Giannis Kafatos

Προς αγαπητούς αναγνώστας:

το κάτωθι βίντεο είναι τσόντα. ή μάλλον είναι μια πειραγμένη τσόντα. Όμως ο  δημιουργός της, ή καλύτερα το πειραχτήρι της, έχει χιούμορ. Άρα κατ’ αρχήν τον στηρίζουμε.

Όμως γιατί μιλάμε στο "αρσενικό"? Δε μπορεί δηλαδή το κάτωθι σπαρταρτιστής σύλληψης, και άψογης τεχνικής εκτέλεσης βίντεο να είναι δημιούργημα Γυναικός? Προαφνώς και μπορεί. Αλλά και στο ίντερνετ όπως και παντού στη ζωή, οι βρώμικες σκέψεις, οι βρώμικες δουλειές και γενικώς ό,τι ξεφεύγει από τα όρια του ανεκτού είναι καθαρά Αντρική υπόθεση (μη χσω!).

Τέλος πάντων θα μπορούσα να γράψω δεκάδες λέξεις παπαρολογώντας, γιατί έχω κέφια, αλλά φοβάμαι ότι θα έμοιαζα με τοκ-τοκ σόου. Οπότε σας αφήνω να απόλαυσετε την παρέα του βίντεο σε απίστευτες περιπέτειες. Εγώ μπήκα στην περιπέτεια από το βλογκ Vjay’s Club και με το θράσος που με διακρίνει έκλεψα το βίντεον και το κότσαρα στον ηλεκτρονικό οντά μου.

 Οι αυτόχθονες πιστοί, μετά το κεράκι-για-να-μας-δει-η-γειτονιά στον Άγιο Αλέξανδρο αρχίσαμε τις μετάνοιες στους πάγκους των πανηγυρτζήδων.

Από λευκά είδη και κιλοτάκια μέχρι cd, dvd και όπλα αντίκες. Εργαλεία και χρυσόψαρα, μαξιλάρια και σεμέδάκια και χαλβά φαρσάλων και ινδιάνικα ξυλόγλπτα και ρώσικες φαγιάντσες!
 

Ο πωλητής όμως μόλις έπεσε ο ήλιος κατέβασε τις τέντες στον πάγκο του, έκλεισε τ’ αυτιά του γιατί ο θόρυβος από τις βενζινοκίνητες γενήτριες ήταν εκωφαντικός, έσκυψε κάτω από τον πάγκο κι έβγαλε το – μόνο μη προς πώληση –  χαλάκι της προσευχής του.

Έτσι, μέσα στο πλήθος, έμεινε μόνος του. Με το θεό του.

"Σκληρές εικόνες, που σοκάρουν"!

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει αυτό το κλισέ – ειδικά από εμάς τους δημοσιογράφους?

Αν δε σε σοκάρουν

οι εικόνες που ακολουθούν…

δε σου φταίνε οι δημοσιογράφοι,

ούτε τα κλισέ,

ούτε η Μαντόνα…

που δεν έκανε ανκόρ…

mmm μας έβρισε η Μαντόνα?

Σιγά, αν έχεις βρεθεί στις συναυλίες του Ιγκυ Ποπ δεν έχεις ιδέα τι θα πει βρίζω το κοινό. Σιγά μη βάλω τον κόπανο να κλαίει. δεν το πήρα και προσωπικά – όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται!

Βρέθηκα στο πιο ξενέρωτο σημείο του σταδίου. Στα δημοσιογραφικά. Μια χαρά είχα πάρει τα εισιτηρία μου αρχές καλοκαιριού με το φίλο μου το Δημήτρη- Microsoult  που στάθηκε στην ουρά,  αλλά μου έδωσαν προσκλήσεις (ευχαριστώ Ντι, Νίκο, Νανά, Ελένη). Πούλησα στη μαύρη αγορά τα εισιτήρια των 100 ευρώ που είχα αγοράσει, προς 101 ευρώ (έτσι για νά ΄χω την εμπειρία μαυραγορίτη, να ξέρω πώς είναι, νά ΄χω το φίλινγκ ρε παιδί).

Αυτό το φίλινγκ μου έλειψε από την κυρά Μαντόνα. Ήμουν και ανάμεσα σε ξενερουά σελέμπριτις. (οι περισσότεροι, που διαβάζω στις ζουρνάλες ότι "τα έδωσαν όλα" και τα ρέστα, ήταν τριγύρω μου "stratiotakia αμιλητα-ακούνητα-αγέλαστα" και μάλιστα κάποια ανθυποστάρ μου έκανε παρατήρηση να "κάτσω στην καρέκλα μου για να βλέπει"!!!)

