Giannis Kafatos

“Δουλειές γενικώς δεν είναι κακό να υπάρχουν” λέει ο χαριτωμένος γιατρός της διαφήμισης.
Αντιθέτως, θα πρόσθετα. Είναι πολύ καλό να υπάρχουν δουλειές για όλους.
Και σίγουρα οι δουλειές δεν είναι όλες “καλές”.
Υπάρχουν και οι βρώμικες δουλειές, αλλά κάποιος πρέπει να τις κάνει …
Τό 'χεις ακούσει περισσότερο στην αγγλική του βερσιόν, αλλά έτσι  είναι.

Μια από τις πιο βρώμικες δουλειές των τελευταίων ετών είναι αυτή του τηλεφωνητή στις εταιρείες είσπραξης, αλλά όχι μόνο.

    Τελευταίως καθυστερώ – ευτυχώς, ακόμη, για λίγο – τις πληρωμές κάποιων λογαριασμών και υφίσταμαι τρεις και τέσσερις φορές τη μέρα μια angry τηλεφωνήτρια να μου λέει κάτι, που δεν ακούω. Της απαντώ επίσης με άνγκρι ύφος ότι εγώ έχω σύμβαση με την τράπεζα και όχι με την εταιρεία της, ότι στη σύμβαση μιλάει για τόκους υπερημερίας όσο καθυστερώ την πληρωμή, ότι να μην ξανατολμήσει να μου τηλεφωνήσει σε ώρα κοινής ησυχίας, κλπ και το κλείνω.
Μετά αισθάνομαι μια ενοχή … αλλά μου περνάει γρήγορα.

    Εκεί όμως που τα πήρα κυριολεκτικά κρανίο και  ήμουν λίγο, ειλικρινά, λίγο περισσότερο angry ήταν όταν ένας τηλεφωνητής από τον ΟΤΕ μου έκανε ψυχολογικό πόλεμο όταν μια άλλη εταιρεία που επέλεξα πήρε τον ΟΤΕ να ζητήσει τον αριθμό μου.
Τότε λοιπόν με πήρε τηλέφωνο ο τηλεφωνητής του ΟΤΕ. Στην αρχή άρχισε να τάζει, και μετά να απειλεί τι κακό θα με βρει που αφήνω τον πατερούλη των τηλεπικοινωνιών κλπ.

Προσέξτε, δεν ήταν αγενής.

Κανείς απ' αυτούς δεν είναι αγενής.

Είναι προφανές ότι έχουν παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια “πώς να ψαρώνετε τα θύματα σας”  από κάποιους εγκεφάλους του μάρκετινκγ.
Τους έχουν μάθει να είναι ευγενικά κακοί. Να χρησιμοποιούν λέξεις και εκφράσεις που τρομάζουν.
Αλλά και τόνο, ύφος, είμαι βέβαιος ότι θα συμμετέχει και το σώμα στην  όλη παράσταση.

    Γεμίσαμε με τόσο καλούς ηθοποιούς σάντενλι, χωρίς καν να πάνε σε ένα τάλεντ σόου!
Τόσο καλοί επαγγελματίες! Πονάνε την επιχείρηση!

    Δουλειές γενικώς είναι καλό να υπάρχουν. Παραγωγικές, όχι παρασιτικές. Γιατί αυτά τα παράσιτα είναι αυτά που μας έχουν φάει.
(παράσιτα δεν είναι οι εργαζόμενοι, για ένα κομμάτι ψωμί που μας πρήζουν, αυτοί είναι το πρόσωπο που παίρνει το παράσιτο. Και αυτοί την πληρώνουν).

Αν ήμουν καλός γραφίστας θα  παρωδούσα τα “άγρια πουλιά” με angry τηλεφωνητές που θα στόχευαν μούρες με τσέπες. Σκοπός τους ήταν να πετύχουν τις τσέπες ώστε να μαζέψουν τα λεφτά κλπ.

Μήπως είστε εσείς που διαβάζετε , έτσι να ευθυμήσουμε λίγο!

Βλέπω τον Μπρέιβικ να χαιρετά ναζιστικά, και να μειδιά όταν ακούει τα ονόματα των 77 ψυχών που πήρε και τρελαίνομαι. 

Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. 

Θυμάμαι την εκπομπή του Δανέζη, στο Μέγκα,  με τους επιζώντες της οργής του ναζί της Νορβηγίας, πώς περιέγραφαν την μανία του, πώς εκτελούσε τα θύματά του, πώς έδινε – όπου μπορούσε – τη χαριστική βολή. 

Θυμάμαι τη φρίκη που αισθάνθηκα το καλοκαίρι όταν έγινε το περιστατικό, είχα το παιδί μου αγκαλιά.

Θυμάμαι πόσο κάθετα κατά της θανατικής ποινής ήμουν μερικά χρόνια πριν. 

