Giannis Kafatos

Τα ξημερώματα της Κυριακής, λίγο πριν κοιμηθώ άνοιξα τα μηνυματα και είδα την ανάρτηση του Νικόλα Τριανταφυλλίδη: κάτι μεταξύ σαστίσματος και αγανάκτησης:
Βρε πουστη μου πέθανε σήμερα ο Αντώνης Στεργιάκης. Και μαζί του πέθανε και ο αγοραίος, όπερ σπουδαίος, κινηματογραφικός μας πολιτισμός. Η ιστορία του σινεμά δεν γράφεται μόνο απο ταινίες, σκηνοθέτες, σταρλετιτσες και τα λοιπά. Γράφεται ΚΑΙ απο σπουδαίους οραματιστες αίθουσαρχες και διανομείς. Τα σέβη μου κύριε Αντώνη. Ευχαριστω για τα όνειρα, τις ταινίες και τις προβολές. Θα μας λείπεις, ιδιαίτερα οι μπομπινες μας, Αγάπη στα παιδιά σου.

έτσι έγραψε για τον θάνατο του Αντώνη Στεργιάκη.

Ο κυρ-Αντώνης – δεν μπορεσα ποτέ να τον αποκαλέσω Αντώνη, όπως μου είπε αμέσως μόλις γνωριστήκαμε, οπότε το κυρ-Αντώνης ήρθε πιο εύκολα κι έμεινε έτσι. Το διατηρώ και τώρα που δεν υπάρχει πια. Ας μην υπάρχει ο ίδιος κι ας μην είναι γραμματικά σωστό. Για μένα θα είναι πάντα ο Κύριος Σινεμά των νεανικών μου χρόνων. Τότε που είχα χρόνο, και διάθεση εξερεύνησης και λατρεία για το πανί και όσα θαυμαστά οι δημιουργοί της οικουμένης δημιουργούσαν γι'αυτό.
Πίσω από το ταμείο του Αλφαβιλ και μετά στο Στούντιο και μετά στο θερινό στα πατήσια (που τώρα έχω κολλήσει και δε θυμάμα, εκεί στη Θήρας, κοντά στο Αστυνομικό τμήμα …), στο μαγεμένο υπόγειο της Αθήνας, το ΑΣΤΥ – τι όνειρα κάτω από τη γη έχω κάνει εκεί μέσα θεέ μου –  και μετά στο Αρτ Εκράν και στα γραφεία της Εταιρείας που έκανε με τους γιους του – συνομίληκοι είμαστε πάνω-κάτω, ο κυρ-Αντώνης είχε πάντα ένα καλό λόγο να σου πει, μια απορία να σου λύσει, και πολύ συχνά κέρναγε και το εισιτήριο.
Κι όταν αργότερα το έφερε έτσι η δουλειά και ασχολήθηκα με το τηλεπτικό πρόγραμμα, πόσο με βοήθησε με τις ταινίες που προσπαθήσαμε – όχι πάντα με επιτυχία – να φέρουμε στην τηλεόραση που ήθελε "αλλοθι" ποιότητας.

(αυτή τη φωτό  βρήκα στο προφίλ του Νίκου Τριανταφυλλίδη στο Facebook)

Γράφω αυτές τις γραμμές για να μη ξεχνάμε τους ανρθώπους που χωρίς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουν έχουν επηρεάσει τη ζωή μας. Γιατί το σινεμά επηρεάζει τη ζωή ενός εφήβου. Τόσες χιλιάδες καρέ, κάτι αφήνουν. 
Θυμάμαι ταινίες, θυμάμαι με ποιους τις είδα, θυμάμαι με ποιους θα ήθελα να έχω δει κάποιες άλλες, πώς έβγαινα από τις αίθουσες φιταγμένος χωρίς να έχω βάλει τίποτα στο σώμα μου πέραν των εικόνων, των ιδεών, της μουσικής.
Και για κάποια από αυτά την ευθύνη έχει ο κυρ-Αντώνης Στεργιάκης.

Μας μεγάλωνε μαζί με τα παιδιά του, χωρίς καλά-καλά να το ξέρει.

Ευχαριστώ, δεν έχω άλλο να πω, Ευχαριστώ για τις προβολές!

Μετά από μια πολύ ωραία βραδιά με φίλους και γνωστούς, και αγνώστους και ποτά και μουσικές και γέλια και όσες κουβέντες επιτρέπει η δυνατή μουσική – πάντα στον άξονα: καλά, δουλειά ναι, πληρωνόμαστε ακόμη, να δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα, θα την παλέψουμε, δεν τα βλέπω καλά – πήγα για να φάω μια ζεστή σούπα στο 24ωρο.