"Μαντάμ πηγαίνετε στο σκυλάδικο που σας ξέρουν" … ήθελα να της πω αλλά σεβάστηκα την καλλιτέχνη που έκανε πήδους με το σκοινάκι επί σκηνής!

Χόρευα, όσο μπορούσα στην εξέδρα της ξενερωτίλας, φαντάσου ότι παρά το αγιάζι που ξούριζε εγώ ίδρωσα!

ου-ου  ου-ου!

υ.γ. Αγαπητή μου καλλιτέχνιδα σ’ ευχαριστώ γιατί με τα λίγα παλαιά τραγούδια από την πολύχρονη και πολύκροτη – θα προσέθετα – καριέρα σου δεν άφησες εμάς, τα παλικαράκια και τις παλικαροπούλες των σαράντα να καρφωθούμε!

(ξανα μά-να) Ου-ου  Ου-Ου

(πολύ) πρωινή κουβέντα με συναδέλφους

Πάνος, απευθυνόμενος στο κενό: Καλά υπάρχουν μαλάκες που πλήρωσαν 100 ευρώ για να πάνε Μαντόνα?

Τάκης απευθυνόμενος στον Πανο: Ναι ρε όλοι αυτοί που πριν από 15 χρόνια ακουσαν το LIke a Virgin και την έβριζαν και τώρα είδαν το φώς τους!

Πάνος, απευθυνόμενος στον Τάκη: Πόσο μαλακές υπάρχουν …

Γιάννης, απευθυνομενος στους προλαλλήσαντες: Εγώ, παιδιά εγώ, πλέρωσα για να τη δω. Κι επίσης (ψιλο)ανήκω σ’ αυτούς που στα νιάτα τους δεν την πολυγούσταραν.

Με τα χρόνια όμως τη γουστάρω και δεν ντρέπομαι να το πω. Κι ας προτιμώ (γενικώς) άλλου είδους μουσική. Τη γουστάρω! Μ’ αρεσει το σόου. Είναι κακό?

Να πάω Εφραιμ να ξομολογηθώ?

Να πάω Γκοτιέ να ζητήσω συγνώμη?

Να πάω Νίκο Μουρατίδη να ζητησω ταχύρυθμα Madonn-ικά?

Να ακούσω άπαντα Κότσιρα-Τσαλιγοπουλου-Κανά και μετά να σας ξαναμιλήσω?

Οk το παραδέχομαι: εδώ και χρόνια μ’ αρέσει η Μαντόνα. έχω παίξει τραγούδια της σε διάφορα dj set που έχω διαπράξει. Δυνάμωνα την τηλεόραση όταν στο MTV έπαιζε  το Lke a Prayer και χρόνια μετά έκανα το ίδιο στο Love Profusion. M΄ άρεσε το βίντεοκλιπ του Hung Up που κουνούσε θεϊκά τη θεϊκή κωλάρα της.

Ορίστε εξομολογήθηκα τις αμαρτίες μου! Μπορώ τώρα να μπω ήσυχα ήσυχα στο hype του Σαββάτου? (κι ας μη μ’ αρέσει ο τελευταίος της δίσκος)

BATTLE OF THE COVERS

που δε θα μπορούσε να γίνει με ελληνικούς δίσκους,

γιατί εδώ οι "καλλιτέχνες" μας

μεγαλύτερη καλλιτεχνική δημιουργία θεωρούν:

 ένα … κοντινό στη μουτράκλα τους (ως επί τω πολύ)

ή στα βυζιά των

ή στα μούσκουλά των!

(το βίντεο τό’κλεψα από τον Πανω-Κάτω)

Μια φορά κι έναν καιρό, ο ηγούμενος Εφραίμ

Αγιορίτης μοναχός, τύπος πολύ μποέμ

βρήκε κάτι χρυσόβουλα, ψάχνοντας τα χαρτιά του

πως μια λίμνη ολάκερη, ήταν κατάδικιά του.

Βρήκε χιλιάδες στέμματα, δάση και πεδιάδες

και παραλίμνια χωριά και λόφους και κοιλάδες

ένας σουλτάνος τα΄ δωσε που΄ χε ευρύ το πνεύμα

θα΄ τανε κρυφοχριστιανός, πίστευε, μη ερεύνα.