Θυμάμαι και τα επιχειρήματα που έλεγα  και που – κακά τα ψέματα –  τα πιστεύω και τώρα.

Τα πιστεύω… αλλά όταν ακούω τα παιδιά μου να παίζουν και να ξεφωνίζουν στο μέσα δωμάτιο δεν μπορώ να τα υπερασπιστώ στους πατεράδες των παιδιών που καθάρισε το κάθαρμα αυτό. 

Ιδέες αλά καρτ? 

Ναι το καταλαβαίνω, δεν είναι σωστό, αλλά έτσι αισθάνομαι. 

Είμαι κι εγώ ναζί, που δε θα με ενοχλήσει καθόλου αν κάποιος, ακόμη και η δικαιοσύνη, δολοφονήσει τον Μπρέιβικ; 

Ίσως. 

Σίγουρα είμαι πιο συντηρητικός όσο μεγαλώνω. 

Ή μήπως δεν ήμουν τόσο προοδευτικός όσο νόμιζα όταν ήμουν νεώτερος; 

Δεν ντρέπομαι να το πω: η δημοκρατία παραείναι large με τα τέρατα.  Και ναι, θα καθάριζα όποιον έκανε κακό στα παιδιά μου. Δε θα με ενδιέφερε καθόλου να σωφρονιστεί. Θα ήθελα να τιμωρηθεί και να υποφέρει. 

Είμαι κακός; Είμαι φασίστας; Είμαι συντηρητικός; Είμαι μαλάκας; 

Ό,τι και αν πιστεύει κανείς ότι είμαι, όσο βλέπω αυτό χαμογελαστό πρόσωπο να φτύνει κατάφατσα τόσους συφοριασμένους πατεράδες, αυτό αισθάνομαι, κι ό,τι θέλει ας είμαι.

Tweet

“Hazy Moon”, τιτλοφορείται το τρίτο προσωπικό album του Simon Bloom και πρώτο, που εκδίδεται από την εταιρεία “Restless Wind”. Μέσα στα τρία χρόνια, που μεσολάβησαν από την προηγούμενη κυκλοφορία του “Hollow Butterfly”, συντελέστηκε αξιοθαύμαστη αλλαγή στο ύφος του ήχου και όχι μόνο, με τα ίδια αξιόλογα αποτελέσματα.

Εννέα κομμάτια υπό το «αχνό» φως του φεγγαριού, που δίνει διαστάσεις στις αναμνήσεις, αφού όλο το album είναι αφιερωμένο σε αυτούς που έχουν χαθεί. Το μουσικό ταξίδι ξεκινά με το ομώνυμο “Hazy Moon”, που λειτουργεί ως intro, αφού δεν έχει φωνητικά και σε προϊδεάζει για την ατμόσφαιρα του υπόλοιπου έργου. Ο ήχος κινείται από new hippy στοιχεία με ψυχεδελικές κιθάρες, μέχρι funky, smooth ρυθμούς και από «Υπνωτικά blues», σε folk-reggae κομμάτια. Οι στίχοι διαποτίζονται από το αίσθημα της απώλειας, τη νοσταλγία της μνήμης, που κρατάει ζωντανά μέσα μας, λόγια, ανθρώπους, στιγμές.

Τα ιριδίζοντα χρώματα του artwork και των φωτογραφιών, οι ανθρώπινες σκιές, τα νερά, που λαμπυρίζουν στο ηλιοβασίλεμα, σε προδιαθέτουν για το 70’s κλίμα, τη moody ατμόσφαιρα του “Gone away”. Το μπάσο και τα synth στο “Wanna be free” συνθέτουν τη μουσική από film noir, και οι ηλεκτρικές κιθάρες του “Hope Shop” το αναδεικνύουν στο πιο ρυθμικό κομμάτι του album, όπως και το θέρεμιν του “lost” στο πιο στοιχειωμένο κομμάτι του album.

Υποσχόμενη δουλειά, που σε προκαλεί να την ανακαλύψεις σιγά σιγά, μετά από πολλές ακροάσεις, δίνοντας σου κάθε φορά και ένα νέο στοιχείο.

Το “Hazy Moon” θα κυκλοφορήσει επίσημα την Τετάρτη 4 Απριλίου 2012 από την Restless Wind. Μπορείτε να το βρείτε σε επιλεγμένα καταστήματα και στην ιστοσελίδα www.restlesswind.com.

Πραγματικά λυπάμαι που διάφοροι έλληνες μουσικάρες και συγκροτήματα είναι εγκλωβισμένοι στη χώρα που τα ραδιοφωνα (καλά μη γενικεύουμε) διευθύνονται από νούμερα που δεν καταλαβαίνουν  τίποτα παρά μόνο την προσωπική τους μαλακία που περιορίζεται σε 100-200 PlaylisT-οκόμματα, και pr του εσχίστου είδους ή που τα παίρνουν προκείμενου να παίξουν νέες μουσικές!
 

