Giannis Kafatos

Η κατάσταση δείχνει ότι έχει ξεφύγει πια. Ωραία!

Τα βλογκς έχουν μπει στη ζωή μας, αλλά εξακολουθούν να περιβάλλονται από έναν … εξωτικό αέρα να το πω, βλογκ-ο-φοβία να την πω, τέλος πάντων δεν έχει σημασία πώς θα την πω εγώ. Σημασία έχει ότι τα βλογκς κάτι έχουν που τελικά προκαλούν το ενδιαφέρον του κόσμου.

Δεν μπορώ να ξέρω ούτε και είμαι ο βούδας να σου πω "ως τι τον ενδιαφέρουν".

Ενδιαφέρουν ως αυτό που είναι ή ως αυτό που κάποια …διάσημα βλογκς (στην ψωροκώσταινα για να μην τρελλαθούμε κιόλας) διακονούν?  Ελα μου ντε!

Είναι ενδιαφέρον ότι έχουν αρχίσει να … ενδιαφέρουν κι αυτούς που κατά τεκμήριο οφείλουν να είναι περίεργοι, δηλαδή τους δημοσιογράφους. Έτσι τις προάλλες το απόγευμα η συνάδελφος μου Δήμητρα Σωτηριάδου που έχει καθημερινή εκπομπή στον Flash (4 με 6 το απόγευμα) μου τηλεφώνησε,συστηθήκαμε γιατί δεν είχε τύχει να νγνωριστούμε, και μου ζήτησε να κάνουμε μια γενική κουβέντα για τα βλογκς. Την ευχαριστώ πολύ για την προτίμηση και τη φιλοξενία … και αν θες άκου τι είπαμε:

Δε νομίζω ότι λόγω στερητικού – βλέπεις ήταν η πρώτη μου καλοκαιρινή συναυλία – θεωρώ ότι είδα, ένιωσα, άκουσα την καλύτερη μου συναυλία των τελευταίων ετών. Ο κυρ- Λένι είναι άπαιχτος. Σταρ αλλά και κανονικός άνθρωπος που παίζει μουσική για να περνάει καλά με τους φίλους του. Έχεις ακούσει για κάτι τύπους που έρχονται βγαίνουν σ’ ενα μικρόφωνο λένε όσα τραγούδια έχουν συμφωνήσει με το διοργανωτή και στο τέλος λένε κι ενα …φχαριστώ (μέσα από τα δόντια τους? Ε, καμία σχέση. Ο Κράβιτζ βγήκε και γούσταρε να παίξει για όλους κι είμασταν πολλοί που είχαμε πάει στο Terra Vibe! Me  κέφι, με ζωντάνια. Έπαιξε κιθάρα, πιάνο (ένα διάφανο από φωτισμένο πλέξι-γκλας, έπαιξε και με τον κόσμο. Του κακοφάνηκε το μεγάλο κενό μεταξύ κοινού και εξέδρας: το είπε μια, το είπε δυο, κι αφού είδε κι απόειδε ότι ο κόσμος ήταν καλά παιδιά και δεν έριξαν τις μπάρες, πήδηξε κάτω, πήδηξε και τις προστατευτικές μπάρες και μπήκε μέσα στον κόσμο και χόρευε και τραγουδούσε, κι ανέβηκε και σε κάποιων τους ώμους και αλώνισε ενώ οι μουσικάρες που είχε μαζί του τζαμάρανε κι εμείς χορεύαμε και ξελαρυγγιαζόμαστε. Στο τέλος είπε ότι αν το επετρεπε η Κοινότητα θα μπορούσε να παίζει για άλλες δύο ώρες. (αλλά βλέπείς οι χασαποταβέρνες της Μαλακάσας δεν αντέχουν τόσα vibes από το Terra Vibe …)

συναυλία υπόδειγμά. Γεμάτη θετική ενέργεια από έναν τύπο που αν μη τι άλλο ξέρει να παίζει μουσική για να περνάει καλά! Και βεβαίως η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Το σαπόρτ των ΟΝΕΙΡΑΜΑ ήταν επίσης υποδειγματικό. Ακομπλεξάριστοι μας καλησπέρισαν λέγοντας ότι θα μας κρατήσουν συντροφιά μέχρι να ξεκινήσει η συναυλία. Έπαιξαν πολύ καλά και πραγματικά μας ετοίμασαν για τον καλλιτέχνη! (ε, για να μη  νομίζεις ότι όλα ήταν τέλεια, η μία ώρα αναμονή μέχρι την έναρξη του κυρ Λενι ήταν εξόχως σπασαρχιδική αν και έπαιζε πολύ ωραίες σοουλιές… όμως αποζημιωθήκαμε!