Είναι στο δρόμο μου, όπως κατεβαίνεις τη Συγγρού. Μια ζεστή σούπα είναι βάλσαμο στο στομάχι τα ξημερώματα. Η ατμόσφαιρα του 24ωρου έχει πάντα κάτι ενδιαφέρον για όποιον έχει μάτια και αυτιά να βλέπει και ν' ακούει, λίγο πιο πέρα από αυτά που βλέπει και ακούει στην πραγματικότητα.
Μπορεί αυτό να ισχύει για όλους τους πιωμένους θαμώνες, μπορεί το αλκοόλ που προσπαθείς να διώξεις με λίγο φαγητό να αντιστέκεται και να σ' αφήνει να βλέπεις λίγο πιο ΄κει από την πραγματικότητα. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. 

Πάντως η ζεστή σούπα μια εσωτερική θαλπωρή τη δημιουργεί, κι όταν είσαι πιο κοντά στο κρεβάτι σου  μια κρύα νύχτα, όχι ακόμη παγωμένη αλλά πάντως κρύα, νύχτα του Νοέμβρη αισθάνεσαι πολύ καλύτερα – ακόμη και τη στιγμή που καταριέσαι την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα που έχει αφήσει το Σταρ Τρεκ να μπορεί να μεταφέρει τους πρωταγωνιστές του όπου επιθυμούν … ενώ εσύ πρέπει να μπεις στο αυτοκίνητο να οδηγήσεις, να παρκάρεις (αφού βρεις) και  να ανέβεις στο σπίτι σου.

Βγήκα έξω και πήγα στο αυτοκίνητό μου. Μου έκανε εντύπωση η πινακίδα στο απέναντι ρεύμα της Συγγρού: outlet Κοσμημάτων … κοίτα να δεις ρε πούστη μου σκέφτηκα πού φτάνει η εφευρετικότητα των σύγχρονων "λαδέμπορων" . Σκέφτηκα να τραβήξω μια φωτογραφία, αλλά λέω είναι νύχτα, περνάνε αυτοκίνητα, το τηλέφωνο μου δεν έχει φλας, κάνει κρύο, νυστάζω και για κάποιο λόγο γύρισα το κεφάλι μου – μάλλον το βλέμμα μου είχε "ενοχληθεί" από τα πολλά φώτα. 
Το 24ωρο, μάλλον για λόγους οικονομίας έχει μικρύνει την φωτεινή του επιγραφή που κάποτε φαινόταν με το που έστριβες από την Αμαλίας. 

Ήταν τα φώτα της ΕΘΝΙΚΗΣ τράπεζας. Της χρωστάω κι εγώ κάτι ψιλά, κι άμα αργήσω να βάλω τη δόση παίρνουν τηλέφωνο αυτές οι δασκαλεμένες πουτάνες να σε τρομάξουν : ξέρετε τι επιπτώσεις έχει η καθυστέρηση … στις τρεις το μσημέρι ή στις εννιά το βράδυ …Ναι μωρή ξέρω, τόκους υπερημερίας και εσάς να μας ζαλίζετε τον … και να μας ταράζετε.

Γύρισα και κοίταξα. Και έβγαλα το κινητό μου και πήρα δύο φωτογραφίες. Κι αισθάνθηκα ντροπή. Ντροπή που δεν είδα όλο αυτό το σκηνικό πηγαίνοντας να σβήσω τα τζιν στο στομάχι μου με μια ζεστή σούπα.

Πολύ φως κι όμως δεν μπορεί να κρύψει το σκοτάδι.
Δίπλα σε τόσους πολλούς κι όμως μόνοι τους στο σκοτάδι που δε φαίνεται να τρομάζει από το φως της ΕΘΝΙΚΗΣ.

Πολύ φως, σίγουρα όχι η μοναδική ενόχληση για τα δύο άτομα που κοιμόντουσαν κάτω από τη φωτεινή επιγραφή.

Οι άστεγοι είναι δίπλα μας. Δεν ξέρεις ποτέ γιατί είναι άστεγοι. Σίγουρα πάντως δεν είναι επειδή όλα πάνε καλά στη ζωή τους. Μια κάποια προσέγγιση θα υπάρχει και γι' αυτούς. Γι' αυτό υπάρχουν οι δομές – μέχρι να καταρρεύσουν αφού το οικονομικό όραμα στο οποίο βαδίζουμε δεν έχει "κωδικούς" κοινωνικής ευθύνης …
Τουλάχιστον να τους βλέπουμε, μην τους αγνοούμε, και ας ειδοποιούμε τις υπηρεσίες που ακόμη κάνουν ό,τι μπορούν! 

Κάνε κλικ για να δεις πληροφορίες για τους αστέγους στο σάιτ του δήμου Αθηναίων

προσπαθεί να γίνει γνωστός παίρνοντας μέρος σε τηλεοπτικούς διαγωνισμούς, την ίδια ώρα που η καριολία Κέρτνεϊ Λαβ, ζητάει δικαιώματα από τις περουάνικες εμφανίσεις του!

