Giannis Kafatos

γιατί αν δε τα πατήσεις όσο είναι σκουλίκια

θα μεγαλώσουν  και …

… θα γίνουν

Φ ί δ ι a

... αυτό που βλέπεις, και αν ως έθνος είμαστε επαρκώς ευρωπαίοι οι εικόνες που θα δεις παρακάτω απλώς ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Γiaτϋ (διάβασε τη λέξη με γαλλική προφορά σιλ-βου-πλε)

Μα γιατί οι ευρωΠΕΗ εταίροι μας έχουν αποφασίσει ότι τα παλιά ξύλινα σκαριά δεν πρέπει να φτιάχνονται αλλά να σπάνε σε κομμάτια (κατά προτίμηση με τη βοήθεια εκσκαφέων) και μετά να παραδίδονται στην πυρά. Μόλις γίνει αυτό, ο ιδιοκτήτης τους θα πηγαίνει με τ’ αποκαϊδια στο ταμείον για να παίρνει επιδότηση ώστε περήφανα να αγοράζει μια ωραιότατη πλαστικήν λέμβον (που πρφανώς φτιάχνεται από ανακυκλωμένα στη μαλακία μας υλικά).

Άρα που καταλήγουμε?

Ότι έξω από την Ερέτρια που πήγα για κάμπινγκ – και για μία ακόμη φορά – παρανόμησα αφού είδα τους εργάτες να καλαφατίζουν, να περνάνε μουράβια και να βάφουν αυτά τα ξύλινα ψαροκάικα κι αντί να τρέξω στην ευρώπη και να διαμαρτυρηθώ – να κάνω μια απεργία πείνας έστω για την απρόκλητη καταπάτηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας – εγώ κάθισα και χάζευα και τραβούσα φωτογραφίες τους παράνομους γέρους (αλλά είχαν χύσει το δηλητήριό τους και σε κάτι νεότερους) τεχνίτες που σε πείσμα των καιρών προσπαθούν να σώσουν την τεχνη τους και τα παλιά ξύλινα σκαριά!

… παλιά που κυκλοφρούσα περισσότερο με μου-μου-μου τους άκουγα να λένε το ποιημάτακι με μόνιμη επωδό "μ’ έχει δείξει και η τηλεόραση"

καμία σχέση τώρα με το νόημα του κάτωθι τι-σερτακίου

μπορεί τώρα εσένα να μη σ’ αρέσει να πορπατείς στη σειρά και θες να κάνεις τα δικά σου. Μπράβο σε στηρίζω!

μπορεί να θέλεις ακόμη περισσότερο να "πέσεις μέσα" γιατί είσαι φύσει και θέσει περίεργο άτομο!

Μπράβο και πάλι μπράβο γιατί από τέτοιους τύπους πάει έμπροσθεν το σύστημα. Ασχέτως που μετά – το σύστημα – δεν τους αντέχει. Σύστημα είναι ό,τι θέ… κά…

με απόλυτη τρικυμία εν κρανίω σε χαιρετώ για Σ/Κ και προσοχή στα … κενά!!!

(στόλεν ιδέα από ένα κείμενο που διάβασα στο Αντωναρέικο και μ’ άρεσε)

Εϊναι πολύς ο καιρός που μου τριβελίζουν ΄το μυαλό όλα αυτά που σου λέω στον τίτολο. Είναι είδη ανθρώπων. Κυκλοφορούν παντού, τρυπώνουν εκεί βρίσκεσαι όσο κι αν προσπαθείς εσύ. Άλλωστε δεν εξαρτάται από σένα. Αυτή η κάστα αναγεννάται συνεχώς. Όσο υπάρχουν οι κάθε λογής "επικεφαλής" ανδρώνονται και τα υποπροίόντα τους. Πώς μαθαίναμε στη βιολογία και τη χημεία, ότι σε κάθε αντίδραση  έμενε ένα κατακάθι? Έτσι συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας. Από την ουρά στην τράπεζα μέχρι τη δουλειά σου οι Πρ-Πρ (ας τους λέμε έτσι γιατί έχει χαρακτηριστικό ήχο και γράφεται γλήγορα) τσουπ και εμφανίζονται.