δες το κάτωθι βιντέακιον: έτσι ξεκίνησε το σούπερ live του φετεινού καλοκαιριού ki οπως μας παρότρυνε ο καλλιτέχνης …

Let Love Rule

αισθάνομαι ντροπή που έχω πολύ καιρό να σου δώσω κάτι από αυτά που μου "δίνει" ο μικρός θεός μου (όπως είχα γράψει στο πρώτο βλογκ που χάθηκε στη σκόνη πριν τα χριστούγενα) ο David Bowie. Θυμήθηκα λοιπόν ένα φοβερό LP με τον τίτλο "RARE" που είναι όνομα και πράμα και είχα την τύχη να το βρω και να το αγοράσω δύο φορές (την πρώτη το πήρε μια κοπέλα που της είχα δώσει κάτι δίσκους να κάνει κασέτες – ξέρεις τώρα πώς είναι αυτά τα πράματα, την ιουράσια περίοδο που γραφαμε κασέτες) από τον Νίκο Πετρουλάκη που αν υπάρχει ένα αντίτυπο ενός δίσκου κάπου στο σύμπαν μπορεί να στο ξετρυπώσει!

Σου εύχομαι λοιπόν ένα καλό σαββατοκύριακο με δύο τραγουδάρες: Port of Amsterdam & Ragazzo Solo (που το ξέρεις με τον τίτλο …Space Audity)

(jurassic)υστερόγραφον: άκου τα τραγούδια δυνατά για θυμηθείς πώς ακούγαμε μουσική επί

… πικ-απ κι έσυ που δεν το ξέρεις για να το μάθεις! (εννοώ με τα κρατσ-κρουτσ που απέχουν από τη σημερινή τελειότητα του ήχου, αλλά δε μας στερούσαν τίποτα από την τελειότητα της Μουσικής!!!!)

έχασα όλες τις καλές και τις κακές συναυλίες του Ιουλίου. Δεν άκουσα τους Gogol Bordelo που ο φίλος μου ο Δημήτρης μου είπε ότι ήταν άπαιχτοι. Ούτε Massive τίποτα σου λέω. Ήμουν βεβαίως διακοπές, που είναι ιερές κι έτσι δεν έχω παράπονο. Καλά αν έπαιζαν οι RHCP θα παρατούσα παιδιά στη γειτόνισσα και θά ‘ρχόμουν δεν το συζητώ!

 Βεβαίως επειδή ο … πολιτισμός δεν έχει όρια στη γραφική Άφησσο που έκανα τις βασικές μου διακοπές στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας είχαν καλέσει (δύο παραλιακές ταβέρνες) τον γνωστό τροβαδούρο … Λεωνίδα Κοινούση. Μη νομίζεις η επαρχία ξέρει να το γλεντάει …

 οπότε

I want 2 fly away την Παρασκευή Terra Vibe με τον κύριο Λενι!

Κύριε, άνοιξα το Λουκάνικό μου και δε βρήκα μέσα την ασπιρίνη μου

Για ξαναπέστο παιδί μου…

κύριε άνοιξα το λουκάνικό μου και δε βρήκα μέσα την ασπιρίνη μου

πρίν από δέκα χρόνια και κάτι μέρες, αμέσως μετά το ξέφρενο RockWave της Φρεατίδας, παρουσιάστηκα στο ένδοξο και τιμημένο Πολεμικό Ναυτικό! (με κίνδυνο να διαπράξω ύβρη απέναντι σε όσους υπέφεραν στο στρατό θα σου εξιστορήσω τις σουρελ-ναυτικές μου στιγμές – με αφορμή ένα σχόλιο στη συβλογκίτισσα Γητεύτρια)