Στην αρχή περίμενες τη δόση
μετά σου είπαν περίμενε ακόμη λίγο 
και δείξε μας τι μπορείς να κάνεις 
για να την έχεις.
Περιμένοντας τη δόση, σου είπαν:
άσε καλύτερα! Επειδή μπορείς να κάνεις
πολλά, καλύτερα λέμε να σου δώσουμε 
μια υπερδόση.
Υπερδόση χαράς μύρισε στον ορίζοντα
Η πέρδωση άλλωστε μπορεί να εκφράσει 
άνετα και τη χαρά και το φόβο, ακόμη και 
την υπερδόση φασολάδας παγωμένης.
Η Υπερδόση όμως θα εξασφάλιζε το μέλλον του
παιδιού σου και της πατρίδας σου.
Οκ, η χαρά μεγάλη μόνο που έμελλε να 
κρατήσει λίγο, γιατί μετά σου είπαν: 
καλύτερα, εσύ που είσαι ο πιο καλός 
ο μαθητής, να πάρεις την Υπερδόση σε Δόσεις
γιατί έτσι θα φτουρίσει περισσότερο – δε σου είπαν: σε μας
που ζούμε από τη δική σου ανάγκη
Υπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωση…
ωχ κόλλησε και πήρες υπερδόση υπέρδοσης, με συγχωρείς ε!

'Ηταν και καθαρή η ρουφιάνα και μας λιάνισε. Η πέρδωση έκανε τα πάντα μοσχομυριστά  – πρρπρρ όπως έκανε το περιστέρι στο πουλάκι τσίου, αλλά σε πέρδωση …
Τι δε με πιάνεις;
Ούτε 'γώ! 

Εξ' ου και αποφάσισα να να βουτήξω καλύτερα σε μια υπερδοσολογία που ποτέ δε με χαλάει – κι ούτε χαλάει και κανένα πλάσμα που γουστάρει ROCK

Live Video streaming by Ustream

Άλλοι λένε ότι θα μας σώσει γιατί μόλις ψηφιστεί θα τρέξουν τα λεφτά από τους δανειστές…
Άλλοι λένε ότι θα μας χαντακώσει για πολλές ζωές, και θα πάρει μαζί του κάμποσες (κι εγώ αυτό πιστεύω)

Το σίγουρο είναι ότι ΑΥΤΟ πρέπει να διαβάσουν τα Τριακόσια Παλικάρια και οι Παλικαροπούλες γιατί αν ακούσω τον επόμενο που θα πει "δεν ήξερα τι ψήφιζα" θα αλλάξει το dna μου και θα τον δαγκώσω!

Διαβάστε λοιπόν πρώτα το ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ (216 σελίδες ή 81.792 λέξεις) και μετά την Αιτιολογική έκθεση (88 σελίδες ή 45.290 λέξεις)

Επείδη τα αρχεία είναι τεράστια (όσα και τα χρέη σου) κάνε κλικ

ΕΔΩ για το ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

και 

ΕΔΩ για την ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

αντιγράφω από το προσωπικό μπλογκ του πρώην υπουργού Σωκράτη Ξυνίδη:

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΤΑ …. ΠΑΘΗ ΜΑΣ

Ο Βενιζέλος ήθελε να γίνει αρχηγός και αφού δεν τα κατάφερε στα ίσια υπονόμευσε τον Παπανδρέου. Ο Λοβέρδος ήθελε και αυτός να γίνει αρχηγός και το είπε, θυμώνοντας τον Βενιζέλο, αλλά στο τέλος αγκαλιάστηκαν με τον Βενιζέλο, προκειμένου να τελειώνουν με τον Παπανδρέου. Στη συνέχεια και όταν έριξαν τον Παπανδρέου, έγινε πολέμιος του Βενιζέλου και όταν είδε ότι δεν τον έπαιρνε, αποφάσισε να κάνει δικό του κόμμα (αλλά δεν το λέει ακόμη για να μην τον πουν προδότη και χρεωθεί τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ).

Ο Χρυσοχοίδης ήθελε να γίνει αρχηγός, αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι έπρεπε να αγκαλιαστεί με τον Λοβέρδο, που τα είχε βάλει με τον Βενιζέλο και να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Όταν είδε ότι αγκαλιάστηκε ο Λοβέρδος με τον Βενιζέλο (και αφού είπε μερικές χαζομάρες), αποφάσισε να αγκαλιαστεί και αυτός με τον Βενιζέλο, προκειμένου να τελειώνουν με τον Παπανδρέου και σε αντάλλαγμα ο Βενιζέλος τον έκανε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, αλλά ποτέ δεν πήγε στη βουλή να κάνει τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, γιατί είχε αποφασίσει ότι δεν μπορεί ο Βενιζέλος αλλά δεν ήθελε να πάει και με τον Λοβέρδο και είχε αρχίσει να πιστεύσει ότι ίσως ο Σαμαράς να μην ήταν τόσο κακή περίπτωση ενόψει σύγκρουσης με αντιμνημονιακό λαϊκισμό.