Όσοι έχουμε μάθει να ζούμε και να λειτουργούμε όντες Εμείς οι ίδιοι με το όνομα και το επώνυμό μας ζούμε στο ζυγό των "Τάδε του Δείνα"!. Μη μου πεις ότι δε σου θυμίζει κάτι αυτό! (σ’ αφήνω τρεις γραμμές να το σκεφτείς …

…

…

Είδες, δε χρειάστηκε πολύ! Θυμήθηκες πόσες φορές δούλεψες παραπάνω γιατι ο Πρ-Πρ πήρε το ρεπό που ζαχάρωνες εσύ?

Αυτό ακριβώς εννοώ. Αυτήν την κάστα των Πρ-Πρ που αντί να είναι χαρούμενοι που μπορούν να βρίσκονται σε έναν χώρο και να τον σέβονται (εννοείται μαζί με το περιεχόμενό του = εσένα κι εμένα) αντιθέτως κάνουν ό,τι μπορούν για να γίνονται αόρατοι. Κι όταν λέω αόρατοι  δεν εννοώ διακριτικοί. Εννοώ ότι δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διακριθούν με το όνομα τους αλλά παραμένουν πάντα Πρ-Πρ του Δείνα! Έλλειψη ίχνους αυτοσεβασμού είναι αυτό. Γιατί αν κανείς σέβεται στο ελάχιστο τον εαυτό του μπορεί να σεβαστεί έστω και λιγάκι τους τριγύρω του. Όποιος έχει προσπαθήσει έστω και λίγο για κάτι στη ζωή του μπορεί να καταλάβει τον αγώνα που δίνει ο άλλος. Οι Πρ-Πρ ακόμη κι όταν δεν είναι παντελώς άχρηστοι μετατρέπονται σε τέτοιους λόγω της σταρχιδοσύνης που περιλούζει το έξω τους και δηλητηριάζει το μέσα τους.

Δε θα πω το μοιρολατρικό "αυτοί χάνουν που δεν και λοιπές παπαρολοζί" Όχι οι Πρ-Πρ βγαίνουν κερδισμένοι γιατί ούτε κανείς τους κράζει, τ’ αρπάζουν και πουλ-μουρ (που λέει κι ο φίλος μου Ηλίας Τανιμάνιδης) … πουλάνε μούρη ντε! Στην πλάτη άλλων ντε!

Και θα μου πεις κι εσύ τώρα:

Γιατί κανείς δεν τους κράζει Γιάννη μου?

και θα σου απαντήσω κι εγώ: Γιατί κανείς δε διακινδυνεύει εύκολα. Κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως δείγμα δειλίας. Είναι πρωτίστως ένστικτο αυτοσυντήρησης. Οι Πρ-Πρ, ξέρεις, εκτός της λούφας επιδδίδονται με λαμπρά αποτελέσματα και στην τέχνη του διοαβολείν. Και επειδή οι παροιμίες σχεδόν πάντα λένε την αλήθεια θα σου θυμίσω εδώ την παροιμία: Λέγε λέγε το κοπέλι κάνει την κυρά και θέλει! (κάνε τις σχετικές αναγωγές και μ’ έπιασες)

Οπότε τι μού ηρθε τώρα στο μυαλό? (αν ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό, κόψτο το διάβασμα και πάνε – που λένε κι οι πολίτες της γειτονιάς μου – να παίξεις τζόκερ)

στο μυαλό λοιπόν μου ήρθε η ατάκα της αγαπημένης μου φίλης και συναδέλφου Βάσως που δεν υπάρχει καλύτερος άνθρωπος απ’ αυτήν – μια αγκαλιά για όλους είναι – πάλι ξέφυγα … επανέρχομαι όμως … η ατάκα λοιπόν που λέει είναι: ΓΑΜΩ την ΑΝΑΓΚΗ μου!!! Η ατάκα από μόνη της δε λέει τίποτα. Όταν όμως συνοδεύεται από το πνιγμένο σου ύφος … λέει πολλά. Και σου ξαναλέω: δεν είναι δειλία είναι …

… ή μήπως τελικά είναι? Μπας και το Κραξιμο τελικά φέρνει αποτελέσματα? Βρε Μπας! Κράξιμο και outing και γιαούρτια … λες τελικά να είναι λύση στο πρόβλημα? Καλά κι αν δεν είναι οριστική λύση μήπως είναι τελικά μια καλή αρχή? Τι να σου πω, δεν τό ‘χω ακόμη!