Κύριε άνοιξα το Λουκάνικο μου και δε βρήκα την ασπιρίνη μου!  Με απόγνωση ο νεραρός, ξέρεις από αυτές τις φατσούλες που τις χαρακτηρίζεις γλυκά ‘‘αγαθιάρηδες‘‘ ή πιο σκληρά … (δε θέλω να γίνω σκληρός καλοκαιριάτικα)! Ο αγαθούλης ναυτούμπας λοιπόν παρουσία άλλων τριακοσίων μαντραχαλέων είπε με πόνο το παραπονό του. Τι πόνο λέω, με τρόμο το είπε αφού τον είχαν ‘‘κουρντίσει‘‘ ότι χωρίς ‘‘ασπιρίνη‘‘ θα φάει φυλακή! Στη διαλέκτο της ηρωικής ναυτοσύνης Λουκάνικο είναι ο μακρόστενος σάκος από καραβόπανο που σου δίδει η υπηρεσία με τις κουβέρτες, τις πετσέτες, κάτι σώβρακα, παντόφλα ‘πήγασος με το νύχι στο βγάλσιμο‘‘ (αθάνατε Χαρι Κλιν!!!), στολή, άρβυλα, κάλτσες, μαχαιροπήρουνα και φυσικά την … Ασπιρίνη δηλαδή το πηλίκιον του ναύτου! Ένα ΙΚΕΑ δηλαδή, ντύνει στολίζει νοικορεύει σε ναυτική συσκευασία! ¨Οπως καταλαβαίνεις και μόνο στο άκουσμα της φράσης τα μυωπικά ματάκια μου γέμισαν δάκρυα από τα γέλια που προσπαθούσα μάταια να συγκρατήσω. Για φαντάσου κυριολεκτικά τη σκηνή: έχεις φοβαρό πονοκέφαλο (γιατί ακόμη πίνεις σα νεροφίδα τα βράδυα σου, ξυνπάς το πρωί με το χανγκ όβερ πας στο ψυγείο παίρνεις το λουκάνικο που χεις πάρει από το σούπερ μερκάτο το ανοίγεις και ψάχνεις με απόγνωση την ασπιρίνη σου για να συνέλθεις κι αυτή η ρουφιάνα δεν είναι εκεί!!! ΜΙλάμε είχα τον Μπουνιουέλ συναδελφο στο ναυτικό και δεν το ήξερα! Ο σουρεαλισμός ωχριά μπροστά στις στρατιωτικές ιστορίες που μπορείς να ακούσεις!

Το έτερον περιστατικό έγινε λίγες μέρες μετά από τα μιξ γκριλ με παρακεταμόλη!

πρωταγωνιστές αυτή τη φορά περί τους 150 ναυτούμπες ακόμη με τα πολιτικά μας και τις στολές ανα χείρας κι ένας  μονιμάς πιλάφας που θύμιζε τον χοντρό αγαθοβιόλη εκατόνταρχο των περιπετείων του Αστερίξ! Σκοπός αυτού του γκάδερινγκ ήταν να πάμε στη μοδίστρα για να φέρει τις στολές στα μέτρα μας. Παρατεταγμένοι λοιπόν ακούσαμε (στην αρχή) και μετά ‘‘μπήκαμε‘‘ κι εμείς στο … παιχνίδι.

Αξιωματικός: όσοι θέλουν κόντιμα να περάσουν από ’δω!

Αξιωματικός: όσοι θέλουν στένεμα να περάσουν από ’κεί!

Αξιωματικός: όσοι θέλουν φάρδεμα να περάσουν σπό ’κείθε

Ναύτης: όσοι θέλουν κόντιμα και φάρδεμα;

Αξιωματικός: όσοι θέλουν κόντιμα και φάρδεμα κάντε μια νέα σειρά από δώθε!

Ναυτης: εμείς που θέλουμε και κόντιμα στο παντελόνι και στένεμα που να πάμε;

Αξιωματικός: όσοι θέλετε κόντιμα και στένεμα στο παντελόνι να πάτε όπου θέλετε…

Κατέρρευσε ο άνθρωπος. όλη αυτή η διαδικασία που σου περιέγραψα σε λίγες γραμμές διήρκεσε γύρω στο μισάωρο. Για βάλε εσύ 150 νεοσύλλεκτους σε σειρά και μετά πες μου!.

