Giannis Kafatos

Η άμμος που μπαίνει όπου της αρέσει, όταν βρεθείς απάνω της είναι ανυπόφορη. Είναι ανυπόφορη κι αυτή που ο άνεμος τη ρίχνει στα μάτια σου και τα κάνει να τσούζουν.

Ομοίως και αυτή που μπαίνει στα ρουθούνια σου και αν βάλεις το δάχτυλο μέσα στη μύτη για εξερευνητικούς καθαρισμούς … τη σπρώχνεις πιο βαθιά και γίνεται ακόμη περισσότερο ανυπόφορη.

Τελικά όλα είναι ανυπόφορα, όταν δεν ξέρεις τι σου φταίει, κι έχεις πάρει απόφαση ότι με το να τα ρίχνεις όλα στον Τσίπρα άκρη δεν πρόκεται να βγάλεις, μπορεί όμως να βγάλεις τον Τσίπρα.

Μπορεί να βγάλεις και καντήλες, αν η άμμος είναι  έμφορτη μικροβίων που θα βρουν θαλπωρή στο κορμί σου, στο οποίο φτάνουν με τους τρόπους που περιγράψαμε παραπάνω.

Μπορεί πάλι, αν έχεις γερή κράση, να μη βγάλεις τίποτα. Αδιαφορία πλήρης. Απραξία. Ακινησία. Αταραξία.

Ποιος ήθελε να πει κάτι; δεν θυμάμαι.
Δεν θυμάμαι τι ήθελα να σου πω, αλλά μου αρέσει το κείμενο και δεν το σβήνω.

Άστο να υπάρχει εκεί. Ποιος ξέρει. Μπορεί να το διαβάσει κάποιος, ή και εγώ ακόμη, και να θυμηθώ τι ήθελα να πω.

Εκείνο πάντως που τώρα έρχεται στο μυαλό μου είναι η ατάκα του Αντώνη, του επτάχρονου γιου μου: σε μισώ, είσαι ο πιο ξεχασιάρης πατέρας.

Δεν ξέρω τι είχα ξεχάσει. Ίσως κάποιο νιτζάγκο, ή κάποιο euro αυτοκόλλητο, ή και τα δύο αυτά μαζί, πάντως το παιδί είχε δίκιο, όπως όλα τα παιδιά έχουν δίκιο όταν το ζητάνε ακόμη και με τον πιο άγριο τρόπο από τους γονείς τους.
Μετά από αυτόν τον λεκτικό κόλαφο, μου είπε ότι δεν με μισεί τελικά, αλλά ότι με αγαπάει, εκτός από όταν του φωνάζω να διαβάσει και να ξέρω ότι ξέρει που έχω καταχωνιάσει το άλμπουμ του euro – που το κατέσχεσα προς γνώση και συμμόρφωση.

Τέλος πάντων. O Jim Morrisson στο the end το λέει χαλαρά: father/ yes son / I want to kill you.
Ήμουν σίγουρος ότι θα το ακούσω, αλλά ήλπιζα να το ακούσω σε μερικά χρόνια.
Θα μου πεις ότι τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν πιο γρήγορα … ναι! Και δεν πρέπει να το ξεχνούμε αυτό ποτέ!
Τα παιδιά μεγαλώνουν, εμείς μεγαλώνουμε, η διαφορά μας παραμένει ίδια ή μεγαλώνει κι αυτή; That is the question!

Πώς να γεμίσεις το κενό;
Δατ ιζ ανάδερ κουέστιον!!!

Α! ναι η ιστορία με την άμμο ξεκίνησε από αυτή την dirty φωτοκαφρίλα που βρήκα στο ίντερνετ και πολύ μου άρεσε. Την έχω εδώ και καιρό και ήθελα κάπου να τη βάλω. Κάτι να πω για τα λάθη που κρύβει!
Δεν ξέρω αν με τη δημοσιευσή της υπονομεύω το μέλλον της χώρας. Δεν είμαι κι ο Τσίπρας βέβαια αλλά μια ενοχή μου πέρασε από το μυαλό.

Το ταραγμένο … ομολογουμένως… στο μυαλό αναφέρομαι.

Δεν έχω κάτι άλλο για σένα (αναγνώστη) αυτή την ώρα.
Πορεύσου με τις δικές σου τρικυμίες.

Τα λέμε …

Tweet

Voici mon secret. Il est très simple: on ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux."

   "Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά – αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια".

"Les enfants seuls savent ce qu'ils cherchent"

"Μόνο τα παιδιά ξέρουν τι ψάχνουν να βρουν"

"Les grandes personnes ne comprennent jamais rien toutes seules, et c'est fatigant, pour les enfants, de toujours leur donner des explications."

    "Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους, και είναι κουραστικό για τα παιδιά να προσπαθούν πάντα και συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα".

"J'aurais dû ne pas l'écouter, me confia-t-il un jour, il ne faut jamais écouter les fleurs. Il faut les regarder et les respirer."