(πάτα πάνω στη φωτο για να δεις απο πού τη βρήκα)

eπανήλθαν τα T-shirt τώρα που τελειώνουν οι εκπτώσεις. Μη νομίζεις ότι σ΄ έχω για οκαζιόν!

Αφορμή ένα ποστ για τον ISAAK HEYES στου Μπαμπα που τρελλαινόταν να ακούει NINO ROTA που στα σχόλια του χαλάσαμε την ατμόσφαιρα με τον συβλογκίτη  Bosko!

sorry Dad

Μπορείς να το δεις και σαν "παρκάρισμα" του παιδιού. Μπορείς όμως να ξενοιάσεις για λίγο αφήνοντας το καμάρι σου να ξεσαλώσει, να σκαρφαλώσει, να κυλιστεί και κατά τεκμήριο να μη χτυπήσει. Τις προάλλες στην Αθήνα κατεβήκαμε δίπλα από το κέντρο Καταδύσεων, εκεί παραδίπλα από το goKart στο παλαί ποτέ ελληνικό. Πολύ ωραίος χώρος για παιδιά. Καθαρός – που είναι και το πρώτο μέλημα. Ανοιχτός από τις 6 το απόγευμα. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τον ήλιο να μαλακώνει μέχρι να βασιλέψει πίσω από τη Σαλαμίνα που φαίνεται στο βάθος. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι τα κορίτσια που βρίσκονται μέσα στον περιφραγμένο χώρο, εκεί που ξεσαλώνουν τα βλαστάρια μας είναι χαμογελαστές, έχουν τα μάτια τους 14 και γίνονται κολλητές με τα πιτσιρίκια. Μια απ’ αυτές, που όπως μου είπε δεν είναι παιδαγωγός – μια δουλειά έψαχνε αλλά της άρεσαν τα παιδιά – κατάφερε τον δικό μου να σκαρφαλώσει και να χαρεί τα φουσκωτά παιχνίδια που μέχρι εκείνη την ώρα "δεν του άρεσαν" (σου λέω κομψά  ότι τα φοβόταν). Κι όμως αυτή η κοπελιά τον κατάφερε και μετά δεν ξεκόλαγε.

οι γονείς έξω από τον περιφραγμένο χώρο με καφέ, τσάι ή τσιγάρο ή τηλέφωνο στ’ αυτί ή όλα αυτά μαζί είχαν καρφωμένα τα μάτια τους μέσα. Όσοι είχαν τα πιο μικρά παιδιά τα καμαρώναμε στις αναρριχητικές τους επιδόσεις, άλλοι έσκαγαν χαμόγελα, άλλοι είχαν μια αγωνία και νομίζω εν τέλει ότι εμείς είμασταν κλεισμένοι έξω, παρά τα παιδιά "κλεισμένα" μέσα!

Ωραίο απόγευμα, δίπλα στη θάλασα. Μια τεράστια παραλία παρατημένη, όπως οι περισσότερες της Αττικής. Η ανείπωτη μαλακία των αρχόντων που έχουν την τύχη να άρχουν σε μια τέτοια τοποθεσία με τρομακτικές δυνατότητες μας κόβει στιγμές χαλάρωσης. Επιτρέπεται ας πούμε όλη η παραλία από το φάληρο μέχρι όπου να μην έχει έναν ποδηλατόδρομο? Ευτυχώς που έγινε και το τραμ – κι ας φώναζαν κάποιο μικρόψυχοι και ηρεμεί λίγο το  μάτι.

Τέλος πάντων, για τους παιδότοπους σου έλεγα. Αυτός ο καλοκαιρινός είναι πολύ ωραίος εντάξει έχει 6 ευρώ είσοδο – για τα παιδιά εννοώ αλλά είναι ένας χώρος που σέβεται τους μικρούς και μεγάλους επισκέπτες! Αντίθετα με κάτι καταγώγεια που δεν ξέρω ποιος και γιατί δίνει άδεια να στιβάζονται παιδιά. Επίσης με ενοχλεί σφόδρα ότι επιτρέπουν το κάπνισμα. Καπνιστής είμαι ακόμη – ελπίζω όχι για πολύ – αλλά μην τρελλαθούμε κιόλας. Να καπνίζεις εκεί που παίζουν και  λαχανιάζουν τα παιδιά σου! Τέλος πάντων – πάλι.

