Μετά από μια πολύ ωραία βραδιά με φίλους και γνωστούς, και αγνώστους και ποτά και μουσικές και γέλια και όσες κουβέντες επιτρέπει η δυνατή μουσική – πάντα στον άξονα: καλά, δουλειά ναι, πληρωνόμαστε ακόμη, να δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα, θα την παλέψουμε, δεν τα βλέπω καλά – πήγα για να φάω μια ζεστή σούπα στο 24ωρο.
Είναι στο δρόμο μου, όπως κατεβαίνεις τη Συγγρού. Μια ζεστή σούπα είναι βάλσαμο στο στομάχι τα ξημερώματα. Η ατμόσφαιρα του 24ωρου έχει πάντα κάτι ενδιαφέρον για όποιον έχει μάτια και αυτιά να βλέπει και ν' ακούει, λίγο πιο πέρα από αυτά που βλέπει και ακούει στην πραγματικότητα.
Μπορεί αυτό να ισχύει για όλους τους πιωμένους θαμώνες, μπορεί το αλκοόλ που προσπαθείς να διώξεις με λίγο φαγητό να αντιστέκεται και να σ' αφήνει να βλέπεις λίγο πιο ΄κει από την πραγματικότητα. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Πάντως η ζεστή σούπα μια εσωτερική θαλπωρή τη δημιουργεί, κι όταν είσαι πιο κοντά στο κρεβάτι σου μια κρύα νύχτα, όχι ακόμη παγωμένη αλλά πάντως κρύα, νύχτα του Νοέμβρη αισθάνεσαι πολύ καλύτερα – ακόμη και τη στιγμή που καταριέσαι την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα που έχει αφήσει το Σταρ Τρεκ να μπορεί να μεταφέρει τους πρωταγωνιστές του όπου επιθυμούν … ενώ εσύ πρέπει να μπεις στο αυτοκίνητο να οδηγήσεις, να παρκάρεις (αφού βρεις) και να ανέβεις στο σπίτι σου.
Βγήκα έξω και πήγα στο αυτοκίνητό μου. Μου έκανε εντύπωση η πινακίδα στο απέναντι ρεύμα της Συγγρού: outlet Κοσμημάτων … κοίτα να δεις ρε πούστη μου σκέφτηκα πού φτάνει η εφευρετικότητα των σύγχρονων "λαδέμπορων" . Σκέφτηκα να τραβήξω μια φωτογραφία, αλλά λέω είναι νύχτα, περνάνε αυτοκίνητα, το τηλέφωνο μου δεν έχει φλας, κάνει κρύο, νυστάζω και για κάποιο λόγο γύρισα το κεφάλι μου – μάλλον το βλέμμα μου είχε "ενοχληθεί" από τα πολλά φώτα.
Το 24ωρο, μάλλον για λόγους οικονομίας έχει μικρύνει την φωτεινή του επιγραφή που κάποτε φαινόταν με το που έστριβες από την Αμαλίας.
Ήταν τα φώτα της ΕΘΝΙΚΗΣ τράπεζας. Της χρωστάω κι εγώ κάτι ψιλά, κι άμα αργήσω να βάλω τη δόση παίρνουν τηλέφωνο αυτές οι δασκαλεμένες πουτάνες να σε τρομάξουν : ξέρετε τι επιπτώσεις έχει η καθυστέρηση … στις τρεις το μσημέρι ή στις εννιά το βράδυ …Ναι μωρή ξέρω, τόκους υπερημερίας και εσάς να μας ζαλίζετε τον … και να μας ταράζετε.
Γύρισα και κοίταξα. Και έβγαλα το κινητό μου και πήρα δύο φωτογραφίες. Κι αισθάνθηκα ντροπή. Ντροπή που δεν είδα όλο αυτό το σκηνικό πηγαίνοντας να σβήσω τα τζιν στο στομάχι μου με μια ζεστή σούπα.
Πολύ φως κι όμως δεν μπορεί να κρύψει το σκοτάδι.
Δίπλα σε τόσους πολλούς κι όμως μόνοι τους στο σκοτάδι που δε φαίνεται να τρομάζει από το φως της ΕΘΝΙΚΗΣ.
Πολύ φως, σίγουρα όχι η μοναδική ενόχληση για τα δύο άτομα που κοιμόντουσαν κάτω από τη φωτεινή επιγραφή.
Οι άστεγοι είναι δίπλα μας. Δεν ξέρεις ποτέ γιατί είναι άστεγοι. Σίγουρα πάντως δεν είναι επειδή όλα πάνε καλά στη ζωή τους. Μια κάποια προσέγγιση θα υπάρχει και γι' αυτούς. Γι' αυτό υπάρχουν οι δομές – μέχρι να καταρρεύσουν αφού το οικονομικό όραμα στο οποίο βαδίζουμε δεν έχει "κωδικούς" κοινωνικής ευθύνης …
Τουλάχιστον να τους βλέπουμε, μην τους αγνοούμε, και ας ειδοποιούμε τις υπηρεσίες που ακόμη κάνουν ό,τι μπορούν!
Κάνε κλικ για να δεις πληροφορίες για τους αστέγους στο σάιτ του δήμου Αθηναίων
Share on Facebook