Ο Εφραίμ αναστατώθηκε, έκανε το σταυρό του

με τούτα τα οικόπεδα, βρήκε το διάολο του

γιατί μια θεία αποστολή τον είχε συνεπάρει,

την περιουσία του Θεού πως να την κουμαντάρει;

Πως, Θεέ μου, να το χειριστώ τέτοιο πικρό ποτήρι;

Εγώ να κάνω προσευχές ήρθα στο μοναστήρι.

Κάτω απ΄ τη θεία σκέπη σου είμαι σεμνό κλωσόπουλο

και ο Θεός απάντησε: “Για ρώτα το Ρουσόπουλο”.

Του Εφραίμ ευφράνθηκε η ψυχη ώς εσχάτη ρανίδα

κι έτρεξε να εγκολπωθεί τη λίμνη Βιστωνίδα

μα σαν την είδε έρημη, γεμάτη βούρλα, βρύα

γύρισε και τους μούντζωσε : ¨Σκατά περιουσία ¨!

Θοδωρε, θέλω ανταλλαγή να γίνει εδώ και τώρα

είσαι ο μάγος που φερε στον Ιησού τα δώρα

πάρε τον Δούκα τον Κοντό, να το διευθετήσουν

πες είναι θεία αποστολή μην το καθυστερήσουν

Δημήτρης Καμπουράκης ξυνέγραψε και απήγγειλε στην "Κοινωνία Ωρα Μέγκα", η αφεντιά μου αντέγραψε με την άδειά του!

Κοίτα τι σκάρωσαν οι Πιλόμπους  (πληροφορίες για το βίτνεο εδώ)

έτσι για μια τόσο φωτεινά σκοτεινή ματιά στα πράματα!

Όταν ήμουν παιδί τα περισσότερα καλοκαίρια τα περνούσαμε στο Διακοφτό (Διακοπτόν το έλεγαν κάτι μεγάλες κυρίες, Διακοπτό το λένε κι οι συνομιλήκοι φίλοι μου που ζουν εκεί, αλλά εγώ επιμένω να το λέω Διακοφτό). Η ταβέρνα του συγχωρεμένου του Μίμη (Καπόμπαση), οι "Λεμονιές" ήταν για πολλά χρόνια το "μαστ" στο χωριουδάκι και εμείς οικογενειακώς την τιμούσαμε. Ο κυρίος Μίμης λοιπόν (ας έχει φύγει, δεν μπορώ να τον πω αλλιώς) είχε ένα φοβερό και τρομερό ΑΜΙ τζουκ μποξ. Ξέρεις ποιο είναι κι ας μη σου λέει κάτι η φίρμα. Είναι το γνωστό θεόρατο, με το στρογγυλεμένο παρ-μπριζ. Εκεί λοιπόν πάντα ο πατέρας μου (όταν ερχόταν τα σαββατοκύριακα) αλλά και η μαμά μου μου έδιναν το κέρμα που χρειαζόταν να για να διαλέξω τραγούδια. Μιλάμε για το απόλυτο γκάτζετ των 70’ς έτσι! Φαντάσου ένα πιτσιρίκι που,  έφτανα δεν έφτανα τα πλήκτρα όταν πρωτοπήγα, βρίσκεται μπροστά σε ένα φωτισμένο-λουσάτο, γυαλιστερό αντικείμενο που αν του πατήσεις δύο πλήκτρα παίζει μουσική!

Βάλε το μυαλό, ή καλύτερα βγάλε από το μυαλό σου ό,τι έχεις σε συσκευή αναπαραγωγής ήχου … Έτσι μπραβο. Στα 70’ς λίγα σπίτια είχαν τηλεόραση, όλα είχαν ραδιόφωνο, λιγότερα είχαν πικ-απ (που ήταν ή φορητό με μπαταρίες κι έπαιζε 45αρια δισκάκια ή βαρύ έπιπλο σαν μπουφές που ανοιγε το πορτάκι κι εβλεπες το πικ-απ (α, και δίπλα είχε και ντουλαπάκι για το απαραίτητο Βερμουτ και το Πίπερμαν)

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι το Τζουκ Μποξ ήταν … δεν ξέρω με τι να το συγκρίνω και να μη γελάσω. Τέλος πάντων, ας πούμε – εγώ δηλαδή να πω, με τη γνωστή υπερβολή που με χαρακτηρίζει ότι το Τζουκ Μποξ στα 70’ς ήταν σαν το … δε μου βγαίνει!

