Giannis Kafatos

Αυτή τη φωτογραφία την έχω τραβήξει εδώ και ένα δεκαπενθήμερο, αρχές του Δεκέμβρη. Πραξιτέλους, λίγο πιο κάτω από το ΝΟΧ, το μπαρ που παίζω μουσικές φέτος το χειμώνα.
Είχα παρκάρει το αυτοκίνητο μου λίγο πιο κάτω, ήταν βροχερό το βράδυ, και την ώρα που έχει αποτυπωθεί η φωτογραφία το ρολόι έδειχνε μετά τις τέσερις το πρωί. 
Ξεκλείδωσα, έβαλα τα cd στο κάθισμα του συνοδηγού, σκούπισα τα γυαλιά μου από τις σταγόνες της βροχής, έβαλα μπρος τη μηχανή και το καλοριφέρ και τεντώθηκα. Και τότε γύρισα το βλέμμα μου στο απέναντι πεζοδρόμιο. Και τον είδα και σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω. 
Ήμουν χαρούμενος από κουβέντες που είχα ανταλλάξει με φίλους και αγνώστους στο μαγαζί, είχα πιει, είχα φάει ένα σουβλάκι, ετοιμαζόμουν να επιστρέψω στο ζεστό μου κρεβάτι, κι όμως έμεινα εκεί παγωμένος και κοιτούσα αυτόν τον άνγωστο άντρα, που είχε ανοίξει μια κούτα και την είχε κάνει στρώμα και είχε βάλει αλλά δύο κουτιά έτσι ώστε να έχει έναν ιδιωτικό χώρο στο σκεπαστό σημείο του πεζοδρομίου, μέσα στη βροχή, τη βουή και τα φώτα του δρόμου. 

Σκέφτηκα να βγω και να του μιλήσω, να τον ρωτήσω αν θέλει να του πάρω κάτι να φάει, τουλάχιστον αυτό. 

Όμως δεν το έκανα, φοβήθηκα. Όχι μη μου κάνει κάτι, αλλά μην τον προσβάλω. Πώς να πλησιάσεις έναν άνθρωπο που κοιμάται στο δρόμο. 

Έλεγα το περιστατικό σε μια φίλη μου, και μου είπε:καλά έκανες και δεν του μίλησες – δεν ξέρεις πώς μπορούσε να αντιδράσει, μπορούσες βέβαια να πας να πάρεις κάτι να φάει και να το άφηνες δίπλα του.
Τα απλά είναι τα δύσκολα τελικά. Πάντα αυτή αρχή αποδεικνύεται ρε παιδί μου! Ήταν τόσο απλή κίνηση. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό.

Ξέρεις, τόσο καιρό δεν ήθελα να γράψω γι' αυτό το περιστατικό, όπως και για διάφορα άλλα πράγματα που γυρνοβολάνε στο μυαλό μου. 
Δεν ξέρω γιατί! Ίσως γιατί το μυαλό μου δεν με αφήνει … όπως μου είπε αφοπλιστικά άμεσα ο γιος μου, ο Αντώνης, όταν τον ρώτησα-επέπληξα,"γιατί ρε Αντώνη αφού μπορείς να το κάνεις δεν το κάνεις τελικά (κάτι σε σχέση με το σχολείο).
Τώρα γιατί "το μυαλό μου δεν άφηνε" τόσες μέρες να μοιραστώ κάτι που δυστυχώς  γίνεται ρουτίνα στην Αθήνα του 2012 δεν το ξέρω ακριβώς να στο πω και να το μοιραστώ μαζί σου. Ή το ξέρω αλλά δε θέλω να στο πω και να το μοιραστώ μαζί σου. 
Ας μείνουμε σ'αυτήν την εικόνα, και στο τι μπορούμε να κάνουμε. Ή στο τι δεν μπορούμε να κάνουμε.

210-5246516, εσωτερικο 1 Αυτό τουλάχιστον μπορούμε να το κάνουμε: ένα τηλέφωνημα στην υπηρεσία του Δήμου της Αθήνας που περιθάλπει τους αστέγους. Τους καταγράφει και προσπαθεί γι' αυτούς. Το έχω βάλει στο κινητό μου αυτο το νούμερο. Δυστυχώς είναι πολλοί πια οι άστεγοι που τραβάνε το βλέμμα μας. Δυστυχώς!

Tweet

Μοντάζ ντίαρ! Μοντάζ και 3d εφέ από τους φοιτητές της σχολής NAD του Τορόντο!

Τα παιδιά ζωγράφισαν κυριολεκτικά και μεταφορικά και έφτιαξαν αυτόν τον καταπληκτικό εφιάλτη (αν είσαι γονιός …)

Ελπίζω να πήραν άριστα στην εργασία τους.

χαχαχα  ή μήπως ho ho ho που είναι και στο πνεύμα των ημερώνε!

Πω πω χουνέρι!
Κι έχω να πω οτι ο καμεραμανομπαμπάς δε συνέχισε να βιντεοσκοπεί … (θυμήθηκα τον φωτορεπόρτερ με το τρένο)

Άγιο είχε το παιδί! τι να πω!

εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα… αφού δεν έχουμε πάρκα ανάλογα!

δες!

Ανήμερα της δολοφονίας του, δε θα λείψει από τα αυτιά και την ψυχή μας ποτέ! Και το Σάββατο στο ΝΟΧ, θα ακούσουμε πολύ John

και βεβαίως αγαπημένα νέα, νεότερα, και παντοτινά νέα.

Πω , πω! ακόμη θυμάμαι στο "μπουφ" στο στέρνο από τα μπάσα και την κάψα από τα βεγγαλικά στο ρεφρέν του τραγουδιού που ως τιτλος περιγράφει μια χαρά αυτό που ζούμε και δυστυχώς αυτό που θα ζήσουμε! Ας είμαστε εκεί να το δούμε και γιατί όχι, να το αλλάξουμε!!!

Terry Callier σε ένα Mixtape 16 μινούτων (το έκλεψα από το e-tetradio)