     "Ποτέ δεν πρέπει να ακούς τα λουλούδια. Απλά να τα βλέπεις και να μυρίζεις το άρωμά τους".

Είναι μια βασική απορία. Από τις προάλλες, που με ένα σκίτσο για αφορμή (έμοιαζε με τον Μικρό Πρίγκημα …μεγάλο) αναρωτήθηκα: Πού πήγε ο Μικρός Πρίγκηπας όταν μεγάλωσε;

Πού είσαι εσύ … που μεγάλωσες και μεγαλώνεις τα δικά σου …μικρά.

Πού;

Αναρωτιέσαι όσο δυνατά το έκανες όταν ήσουν κι εσύ …μικρός;

Μιλάς ή ψιθυρίζεις τώρα; Έτσι για να καταλάβουμε τι (μας) γίνεται!

…

Ακούγεται κάτι στο βάθος.

Πιο δυνατά.

Κλείσε τα μάτια και κοίτα καλά.

Άκου τις μυρωδιές και προχώρα.

Ακούς;

Μιλάς;

Καλη πατρίδα

… καλή παρτίδα
για γερά νεύρα

Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένος και πολύ φοβισμένος από τα αποτελέσματα της κάλπης

Είμαι φοβισμένος από τα ναζιστικά όντα που μπήκαν στη βουλή και θα χαίρουν ασυλίας και άλλων προνομίων για να καλύπτουν τις παρανομίες τους.
Ο φόβος μου όμως γίνεται δύναμη.
Δεν θα αφήσουμε αυτόν τον φόβο να κυριεύσει τις ζωές μας.

Είμαι ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα των εκλογών γιατί κανείς δεν με είχε πείσει ότι ο κατήφορος της ζωής μας, που είχε ξεκινήσει από την καστελορίζικη δήλωση του γιου της Μαργαρώς της, θα τελειώνε κάπου.
Τώρα ο πιο βλαξ έλληνας πολιτικός τόλμησε να δώσει συνέντευξη και να πει ότι η πατρίδα του έγινε πειραματόζωο του διεθνους οικονομικού παράγοντα. Όταν το υποστηρίζαμε αυτό καποιοι – όχι τόσο δυνατά απ' ό,τι φάνηκε – πρίν από δύο χρόνια "μας έλεγαν"  προδότες, ανίδεους κλπ.
Και τώρα αντί να του φορέσουμε έναν κουβά σκατά στο κεφάλι να βρωμίσει μέχρι τον ακούμε όπως τους άλλους απελθόντες ενόχους για την χαμένη μας ζωής…

Κανείς τους, δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την απόφαση των πολιτών που ψήφισαν. Ούτε οι κερδισμένοι, αλλά ούτε και οι χαμένοι.
Το πιο απίστευτο είναι ότι οι χαμένοι της ιστορίας είναι  τόσο σαστισμένοι που ο Τσίπρας και η παρέα του παραμένουν σταθεροί σε ό,τι έλεγαν πριν.

Κοίτα μια σύμπτωση: οι ψηφόροι που προτίμησαν Τσίπρα είναι όσοι και οι άνεργοι. Το βέβαιο είναι ότι οι άνεργοι θα αυξηθούν. Και ουδείς δείχνει να ασχολείται σοβαρά με αυτό.
Ο μπαμπάς ενός συμμαθητή του γιου μου, τα μεσημέρια που περιμένουμε να σχολάσει το ολοήμερο είναι με το κεφάλι σκυφτό όσο κουβεντιάζουμε: άσε Γιάννη, ένα μεροκάματο αυτή τη βδομάδα. Γελάει και φωτίζει το πρόσωπό του όταν βγαίνουν τα παιδιά, αλλά μου το έχει πει: θα τα μαζέψω να φύγω. Θα επιστρέψω στην Αλβανία. Θα πουλήσω το σπίτι μου, και θα φύγω. Τι να του πω; Δεν περιμένει κάτι, αλλά θέλει να το μοιραστεί.
Μαθαίνουμε να μοιραζόμαστε την κατήφεια, την καταθλιψη, τη φτώχεια.
Αυτή η διαδικασία μας κάνει λιγο πιο "πλούσιους"  αλλά αυτά  τα "εσωτερικά" μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν σου κόβουν το μισθό, ή σε απολύουν.

Αισθάνομαι χωρίς μια φωλιά, χωρίς ένα καταφύγιο. Ανοιχτός από παντού. Κάτι θα γεννηθεί από όλα αυτά που συμβαίνουν.

Ελπίζω να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε εμείς, να τα απολαύσουμε, να τα πολεμήσουμε, να σκοτωθούμε για ό,τι μπορεί να κάνει καλύτερο το αύριο της ζωής των παιδιών μας.

Ελπίζω να καταλάβουμε, με πρώτο τον εαυτό μου, τι είναι αυτό που μας φοβίζει και μας κάνει διστακτικούς.

Είναι βέβαιο ότι ο φόβος είναι πιο αδύναμος από μας … αλλά έχει καλύτερα PR (πάμπλικ ριλέισονς)

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλοκίτισσες

Tweet

Η προεκλογική περίοδος πάντα μου έφερνε μια αναστάτωση, αλλά ποτέ τόση αναγούλα όσο αυτή που διανύουμε.
Πάντα είχα μια δαιμονισμένη αγωνία για ένα αποτελέσμα που θα μπορούσε να ανακατέψει τη "σούπα" .
Τελικά η σούπα δεν ανακατεύτηκε ποτέ, και εν τέλει έγινε πολτός, κακοφόρμισε, μάζεψε σκατόμυγες γύρω-τριγύρω και τελικά όσο την τρώγαμε, τόσο νομίζαμε ότι συνηθίζουμε, ξέρεις στυλ Μιθριδάτη, και στο τέλος πνιγήκαμε.
Και πάντα στην απέξω.
Προσωπικαμάντ, κάνω μια δουλειά (ακόμη) που πολλοί ήταν στην "από μέσα". Συνάδελφοι που πότε έκαναν σπίτια από τα μυστικά Κονδύλια του ΥΠΕΞ, πότε λούσα από τις εταιρείες οπλικών συστημάτων, πότε εξοχικά από προβολή άλλων πολιτικών κλπ.
Δεν μπορώ να σου πω όνοματα, γιατί θα μου κάνουν μήνυση κι εγώ δεν έχω καμία απόδειξη γι' αυτά που λέω.
Αυτό που έχω και "αποδεικνύει" τα λεγόμενα μου, είναι το αλλαζονικό βλέμμα, τα στοχευμένα "λεγόμενα" τους και η αγωνία τους ό,τι κάτι άλλο μπορεί να συμβεί και να ανακατέψει τα σκατά στα οποία (νομίζουν ότι με σκάφανδρο) κολυμπάνε.
Η σιωπή μου, έγινε η αδυναμία μου.
Η σιωπή μου έγινε η δυνάμή τους.

Πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων ασελγούν χρόνια στις πλάτες του πατέρα μου, τώρα και στις δικές μου. Και ξέρεις είμαι πολύ δημοκράτης, αλλά βλέποντας ότι κινδυνεύουν και τα παιδιά μου μπορώ να δαγκώσω και κανένα λαρύγγι.

Είμαι πολύ κοντά σ' αυτό.

Ξερνάω που βλέπω τη λύσσα τους για να διατηρηθούν στην εξουσία. Λένε τόσα χρόνια ότι το κάνουν για μας. Σκατά! Το κάνουν για την πάρτη τους! Για να τρώνε τα λεφτά μας, να σκοτώνουν τη δημιουργικότητα, να αφήνουν τη σούπα να μην κουνιέται, να βαλτώνει, για να επιπλέουν.

Τόσα χρόνια δεν αντιδρούσαμε, γιατί … Είχαμε πάντα καλές δικαιολογίες.

Τώρα που χάνουμε τα πάντα, τα αυτονόητα και μας βάζουν και στο τριπάκι να πιστέψουμε ότι φταίμε κιόλας … οι πολιτικοί και κάποιοι πληρωμένοι συνάδελφοί μου (πάλι δεν εχω αποδείξεις για το πληρωμένοι). Και το κάνουν με όλη τους τη δύναμη, τώρα που αυτοί μπορούν να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις, αλλά οι νόμοι που έφτιαξαν γράφουν "ακατάλληλο" για εμάς, τους … αδύναμους – ανήλικους, που τόσα χρόνια δε μιλάγαμε και τους αφήσαμε να πιστέψουν ότι τους ανέχομαστε.

Χαίρομαι όταν διαβλέπω στα μάτια τους τον τρόμο ότι μπορεί να χάσουν κάτι από την επίπλαστη εξουσία που τους έδινε η ανοχή μας.

Ελπίζω να παραμείνει ο φόβος στο βλέμμα τους.  Εύχομαι να επαληθευτούν οι φόβοι τους.

Κι εύχομαι ν' αρχίσουμε να μιλάμε.

Να τους ξεφωνίζουμε ατάκα κι επί τόπου. Να τρομάξουν, όπως όταν χτυπάει το τηλέφωνο κι εσύ δεν έχεις πληρώσει μια δόση και δεν ξέρεις να το σηκώσεις ν' ακούσεις τις απειλές  ή να σφίξεις το στομάχι σου και να υποστείς το επίμονο κουδούνισμα.

Είδα αυτή τη φωτογραφία στο δικτυο.

Ο καθηγητής, σωτήρας,

που δέχεται να του φιλήσει το χέρι ένας παππούς.

Είδες πώς η εξουσία σκοτώνει ό,τι καλό μπορεί να έχει κάποιος μέσα του;

(Γιατί υποθέτω ότι "ουδείς εκών κακός", ή μήπως παραμένω μαλακισμένα καλοπροαίρετος?)

Tweet