Λοιπόν ήταν φανταστικό! Γιατί δεν άκουγες μόνο τη μουσική. Εβλεπες κιόλας το δίσκο που διάλεξες, αναμέσα στους 50 ή 100 που χωρούσαν να σταματάει στη θέση που έπρεπε, ένα τεράστιο γρανάζι με ένα πράμα σα δρεπάνι τον αγκάλιαζε και τον άφηνε με χάρη πάνω στο πλατό. Μετά το μπράτσο με τη βελόνα, σηκωνόταν, περνούσε μέσα από ένα μικρό βουρτσάκι και καθόταν πάνω στο δίσκο που εν τω μεταξύ είχε ήδη πάρει μπροστά στις 45 στροφές. Μετά άρχιζε και το τραγούδι. Κι όταν τελείωνε η βελόνα πήγαινε πίσω στη θέση της το "δρεπάνι" έπαιρνε το δισκάκι και το έβαζε στη θέση του. Αν ήταν τυχερό και το ξαναδιάλεγε κάποιος θα έβγαινε πάλι- αλλιώς εκεί στο μαύρο σκοτάδι. Αφού και τώρα που έχω το δικό μου Τζουκ Μποξ στο σπίτι και δεν είμαι πιτσιρίκι και βλέπω τα πλήκτρα από ψηλά αυτή η διαδικασία με τρελλαίνει.  Και ο ήχος, το χρου-χρου όταν γυρίζει η δισκοθήκη, το χλατς όταν βρίσκει το δισκο που διάλεξες και το τακ όταν κάθεται το δισκός στο πλατό. Σου μιλάω για τρελλή μελωδία!!!

Και βεβαίως θα ήθελα πολύ το cd και το dvd πλέιερ να ήταν διάφανο και να βλέπω τι γίνεται και μπορώ να ακούω τη μουσική (αυτό βεβαίως μπορεί να είναι ενισχυτικό του παλιμπαιδισμού που με διακρίνει, αλλά δεν είναι της παρούσης).

Το δικό μου Τζουκ Μποξ ήταν δώρο από τους γονείς μου. Λίγο πριν τελειώσω το σχολείο. Ήταν πολύ της μόδας στα τέλη των 80’ς τα αξεσουαρ "εποχής" και βεβαίως οι τιμές ήταν φριχτές. Θυμάμαι ότι το κλασικό ΑΜΙ έκανε πάνω από 500 χιλιάρικα και ο θεός των τζουκ-μπουξ το Wurlitzer κοντά ή πάνω από εκατομμύριο!  Όμως η οικογένεια είχαν ρίξει το σύρμα σε γνωστούς και συγγενείς της περιφέρειας κι έτσι ένα καλοκαίρι βρέθηκε αυτή η όμορφη και κομψή "ΡΟΚΟΛΑ" σε παντοπωλ-ο-καφενείο στο Τραγανό της Ηλείας. Μη στα πολυλογώ, μαζί με τη μεταφορά στας Αθήνας κόστισε εβδομήντα χιλιάδες.  Το έφερε ο μεταφορέας και μετά έπεσα πάνω σε έναν άλλο Μιμη, τον "γιατρό" των Τζουκ Μποξ. Αλήθεια σου λέω, μόλις το είδε το χαίδεψε πρώτα, και μετά το άνοιξε και το ψιλοχαρχαλεψε. (ευτυχώς δεν είχε καμια ζημιά – δύο τρία πλήκτρα ήταν σπασμένα και καταφερε και μου τα βρήκε με τους αριθμούς και τα γραμματα χαραγμένους – όριτζιναλ).

Ρίξε κέρμα, διαλεξε, κι ασε τη μουσική ( όσα χρατς-χρουτς κι αν κάνει η βελόνα στο δισκάκι ) να σε ταξιδέψει μαζί με όποιους ήρωες θες (ή χρειάζεσαι)!

 Tip: (για όσους έχετε 45αρια και θέλουν καθάρισμα, σύμφωναμε τον "γιατρό του τζουκ-μποξ: πλύντε με μαλακο σφουγγάρι και απορρυπαντικό πιάτων, περάστε τους σε ένα σκουπόξυλο, στηρίξτε τις άκρες του σε δύο καρέκλες σε κλειστό χώρο …κι ετοιμοι!)