Αξιωματικός: Ακούστε … (χαμός γέλια και χαβαλές από κάτω ) … ΑΚΟΥΣΤΕ λέω! Κάντε όλοι μια σειρά και πηγαίντε μόνοι σας. Εγώ πάω να πιω ένα ποτήρι νερό γιατι με ξεκάνατε τόση ώρα κάτω από τον ήλιο! Και μας παρέδωσε σε έναν νεαρό αξιωματικό που με τη σφουρίχτρα του μας επανέφερε στην τάξη και μας διέταξε: Αφ’ ενός ζυγού είπαμε μπρος για τη μοδίστρα! (κι αφ’ ετέρου μονόζυγο σκέφτηκα πάλι σκασμένος από τα γέλια)

όταν μπήκα στο γκαράζ του Μέγκα, κυριακάτικο, μετά από τις θερινές μου διακοπές θυμήθηκα αμέσως το συνδυασμό για να ανοίξει η μπάρα ****! Σκέφτηκα: τελικά έλειψα λίγο ή μήπως δεν έφυγα καθόλου; πέρυσι όταν επέστρεψα κινητοποίησα τους σεκιούριτι γιατί δε θυμόμουν ούτε πώς με λένε και φυσικά κλειδώθηκα απ’ όξω! Τι έγινε ρε παιδιά?

Δεν ξέρω αν ενδιαφέρει κανέναν "πώς πέρασα το καλοκαίρι" (που γράφαμε και στο δημοτικό άμα τη ενάρξει του σχολικού έτους) αλλά πέρασα πολύ ωραία. Να πάρε για παράδειγμα αυτή τη φωτό με τα σύνεργα παραλίας

μη μου πεις ότι δε σου σιάχνει το κέφι γιατί θα πιστέψω ότι έχασες το χούμορ σου!

εν ολίγοις καλώς σας βρήκα συβλογκίτισσες και συβλογκίτες μαζί εδώ αυγουστιάτικα (που κάποτε είχε πει ο καθηγητής Εκο ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις και βαλθήκαμε εμείς ως έθνος να τον διαψεύδουμε κάθε Αύγουστο εδώ και πολλά χρόνια) με την Αθήνα να έχει όσα αυτοκίνητα αντέχει πραγματικά!

υ.γ. τη φωτό αυτή που τράβηξα στην παραλία του Αμποβού στην Άφυσο του Πηλίου την αφιερώνω στη Λουι-βουτον-ιασμένη συνεργάτιδα- κι ελπίζω φίλη- που σήμερα ξεκίνησε τις δικές της διακοπές!

χαλαρή κι ωραία, όχι σαν την άλλη τη λυσσάρα που σχεδόν ρούφηξε (θέ μου σ’χώρα με) έναν πλανητάρχη.

Η δική μας Monica μας κάνει να ονειρευόμαστε, να χαλαρώνουμε και να λικνιζόμαστε! (ευτυχώς που την πήραν είδηση και σε κάποια ραδια και την ακούμε – τι καλά που θα ήταν να λένε και δυο κουβέντες οι παραγωγοί, εκτός κι αν απαγορεύεται να λένε τι παίζει ο σταθμός "τους" – τό ‘χω ακούσει κι αυτό μη νομίζεις ότι τα βγάζω από το μυαλό μου).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πάτα τα κάτωθι κομβία κι απόλαυσε τη Monica από το άλμπουμ Avatar

Over the Hill [audio:OverTheHill.mp3]

We Could Break Up

Στις επτά το απόγευμα λίγοι γονείς με παιδιά συνοδηγούς. Χαλαρή οδήγηση … με σεβασμό στον "συνταξιδιώτη" της πλάκας.

Στις οκτώμιση περισσότερα αυτοκινητάκια και οι μπαμπάδες είχαν ήδη χαλαρώσει. Κι όποιον πάρει ο χάρος.

Πολλοί θα θυμήθηκαν, όπως κι εγώ, την εποχή που για παιδιά ούτε σκέψη και με την κοπελιά στο Rodeo του Καλαμακίου μέσα στα συγκρουόμενα κάναμε ό,τι μπορούσαμε για συγκρουόμενο μπαλαμούτι.

Αλλού (τότε) Allu (σήμερα) Fun Crash

Δεν κουνιέται φύλλο στο μπαλκόνι του έκτου. Μόνος ήχος τα κλιματιστικά της γειτονιάς!