Αυτές οι παιδικές αποδράσεις μέσα στην πόλη εχουν τη χάρη τους.

Υ.Γ. Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κανείς ότι πάει εκεί τα βλαστάρια του για να ημεμήσει λίγο το τσερβέλο – υπάρχει μήπως κανείς που διαφωνεί?

Μια ώρα έκλαιγε ο Αντωνάκης όταν έφτασε με τη μαμά του στο σπίτι μετά απο την καταστήκωνση που κάναμε στη Δροσιά Ευβοίας. Εγώ γλύτωσα την κρίση, αλλά από την άλλη έπρεπε να δουλέψω. Μάλλον προτιμώ την κρίση – που επιτέλους πρέπει να μάθω να την αντιμετωπίζω – από το γραφείο αλλά μερικά πράγματα δεν είναι στο χέρι μας.

Ένα απλό διημεράκι τα παιδιά κι εμείς βρεθήκαμε στο κάμπινγκ, όχι ακριβώς κάτω από τα δέντρα, αλλά κάτω από τον πράσινο μουσαμά-σκίαστρο που ήταν κάτω από τα δέντρα και χαλάρωσε το μάτι μας. Τα παιδιά μέσα στην άμμο και στο χώμα, παστωμένα με αντηλιακή κρέμα αλλά πάντως χαλαρά – αμολυτά θα έλεγα σε σχέση με το διαμέρισμα. Είχα ακούσει από έναν συνάδελφο ότι ο γιος του στο κάμπινγκ όταν ξέστηναν βαλάντωσε στο κλάμα. έτσι κι εγώ ανέβηκα στη λούφα για να ξεστήσω με τα παιδιά στη θάλασσα να λυσσομανάνε. Δεν είχαμε αντιδράσεις όταν ήρθαν στη "φωλιά" και δε βρήκαν το αντίσκηνο. Στο αυτοκίνητο κοιμήθηκαν στα 50 μέτρα διαδρομής όμως τελικά έγινε του κάμπινγκ όπως σου είπα στην αρχή. Απολύτως φυσιολογική αντίδραση. Κι εγώ ως ενήλικας το ίδιο αντέδρασα. Απλώς εμείς οι μεγάλοι έχουμε χάσει το προνόμιο του αθώου αυθορμητισμού. Έτσι  εγώ δε βαλάντωσα στο κλάμα έξω από την πόρτα του γραφείου αλλά αφού την πέρασα έπεσα σε μια χαμογελαστή κατάθλιψη. Ξέρεις πώς είναι η χαμογελαστή κατάθλιψη? Γελάς ηλιθιωδώς χωρίς λόγο, απαντάς χωρίς ν’ ακούς (μου την είπε μια συάνδελφος: "μου έχεις απαντήσει ΝΑΙ σε τρία διαφορετικά και μεταξύ τους αντικρουόμενα πράγματα Γιαννάκο μου" – πάλι ηλίθιο χαμόγελο αμηχανίας), σε πιάνει η κοιλιά σου, θες να μασουλησεις κάτι ή να πιεις κάτι ή και τα δυο μαζί, κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή και πίσω από τα πίξελ προσπαθείς να διακρίνεις κανά κοχυλι ανάμεσα στα βότσαλα. Είσαι γενικώς αλλού. Το ίδιο με ένα τετράχρονο. Μόνο που ο τετράχρονος έχει τον τσαμπουκά και το διεκδικεί. Ενώ εγώ… εσύ…  σε πατάει κάτω η λογική και πορεύεσαι! Α, έβγαλα και τον τίτλο: Δραπέτης τους Σαββατοκύριακου. Παπάρια. Ο δραπέτης έχει και μια ελπίδα να τη σκαπουλάρει. Εμείς οι εκδρομείς του Σαββατοκύριακου πάλι, όχι!

