη αυτήν τη στιγμή που μας έκανε όλους να σαστίσουμε το πρωί κοιτώντας τα πρωτοσέλιδα. Μετά, η φωτογραφία έγινε με τον μαγικό τρόπο των social media όλων μας – και καλώς.
Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάξω να βρω ποιος ήταν εκεί και είδε αυτή τη σκηνή μέσα από το φακό του και έκανε το "κλικ" το συγκεκριμένο κλάσμα του δευτερολέπτου.
Αυτό το κορίτσι στην αγκαλία κάποιου στελέχους της ΓΣΕΕ είναι τρομοκρατημένο στην Αθήνα του 2011. Όχι στην Ελλάδα που ξέραμε, αλλά στο κράτος του κυρίου Παπανδρέου, του κυρίου Βενιζέλου, του κυρίου Παπουτσή, της κυρίας Κανέλλη, του κυρίου Ροντούλη, του κυρίου Σαμαρά, της κυρίας Μπακογιάννη, κλπ κλπ δημοκρατικών δυνάμεων που λέγαμε στα 80’ς. Σ’ αυτό το περιβάλλον θα μεγαλώνουμε πλέον τα παιδιά μας! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Να κάνουμε μια δύο μέρες να το χωνέψουμε, κι όταν δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι ζούμε σε δημοκρατία αυτού του είδους, να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ο κάθενας μόνος του και όλοι μαζί – κυρίως όλοι μαζί, να μην ξαναδούμε τέτοια βλέμματα παιδιών.
Βγάλε το περιβάλλον και μη μου πεις ότι το κοριτσάκι αυτό δεν σου θυμίζει κλασικές φωτογραφίες από θηριωδίες που έχουν χαραχτεί στη συλλογική μνήμη επειδή ένας Τσιρώνης πάτησε το κλείστρο της μηχανής του το κατάλληλο κλάσμα του δευτερολέπτου!!!
Ε, λοιπόν εγώ δε γουστάρω το παιδί μου να μεγάλωσει μέσα στο φόβο.
Δε με νοιάζουν τα λούσα. Αλλά δεν επιτρέπω σε κανένα από τα "ΤΙΠΟΤΑ" που μας κυβερνούν να τρομοκρατεί τα παιδιά μας.
Μπορεί ο ΓΑΠ να κλαίει που δεν πήγε να μιλήσει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, μπορεί ο Βενιζέλος να κλαίει επειδή η κυρία Λαγκάρντ του τις έβρεξε που δεν μας γάμησε επαρκώς με τα άχρηστα για το μέλλον μας μέτρα τους. Μπορεί ο Σαμαράς να κλαίει επείδή δεν είναι ακόμη πρωθυπουργός, μπορεί η Ντόρα να κλαίει γιατί δεν μπαίνει στην επόμενη βουλή με βάση τις δημοσκοπήσεις. Μπορεί ο Καρατζαφέρης να κλαίει γιατί δε του βγήκε μια καλή ατάκα να ρουμπώσει τους αντιπάλους του, μπορεί ο Τσίπρας να κλαίει γιατί δεν τον κράζει τρις ημερησίως πλέον ο Πάγκαλος, ομοίως μπορεί να κλαίει και η Αλέκα γιατί όσοι δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι δεν είναι του κόμματος. Μπορεί να κλαίει ο πρόεδρος της βουλής επειδή έσταξε γάλα και γέμισε ψίχουλα ο οίκος της δημοκρατίας και των προνομιούχων υπαλλήλων της. Ας κλαίει όποιος από δαύτους θέλει.
Αν ο Παπουτσής έγινε και πάλι υπουργός επειδή είχε μεγάλη επιτυχία με το μαχαίρι που έβαλε στο κόκκαλο για να δικαιωθουν οι νεκροί του Σάμινα (σαν σήμερα 26-9) έγινε το κακό, οκ! Αν έγινε υπουργός προστασίας του πολίτη επειδή ήταν αγωνιστής φοιτητής και παρήλαυνε με τη ματωμένη σημαία του πολυτεχνείου ως συμβολισμός … τότε έχει αποτύχει οικτρά. Η δική του αστυνομία έκανε αυτό το κοριτσάκι να τρέμει από το φόβο του.
Αποτυχημένοι πολιτικοί, πολιτικολογούντες, και πολιτικάντηδες παίζουν σκραμπλ στις πλάτες μας με καλέμια! Μας ξεσκίζουν όταν κάνουν τα παιδιά μας να φοβούνται. Κι εμείς; Εμείς ακόμη είμαστε στη χωρία της ιντελεκτουέλ αντίδρασης! Γράφουμε καμια εξυπνάδα στο τουίτερ, στα βλογκ κλπ. Αισθάνομαι ότι χρειάζεται και κάτι ακόμη!
Απαγορεύεται, και πρέπει εμείς οι πολίτες να τους το κάνουμε σαφές, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κάνουν τα παιδιά μας να κλαίνε!!!
Ας αποφασίσουν επιτέλους ότι είναι λιγότεροι από τις περιστάσεις. Κι όσο δεν το αποφασίζουν μόνοι τους, νομίζω ότι με αυτή τη φωτγραφία του Κώστα Τσιρώνη για ΣΗΜΑΙΑ πρέπει να τους το θυμίζουμε εμείς!