Στα σημερινά ΝΕΑ διάβασα ένα απο τα πιο ενδιαφέροντα ρεπορτάζ, φωτορεπορτάζ για την ακρίβεια. Δειτε τις δύο φωτογραφίες. Έχουν διαφορά μερικών χρόνων.
Η πρώτη, είναι προχθεσινή, και δείχνει την κυρά Λαγκάρντα με τα χέρια στη μέση, σαν την Τασώ Καββαδία (στο "η δε γυνή να φοβείται τον άντρα") να κοιτάζει τον έλληνα διορισμένο πρωθυπουργό με το αγέρωχο ύφος του δανειστή στο ζήτουλα, στον παραδομένο.
Το βλέπεις έτσι!
Έλα τώρα να δεις την φωτογραφία που ξετρύπωσαν οι Financial Times από το 1998. Τότε ο κύριος ΔΝΤ, Μισέλ Καμντετσί, με τα χέρια σταυρωμένα, αυτάρεσκα, με το χαμόγελο του νικητή πάνω από τον νικημένο, τον πατημένο πρόεδρο της Ινδονησίας, τον Σουχάρτο, τον κοιτά να υπογράφει το δικό του Μνημόνιο.
Λένε λοιπόν οι Times ότι ο Καμντετσί θα ήθελε να γυρίσει το χρόνο γιατί αυτή η αλλαζονική πόζα χαρακτήρισε το ΔΝΤ για πολλά χρόνια.
Αναρωτιούνται δε, αν κυρία Λαγκάρντ θα αισθανθεί την ίδια ανάγκη.
Δεν ξέρω τι θα γίνει σε μερικά χρόνια. Αν έχει υπαρξιακά η κυρά Λαγκάρντα να πάει να κάνει ψυχανάλυση να λύσει τα προβλήματα με τον εαυτό της.
Ξέρω όμως ότι είναι ένα ρεπορτάζ που ζήλεψα!
και μετά σκέφτηκα ότι ειμαστε παραδομένοι, ζήτουλες, προδωμένοι, φοβισμένοι, και παράλληλα αλλαζόνες. Και ότι καθόμαστε πολύ ήσυχοι. Άκόμη δεν έχουμε τρομάξει κανέναν!
Share on Facebook