Έκλεισα πριν από λίγο (Κυριακάτικο απόγευμα, τέλος Οκτωβρίου) το βιβλίο, αφού διάβασα και την τελευταία του λέξη. Νομίζω ότι θα κάνω καιρό να επιστρέψω από το ταξίδι που ξεκίνησα στην πρώτη του σελίδα.
Νομίζω ότι το παθαίνουν όλοι όσοι πάνε για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική. Είναι ένα ταξίδι που δεν τελείωνει όσα χρόνια κι αν περάσουν από την ημερομηνία επιστροφής.
Το ίδιο και το βιβλίο της κυρίας Φακίνου. Με συντρόφεψε όλη την Κυριακή. Ξέχασα την κρίση, τις κραυγές, … όχι, όχι, δεν τα ξέχασα. Τα είδα με άλλα μάτια και τα αφουγράστηκα αλλιώς.
Είμαι περήφανος που έχουμε μια ελληνίδα συγγραφέα που έγραψε το ίδιο μαγικά με τον τρόπο που γράφουν οι τρανοί διάσημοι συνάδελφοί της στο νότιο ημισφαίριο. Εκεί που η μαγεία και η πραγματικότητα είναι όπως τα χρώματα της πλαστελίνης που παίζουν εκεί απέναντι τώρα τα παιδιά μου. Μπερδεύονται, ενωνονται και δίνουν άλλες απρόσμενες αποχρώσεις. Και το έκανε τόσο φυσικά που δύο φορές -σου μιλάω ειλικρινά- γύρισα στο εξώφυλλο να σιγουρευτώ ότι διαβάζω Φακίνου και όχι μια μετάφραση κάποιου αγαπημένου νοτιομερικάνου συγγραφέα!
Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις πώς μια εξέχουσα ελληνίδα συγγραφέας συνομιλεί τόσο στα ίσα με τα λογοτεχνικά μας (νομίζω και δικά της) ινδάλματα, διατηρώντας όμως το δικό της "είναι"!!!
Το τρένο των νεφών είναι από τα ομορφότερα αναγνώσματα και ήρθε σε μια στιγμή που το χρειαζόμουν τόσο πολύ!
Εγώ στο τρένο που περιγράφει δεν έχω ανέβει… αλλά ξέρω το δρομολογιό του!
Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω και να σου προτείνω να το διαβάσεις. Είναι από τα ταξίδια που οφείλουμε στον εαυτό μας!
Ευγενία Φακίνου – Το τρένο των νεφών from Kastaniotis Editions on Vimeo.
Καλή ανάγνωση!
Share on Facebook