Πριν από κανά μήνα, μη σου πω και δύο, συζητούσα με τον φίλο μου Μάνο για τα τατουάζ και την εμπλοκή μου σ' αυτά. Δηλαδή του δήλωσα (περιχαρής): χτυπάω τατού! Αν ενδιαφερθείς…
Δεν πρόλαβα να τελείωσω και ήδη ψάχναμε για τον Ίκαρό του.
Ήθελε έναν Ίκαρο.
Χαμένος στους Ικάρους του διαδικτύου με τρόμο συνηδητοποιήσα ότι οι πιο πολλές φωτογραφίες που είδα (όχι του ίδιου, της εικόνας του) ήταν … πώς να το πω ήταν λίγο πεσιμιστικές.
Στο μυαλό μου αυτό που έβλεπα ήταν η στενοχώρια του Ίκαρου γι' αυτό που έπαθε.
Όμως και ο Μάνος και εγώ είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι και αποφασίσαμε ότι ο Ίκαρος είναι αυτός που τολμάει να πετάξει. Αυτός που κάνει το βήμα προς το όνειρό του. Αυτός που είναι αποφασισμένος και αν και θέλει να πετάξει, πατάει γερά στα πόδια του!
Και μετά από ψάξιμο, ζωγρφαφική, φωτοσοπ μέχρι τελευταίας στιγμής φτιάξαμε αυτό:
