νομίζω ότι το γρατζούναγα στην κιθάρα το κάτωθι άσμα.
Δεδομένης όμως της καλής μου όρασης, και της σχετικής ακιθαροσύνης μου … δεν το απέδωσα ποτέ σωστά. Δεν ξέρω, μπορεί κάποιος να πει ότι δεν ήμουν επαρκώς οραματιστής για να αποδώσω τον καημό του τυφλου άντρα που κλαίει.
Τα χρόνια πέρασαν και πλέον ο πρωθυπουργός, ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει πρωθυπουργός και εν τέλει έγινε έστω κι επειδή κάποιοι έκαναν τα στραβά μάτια, ο άνθρωπος που εποφθαλμιούσε τη θέση του Διαπραγματευτή Σωτήρα Μάγιστρου, θα είναι με το ένα μάτι βουλωμένο για μικρό χρονικό διάστημα.
Ημιτυφλος δηλαδή. Περαστικά ολόψυχα, όπως για κάθε ασθενή και οδοιπόρο.
Τι θέλω να πω; δεν ξέρω δεν ξέρω δεν ξέρω.
Δε θέλω να σώσω την Ελλάδα.
Δε θέλω να σώσω την Ελλάδα
Θέλω να σώσω την ηρεμία μου.
Δεν με αφήνουν οι διάφοροι ανοιχτομάτηδες.
Τους άφησα κι εγώ μπόσικους.
όταν φύγεις … κλέισε την πόρτα … δεν περιμένω (τίποτα) πια …
μεγάλη κουφάλα η ροκ μουσική! Σαν κάτι γιαγιάδες που έχουν μια ιστορία για ό,τι κι αν προκύψει! Υποκλινόμαστε, στη μουσική και φτύνουμε τους άμουσους.
Η εικόνα της ελλάδας που λιώνει στο λιοπύρι με νουμερα στα χέρια, σαν την ουρά στου Βασιλόπουλου στα σαλάμια, για να πάρουν τα φάρμακα που το κωλοκράτος τους χρωστάει είναι το λιγότερο θλιβερή.
Η αύρα αυτής της ουράς ακόμη και σε έναν τυφλό στέλνει τις δονήσεις της.
Μόνο οι πολιτικοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Αυτοί έχουν βγάλει τα μάτια της ύπαρξής τους χρόνια τώρα!