Αλλά ας γυρίσω στο κάμπινγκ. Μια ώρα από την Αθήνα. Ωραία παραλία, παιδική. Πιο πολλά όστρακα από βότσαλα (πρώτη φορά μου έτυχε αυτό και μαζέψαμε αρκετά!) ρηχή, άμμος. Πέρασαν πολύ μαλάκες από κεί! (Είχε πολλές γόπες που τις ανακαλύπτουν πάντα τα μωρά, αν και είχε και πολλούς κάδους απορρημάτων και τασάκια στις δωρεάν ομπρέλες. Εϊχε 4 ευρώ το καφεδάκι παρέα με ένα μπουκαλάκι νερό (καλό τρικάκι δε λέω) και πολύ μα παρα πολύ ευγενείς ανθρώπους. Οι εργαζόμενοι στο κάμπινγκ, στο φούρνο του χωριού, στις ταβέρνες σα ζωντανή διαφήμηση της ελληνικής φιλοξενίας. Αλήθεια σου λέω. Πολύ ωραίοι τύποι χαμογελαστοί. Τα έδινες τα ευρώ σου ρε παιδί μου, δε σ’ τά ‘παιρναν – ξέρεις αλα "ελληναρίστικα"! έμεινα στη Μπουκα. Η γειτόνισσα μου είχε τροχόσπιτο: "εγώ μένω εδώ όλο το καλοκαίρι. Δουλεύω σα μυρμήγκι όλο το χειμώνα αλλά το καλοκαίρι εδώ"! και μου δάνεισε μανταλάκια για ν’ απλώσω τα μαγιώ γιατί τα είχα ξεχάσει. Ο γείτονας από την άλλη πλευρά-κι αυτός με τροχόσπιτο- μου έκανε την … χαμογελαστή παρατήρηση ότι έστησα τη σκηνή στην υφαλοκρηπίδα του και όταν του είπα ότι κυριακή μεσημέρι θα φύγω αναστέναξε με ανακούφιση!

Καλά αν σου πω τι ξέχασα στο σπίτι ενώ έχω κάνει κάμπινγκ πολύ-μα-πάρα-πολύ από 7 χρονών θα με στείλεις κατ’ ευθείαν για τεστ μνήμης γιατι θα ανησυχείς για μένα ή θα μου πεις ότι "είσαι πολύ τρόμπας ρε φίλε" αν δε με πολυγουστάρεις! (ένα παράδειγμα απλούν: πήρα γκαζάκι για να ζεσταίνουμε το γάλα των μωρών χωρίς μπρίκι!) Μετά απ’ αυτό ένα θα σου πω: μην φύγεις για κάμπινγκ αν δεν έχεις κάνει λίστα με τα απαραίτητα και να σβήνεις με μια μολυβιά κάθε πράμα που βάζεις στα μπαγκάζια σου!

Αχ, πότε θα ξαναπάμε κάμπινγκ? Τι θα του πω του Αντωνάκη το απόγευμα?

και γι’ αυτό βρίσκω διάφορες χαζομάρες στο www! μ’ αυτή κόλλησα κι είπα να ρίξω τη μουρη μου να στη … συστήσω

για τις ατέλειωτες βαρετές ώρες στην αυγουστιάτικη Αθήνα.

Υ.Γ. όσοι περιμένετε να φύγετε με άδεια και παίξετε αυτό το βλακοπαίχνιδο είστε άξιοι της μοίρας σας. Απευθύνεται αποκλειστικά στους αδικημένους επιστρέψαντες! (που δεν είμασταν άξιοι να κερδίσουμε ένα ωραιότατο τζόκερ και να παρατείνουμε τις διακοπές για … όσο θέλαμε)

Από το νωχελικό τραγουδάκι του Γερμανού, Μύκονος και Σαντορίνη έγιναν κέντρα φρικαλέας βίας. Βούτυρο στο ψωμί των μίντιων. Πώς το είχε πει ο egregio professore Umberto Eco?  Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις … Αχ-βαχ Αχ-Βαχ! Δυστυχώς αν ψάξεις στο ιντερνετ θα δεις ότι κάθε αύγουστο τα τελευταία χρόνια είχαμε τουλάχιστον ένα άγριο φονικό!

Οι άγριες μέρες του Αυγούστου ..

ελπίζω να τέλειωσαν για φέτος!