Ο Σκανδαλίδης, πιο πονηρός από όλους, αφού ξέχασε τις αριστερές του ανησυχίες που εκφραζόταν στη βουλή για ψύλλου πήδημα και την αποστροφή του για τον Παπανδρέου από τη στιγμή που έγινε υπουργός, το έπαιζε παραίνεση προς όλους, έγραφε βιβλία, συνέχισε τα καθημερινά σουαρέ με τους μεγαλοπαράγοντες του ΔΟΛ και την κατάλληλη στιγμή άδειασε τον Παπανδρέου και το έπαιξε συνεταίρος του Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ.

Μέχρι να ψιλοσταρβοπατήσει ο Βενιζέλος οπότε και οι πλασαρισμένοι σε κομβικά πόστα άνθρωποί του έγιναν οι δεσμοφύλακες του Βενιζέλου. Βεβαίως τώρα θέλει να γίνει αρχηγός. Άλλωστε το είχε πει και το 2007 ότι δεν του αρέσουν τα δίπολα.

Θέλει να είναι ή σε τριπλέτα ή μόνος του. Οι πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστές αφού έκαναν το κίνημα κατά του Παπανδρέου το 2007, πλαισίωσαν τον Βενιζέλο μέχρι να ρίξει τον Παπανδρέου αλλά τον εγκατέλειψαν μόλις το κατάφερε. Τους είχε κάνει τη δουλειά. Σήμερα ο Σημίτης μετά από πολύ-πολύ καιρό πήγε στη Βουλή. Και εμείς είμαστε εδώ και τραβάμε τα ……… πάθη μας.

     Ο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο (Α.Ν.248/1967) και το Καταστατικό του.

·      Είναι αυτοδιοικούμενος και αυτοδιαχειριζόμενος Οργανισμός, ο οποίος έχει προέλθει από τη συνένωση και συγχώνευση ταμείων, κλάδων και λογαριασμών των ενώσεων συντακτών και προσωπικού των ημερησίων εφημερίδων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

·      Τα μέλη της διοίκησής του δεν διορίζονται από κρατική Αρχή αλλά εκλέγονται, με βάση την αρχή της αντιπροσωπευτικότητας από σωματεία που έχουν επίσης τη μορφή νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου.

·      Ο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. δεν επιβαρύνει έστω και στο ελάχιστο τον κρατικό προϋπολογισμό, οι πόροι του δεν προέρχονται από αυτόν, ούτε ανήκει στους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με έγγραφο της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

·      Τον ιδιωτικού δικαίου χαρακτήρα του Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. έχουν επιβεβαιώσει νομολογιακά και τα τρία Ανώτατα Δικαστήρια της Χώρας (ΑΠ 1511/1992, ΣτΕ 3872-3874/2009, ΕλΣ 752/2010).

·      Εκτός από περίθαλψη, ο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. παρέχει στους ασφαλισμένους του επικούρηση και εφ’ άπαξ.

·      Στους πόρους του δεν προβλέπεται εργοδοτική εισφορά παρά μόνο εισφορά εργαζομένων. Η εργοδοτική εισφορά αντικαθίσταται με το έσοδο του αγγελιοσήμου.

·      Το αγγελιόσημο είχε θεσμοθετηθεί ήδη από το έτος 1941. Μετά την κατά το έτος 1967 κατάργηση και ιδιοποίηση από το Κράτος του Λαχείου Συντακτών, βασικό μέχρι τότε έσοδο των ταμείων επικούρησης και υγειονομικής περίθαλψης των εργαζομένων στον Τύπο, και μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης μετά την παρέμβαση του Κράτους, των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων στον τύπο, προβλέφθηκε αντί εργοδοτικής εισφοράς για τον νεοσύστατο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π., ως πόρος για τη λειτουργία του, το έσοδο του αγγελιοσήμου.

·      Το αγγελιόσημο δεν συνιστά ούτε εύνοια ούτε προνόμιο προς τους εργαζομένους στον Τύπο, αλλά είναι η εργοδοτική εισφορά και η κρατική επιχορήγηση που ΔΕΝ λαμβάνει από το Κράτος, από το οποίο ο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ.

·      Το αγγελιόσημο δεν συνιστά ούτε φόρο ούτε τέλος. Επιβάλλεται επί των διαφημίσεων στον τύπο και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, τα οποία χρησιμοποιούν οι διαφημιζόμενοι ως μέσο για την προβολή τους, κάνοντας χρήση της εργασίας των εργαζομένων στον τύπο προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός της διαφήμισης.