Tweet

Καλημέρα, δύσκολη μέρα σήμερα, και σήμερα.
Ο Μάριος Λώλος περίμενε να τελειώσουν οι εκλογές να βρεθούμε – με τις δουλειές όλοι πήζουμε και δεν προλαβαίνουμε να βλέπουμε φίλους και γνωστούς.

Τώρα θα καθυστερήσουμε ακόμη περισσότερο, ο Μάριος είναι στο νοσοκομείο μετά το άγριο ξυλοδαρμό από μπατσόνια του σερίφη Χρυσοχοϊδη, που είχαν φάει στη μάπα τον "μαχαίρι στο κόκκαλο" Παπουτσή, και άλλες τεράστιες πολιτικές μουτσούνες πιο πριν.

Εγχειρίζεται.

Ευχομαστε όλοι περαστικά στο Μάριο, και περαστικά σε όλους μας. Κάποια στιγμή όλοι θα βρεθουμε αντιμέτωποι με τη βία.

Η Βία δεν είναι πάντα ένα γκλομπ ενός πύρκαυλου Ματατζή, η ΒΙΑ είναι – το συχνότερο πια – φτιασιδωμένη, με PHD, με ωραίους τρόπους και χαμογελαστές εκφράσεις.
Η ΒΙΑ όμως είναι πάντα ΒΙΑ και εν τέλει γεννάει ΒΙΑ. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ή πληρώνεται πολύ καλά για δείχνει ότι δεν το καταλαβαίνει και να κοιμίζει τους ακροατές του ή έχει περάσει βαριά ασθένεια με πολλές παρενέργειες στα παιδικά του χρόνια.

Και η φτώχεια γεννάει ΒΙΑ.

Άλλο βάζω πλάτη – αφού δεν μπορώ να κάνω αλλιώς – άλλο στήνω κώλο. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί πλέον το ζητάνε, δηλαδή το απαιτούν με τον ίδιο τρόπο.
Επίσης είναι διαφορετικό να περιγράφεις τι θα φέρει το μνημόνιο του ΓΑΠ, του Μπένι, του Σαμαρά (πρέπει να του βρούμε κι αυτουνού ένα χαριτωμένο υποκοριστικό) και διαφορετικό να το βλέπεις με το όνομά σου και τον κενό χώρο στο κάτω μέρος για να το υπογράψεις.
Μπιλίβ μι! Χιουουουτζ διαφορά.
Στα δύσκολα κρινόμαστε όλοι, και μόνο αν καταλάβουμε ότι ΟΛΟΙ μαζί κάτι μπορούμε, όχι πολλά μη νομίζετε, αλλά κάτι – κι όχι ο καθένας για τον κώλο του (όπως ελληνικαμάντ κάνουμε τόοοοοσα χρόνια),  ε, τότε κάτι μπορεί να γενεί.

Η αυτοκτονία του 77χρονου είναι μια συγκλονιστική κουκίδα σε ένα παζλ δεκάδων (μπορεί και εκατοντάδων) αυτοκτονιών που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε  όλη την ελλάδα λόγω χρεών, τοκογλύφων.
Τα όρνια πάντα βρίσκουν ένα πτώμα για να ασελγήσουν. Αν είναι στο κέντρο της Αθήνας τα όρνεα είναι περισσότερα, στην έδρα τους, καταλαβαίνεις!
 

Καλό σαββατοκύριακο, Λάζαροι και Λαζαρίτσες, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.

Φτάνει η ώρα, της ανάστασης, δηλαδή η ώρα που ο καθένας θα κληθεί να διαλέξει στρατόπεδα, να πάρει αποφάσεις, να αποφασίσει επίσης πού θα κοιτάει η κάνη αν τραβήξει τη σκανδάλη.

Η κυβέρνηση ανησυχεί για την κυβέρνηση που θα βγει μετά τις εκλογές.

Το ίδιο και η Γερμανία που ανακάλυψε ότι μπορεί να βοηθήσει και στο θέμα φύλαξης των συνόρων μας, αφού εμείς άχρηστοι και πένητες αφήνουμε τα σύνορά μας, που είναι και σύνορα της ευρώπης, αφύλαχτα και μπαίνουν μέσα οι άπλυτοι οι μετανάστες που μαζί με την αριστερά είναι οι υπαίτιοι όλων των κακών που ζούμε.

Γενικώς ανησυχούμε ως πολιτικοί, ως δημοσιογράφοι, ως βουλευτές (για το αν θα εκλεγούμε …), ως πατεράδες για τα παιδιά μας, ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως απολυμένοι.

