Ήταν καλοακαίρι του 1994, μπορεί και του 95, πάντως καλοκαίρι. Διακοπές στη Σίφνο. Η Σταμπουλή (Μαρία), μόλις τα είχε βροντήξει από τη δημοσιογραφία (την είχα αρχισυντάκτρια στον ΑΝΤ1) και άνοιξε μαγαζί στη Σίφνο. Το βιβλιοπωλείο της "το πρώτο μαγαζάκι φτάνοντας στις Καμάρες και το τελευταίο φεύγοντας από τις Καμάρες" ( σήμερα έχει μετακομίσει πιο πάνω το ένα κι έχει και παράρτημα στην Απολλωνία) ήταν το στέκι μας, το σπίτι της με τη μικρή αυλή το κοινόβιό μας (για εκείνο το καλοκαίρι και όχι μόνο). Εκεί θα έβρισκα τον Αντώναρο (Μάνο) και κάποιους άλλους φίλους.
Ταξιδεύοντας με το πλοίο, ένα καμάκι ξεκίνησε με τους άριστους των οιωνών όχι μόνο γιατί η κοπέλα έδειξε τη σημασία που … όφειλε στην ιντελεκτουέλ προσσέγγιση που εδέχθη, αλλά πήγαινε κι αυτή στη Σϊφνο! Θα έμενε … δε θυμάμαι πού, αλλά όχι στις Καμάρες, γεγονός που δε με χάλασε εκείνη την ώρα, αλλά θα μου πεις πότε πήγε καλά μια σχέση που τα μέρη της απέχουν μερικά χιλιόμετρα; Όταν μάλιστα ειναι καλοκαίρι, στην Ελλάδα, στη Σίφνο (από τα πλέον καυλωτικά νησιά μας), έχει μαζί της και τις φίλες της … ε καταλαβαίνεις ότι οι οιωνοί άρχισαν να μας τα γυρίζουν. Τέλος πάντων, περάσαμε εξαιρετικαμάν μερικές μέρες, κυρίως βράδια στο γνωστό "στενό" της Απολλωνείας (που εκείνη την εποχή είχε τα ίδια παν’ κατ’ στέκια με τώρα, αλλά με άλλα ονόματα, άλλους ανθρώπους και το κυριότερο, ήμουν κι εγώ άλλος! Μετά την έχασα και νομίζω ότι ξαναβρεθήκαμε ένα βράδυ που πλακώθηκε με τις φίλες στον "παλιοκαπετάνιο" αλλά ήμουν σε προχωρημένη κατάσταση μέθης από μαύρο ρούμι σε συνδυασμό με κάτι θεϊκές φανκιές που έπαιζε ο Αντώνης οπότε…
Επιστροφή της ιστορίας στην αγαπημένη μου Καμάρα, το λιμάνι της Σϊφνου, με τον ήλιο που δύει σαν την μπάλα (τεράστια και πορτοκαλί) στα τόσα (πόσα είναι ρε σεις; έντεκα …) μέτρα από το κέντρο του τέρματος. Με το Φολί στη μια άκρη και το Ολντ Κάπτενς Μπαρ στην άλλη. Το πρωί στον "παλιοκαπετάνιο" για τον φρέντο – που ακόμη δεν είχε πολιτογραφηθεί ως ο έλλην κυρίαρχος των καφέδων – και λίγες σελίδες από τον Μομπι Ντικ στην φρεσκοανανεωμένη μετάφραση του Γκούτεμπεργκ, μετά μπάνιο στη Φασολού ή στα βραχάκια λίγο πιο αριστερά, κανάς μεζές στο ταβερνάκι, μετά αραγμα όπου δη, το απόγευμα σουλάτσο για φωτογραφίες στα χωριά, περπάτημα, το βραδάκι στης Μαρίας – κλείναμε τα ραντεβού για το μπάνιο μας, ξανά σουλάτσο. Κανά ιταλικό για το βράδυ και φυσικά λουκουμάδες στους Τρεις Ξανθούς Αγγέλους, ποτά,ποτά, ποτά, τα ξημερώματα ό,τι βρίσκαμε το ρίχναμε να κολυμπήσει στο στομάχι μας μπας και σβήσει το αλκοόλ. Μετά ξημέρωνε και … πάμε πάλι με μεγαλύτερη δοσολογία την πετυχημένη συνταγή της προηγούμενης μέρας!
Μερικά απόγευματα τα πέρναγα στην αυλή (που χωρούσε ενάμισυ άνθρωπο) του βιβλιοπωλείου και ζωγράφιζα φάρους και δελφίνια και πόρτες με βουκαμβίλιες και διάφορα άλλα κουλέρ-λοκάλ θέματα σε μανταλάκια για να τα πουλήσει η Μαρία που ως σωστή από τα πρώτα της βήματα εμπόρισσα μου είπε: Αν δε γράφει απάνω Sifnos θα μου μείνουν ν’ απλώνω τη μπουγάδα. Εγώ ως γνήσιος καλλιτενης της είπα ότι δε θα μου επιβάλλει την έμπνευσή μου επειδή μου προσφέρει στέγη, γελάσαμε μέχρι δακρύων, έφτιαξα μερικά μανταλάκια με ενα αμπστρέ Sifnos και φυσικά το επόμενο απόγευμα πρόσθεσα το Sifnos και στα υπόλοιπα – είχε δίκιο τελικά η φινελάς!!!
Μια απ’ αυτές τις όχι και τόσο ήσυχες μέρες του δικού μας Αυγούστου είδα τον Αντώναρο (Μάνο) να φοράει ένα πολύ ωραίο t-shirt διαφημιστικό που δε φαινόταν ότι ήταν και τόσο διαφημιστικό, της κόλα κόλα (άλλη μεγάλη "συντρόφισσα" κι αυτή των διακοπών και όχι μόνο) και του το είπα. Σε λιγότερο από τριάντα δευτερόλεπτα το φορούσα γιατί απλώς ο Μάνος μου το χάρισε και πήγε στο σακ-βουαγιάζ του κι έβγαλε ένα άλλο.
Σήμερα μετά από τόοοοοσα χρόνια το τι-σερτάκι είναι σ’ αυτή την … ξεθωριασμένη κατάσταση, αλλά δε μου κάνει καρδιά να το ξεφορτωθώ. Μπορεί να έχει ξεθωριάσει και να έχει μια δύο τρυπούλες (πόσα πλυσίματα ν΄αντέξει ένα μακό) αλλά κάθε που το φοράω θυμάμαι τόσο έντονα πράγματα που δε μου κάνει καρδιά να το ξεφορτωθώ.
Επειδή έχω λόλα με τα τ-σερτς έχω φτιάξει κι έχω αγοράσει κι έχω με τα χρόνια ανακυκλώσει δεκάδες, όμως είναι μερικά που δε γίνεται να τα δώσω, ή να τα κάνω πατσαβούρια για το σπίτι.
Μπορείς να κάνεις τις αναμνήσεις
με τους φίλους σου …
…σφουγγαρόπανο?
υ.γ. τους φίλους μου τους προσφωνώ με το επίθετό τους
Share on Facebook
.jpg)
