to 2004 τέτοια ώρα πανηγυρίζαμε το γιούρο, περίμενα να γεννηθεί ο Αντώνης μου, είχα το φάκελο με την επιστροφή από την εφορία,σε άλλο φάκελο τα εισιτήρια για τους ολυμπιακούς αγώνες – ήξερα ότι δε θα κάνω πολλές διακοπές λόγω ολυμπιακών, οι φίλοι μου είχαν δουλειά, έκανα όνειρα.
σήμερα, είμαι πανευτυχής που χόρεψα με τα παιδιά μου στους Locomondo, ήρθε το χαρτί της εφορίας που μου λέει πόσα ακόμη θα χρωστάω, οι φίλοι μου – πολλοί – είναι άνεργοι, έχω μάθει να χτυπάω τατού, βλέπω εφιάλτες και αγωνιώ για το μέλλον του Αντώνη και της Μαρίνας μου – το άμεσο, όχι τι θα κάνουν όταν μεγαλώσουν, αλλά πώς θα μεγαλώσουν, οι Φασίστες απειλούν ανθρώπους που ζουν δίπλα μου και μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί με τα δικά μου, και εύχομαι κακά πράγματα για πολλούς ανθρώπους. Το τελευταίο ξέρω πως δεν είναι καλό δείγμα και θέλει "δουλειά", αλλά με τέτοια ανεργία που επικρατεί …