Η ανησυχία του καθενός είναι διαφορετική, διαφορετικής έντασης και διαφορετικής προέλευσης.
Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Μέσα στην τσέπη του καθεμιανού (που έλεγε κι η γιαγιά  μου η Πολυξένη) έχει μπει ένας βιαστής και λες κι είναι βιαγκρωμένος γαμεί μέχρι εξαντλήσεως. Προφανώς εξαντλείται και ο έσχατος τροϊκανισμένος από την ικανοποίηση του γαμείν των αδυνάτων.

Έτσι λοιπόν μόλις εξαφανιστούν οι μετανάστες, οι άπλυτοι, και λοιπά, μόλις η αριστερά σταματήσει να κουνάει την κρέμα εκεί που πάει να πήξει, μόλις οι μαθητές σταματήσουν να μουτζώνουν στις παρελάσεις και μόλις οι πολιτικοί θα μπορούν να κυκλοφορούν στους διαδρόμους του Ιδρύματος που σιάχνουν χωρίς να φοβούνται ότι κάποιον δεν θα τον έχει πιάσει το οικονομικό προζάκ που μας ποτίζουν να τους αντιμιλήσει … ε, τότε όλα θα είναι και πάλι μια χαρά.

Λυπάμαι γιατί δεν κατάλαβε κανείς τίποτα. Αλλά όταν αυτό που για το δικό σου κεφάλι είναι οβίδα και γι' αυτούς είναι βρεγμένο χαρτάκι που πετάγαμε μέσα από το άδειο μπικ στον αυχένα της συμμαθήτριας που γουστάραμε … τι να περιμένεις.
Η μόνη τους ανησυχία είναι πόσοι από αυτούς θα μπουν στη Βουλή, και πόσοι από αυτούς επίσης θα έχουν μικρόφωνο για να κάνουν προπαγάνδα.
(γιατί είναι αυτοί που έχουν άλλη γνώμη από μένα και δεν μπορώ παρά να τη σεβαστώ, αλλά υπάρχουν και αυτοί που κάνουν προπαγάνδα και είναι οι πιο θρασείς και βγάζουν αφρούς όταν μιλάνε και τολμήσει κάποιος να διαφωνίσει μαζί τους). Πόσοι θα μπορέσουν να συνεχίσουν να ασελγούν εις βάρος του κράτούς, πόσοι θα τη βγάλουν καθαροί εις βάρος των υπολλοίπων.

Πόσοι και τόσοι  … εις βάρος μας, κι όχι για τόσο-όσο, αλλά όσο περισσότερο (τους αφήνουμε φιναλμαντ!)

Η μόνη μου ελπίδα είναι να μην ξεχάσουμε.

Όσοι τυχεροί καταβρέξαμε με ιδρώτα τα σανίδια του «Ρόδον Club», αυτά που αποτελούσαν την ιστορική σκηνή του μα και τα άλλα που δοκιμάζονταν από τα χοροπηδητά μας ως (ξέφρενο) κοινό, δεν χρειαζόμαστε  γραπτή πρόσκληση για να δώσουμε το παρών σε τούτο το εικαστικό αφιέρωμα!

Για όλους εμάς λοιπόν μα και για τους υπόλοιπους που δυστυχώς δεν πρόλαβαν να δουν τα τεκταινόμενα στα δεκαοκτώ χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του χώρου στα συναυλιακά δρώμενα της Αθήνας, το I.P.P.O Bar στήνει μια Φωτογραφική Έκθεση / Αφιέρωμα που θα διαρκέσει από τις 22 Μαρτίου έως και τις 21 Απριλίου και φιλοξενεί «ακινητοποιημένες καλλιτεχνικές στιγμές» του συναδέλφου Ιπποκράτη Ναυρίδη.
Στους τοίχους του φωτογραφικού στεκιού κρεμασμένες, τεράστιες φυσιογνωμίες της εποποιίας του Rock ‘n’ Roll και όχι μόνο: από τον Peter Hamill και τους Motorhead έως τις Τρύπες και τον Omar Faruk Tekbilek, εικόνες που θα δώσουν στους εκάστοτε μουσικούς επιμελητές (βλέπε DJs) την ευκαιρία να δημιουργήσουν ανάλογες οπτικοακουστικές αναδρομές στις 1.728 βραδιές ευδαιμονίας.
Τα εγκαίνια της έκθεσης έχουν οριστεί για την πρώτη βραδιά της έκθεσης, στις 20:00.

Χρήστος Κισατζεκιάν
i.p.po bar
θήσεως 11 σύνταγμα
τ.2110054715

opening hours
Monday closed
Ολες τις υπόλοιπες μέρες
17.30 με 01.30  

Created by: MBAOnline.com

τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο μπίζι και πολυάσχο…λοι