με μια κλεμένη φωτογραφία από του Μπόσκο (του το είχα τάξει ότι θα την απαλλωτριώσω), υποδέχομαι ως βλόγκερ, ως δημοσιογράφος και ως άνθρωπος τις Διακοπές μου! Ο άγιος Ιούλιος θα με ανεχθεί ως ποδηλάτη στην πόλη, ως εκδρομέα του Πηλίου, ως ταξιδιώτη του Αιγαίου. Είναι φοβερό τελικά πώς ένα ολόκληρο χρόνο δουλεύουμε και περιμένουμε πώς και πώς να έρθει η ώρα της άδειας μας, για να μπορέσουμε να γίνουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι. Να γίνουμε δηλαδή αυτό που με νόημα λέει κάθε τόσο το αφεντικό μου: Κανονικοί!

Τώρα τι είναι Κανονικό είναι μεγάλη κουβέντα και κάνει πολύ ζέστη ακόμη και στο μπαλκόνι του  6ου που βρίσκομαι και σου γράφω για να το αναπτύξω. Ας στο πω μ ένα κλισέ: ο καθένας έχει τα δικά του σταθμά για το τι είναι Κανονικό, οι απόψεις είναι σαν τους κώλους κι ο καθείς έχει από έναν κλπ.

(μικρή διακοπή για να φτιάξω ένα γαλατάκι στον Αντώνη κι επιστρέφω)…

… είναι πολύ δύσκολο να πείσεις έναν τρίχρονο να αλλάξει τις συνήθειες του. Όσο κι έναν μεγάλο άνθρωπο. Αλήθεια πότε είμαστε πιο χαλαροί να αλλάζουμε συνήεθειες? (καλά εννοείται ότι μερικοί δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στην παραπάνω ρητορική μεσημεριανοκαλοκαιρινή ερώτηση – είναι σα να θες να συγκρίνεις σιδερόστοκο, τούρτα φράουλα και πίτσα-μπέικον-ανανά!)

Καλοκαίρι… μμμμ μάλιστα! Τι είναι το καλοκαίρι? Είναι κάτι που το κουβαλάς μέσα σου ως διάθεση κι αν σου συμβαίνει αυτό γενικώς είσαι u-hoo τύπος (αν θέλω να αναπαραστήσω την εποχή που το LifeStyle με τέτοιου και χειρότερου τύπου ερωτήσεις καθόριζε μια ολόκληρη γενιά που μας σπάει τ’ αρχίδια -και που φοβάμαι ότι θα συνεχίσει να το κάνει γιατί τελικά οι μπαγάσηδες ήταν πολύ καλοί μαθητές!)

Ξυπολησιά: χαρακτηριστική κατάσταση του θέρους που κάνει τα παιδιά της πόλης να αισθάνονται λίγο πιο κοντά στον ιδεότυπο: "Ο Γεωργός πάει στον αγρό -στον-αγρό…" Η επαφή με το χώμα, την άμμο στην προκειμένη περίπτωση που ζει τη δική της περίπετεια ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού σου κι εσύ αισθάνεσαι ότι ήρθες πιο κοντά στη μάνα φύση και κι εκείνη ως γνήσια μάνα ελληνίδα σου έδωσε το ζακετάκι για το βράδυ που όλοι αναγνωρίζουν ότι σκάει ο τζίτζικας αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε χτυπήσει καν’α ρευματάκι…

Σ’ αφήνω για την ώρα γιατί πάω μέσα να κάνω τον τυρανόσαυρο και πρέπει να ταμπουρωθώ πριν μας την πέσουν οι κορυθόσαυροι και μας αποδεκατίσουν και μετά έρθει ο ερευνητής του BBC και δε βρει κανέναν μας για να τον πάρει με τη μηχανή του χρόνου στο Προϊστορικό πάρκο! (γιατί ένα τρίχρονο μπορεί να δει εκατομμύρια φορές το ίδιο dvd και κάθε φορά να στο ζητάει σαν να ήταν η πρώτη του?)

Υ.Γ. Δυστυχώς τα αντιλιακά προστατεύουν μόνο από τη βλαβερή ακτινοβολία – οι Τρόμπες που μας περιτριγυρίζουν είναι ανίκητοι! Έρχεται σε λίγο ο Δημήτρης σπίτι για καφέ κλπ, αλλά φέρνει και τα μπιλιετάκια της Μαντόνας. Θα τα πάω στη θυρίδα μαζί με τα μονόπετρα και τα βάζα της δυναστείας Μινκ που κοσμούν το … τι λέω θέε μου ντάλα μεσημέρι…

Καλά μπάνια και … μη χαθούμε!