Giannis Kafatos

 ένας μπαμπάς, καταναλωτής γάλακτος, αφιερώνει εξαιρετικαμάν σε όσους πουλάνε το ίδιο γάλα πιο ακριβά στην αλλοδαπή, απ’ ό,τι στο μαρκετ της γειτονιάς μου!

επίσης αφιερώνεται στο ελληνικό καταναλωτικό κίνημα, που περισσότερο μοιάζει με "κούνημα" αφού τόσα χρόνια κοιμάται τον ύπνο του … δικαίου (για να είμαστε κομψοι – ξέρεις καλά ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω μύρια άλλα βρώμικα επίθετα!)

Αντε να ξυπνάμε σιγούλια-σιγούλια!

ας δείξουμε τα δόντια μας!!! (που για να είναι γερά πρέπει να πίνουμε γάλα…)

Τα συχaρίκια μου:

1. Στο Δήμαρχο

2. Στη Δημοτική αστυνομία

3. Σ’ όποιον κερατά είναι υπεύθυνος για να μπορώ να περπατάω στα πεζοδρόμια, που τα λένε έτσι γιατί είναι οι δρόμοι για τους πεζούς. Αν τα έλεγαν … τραπεζόμια να μου πεις : φίλε είσαι μαλάκας. Δεν τα λένε όμως έτσι. Τα λένε πεζοδρόμια. Κι εγώ προχθές, ημέρα περιβάλλοντος (δες το από κάτω ποστ – μη χέσω ) πήρα το παιδί μου να περπατήσω στην Αθήνα και να πάω στο Γκάζι.

Και ο "χασάπης" αποφάσισε ότι πρέπει να γίνω κομάντο. Αποφάσισε ότι πρέπει να γίνω μαλάκας πατέρας που άλλα λέει κι άλλα κάνει (ναι, γιατί λες στο παιδί: δεν περπατάμε στο δρόμο Αντωνάκη, πάμε από το πεζοδρόμιο – αν δε το κάνεις όμως να σε δει ο Αντωνάκης να το καταλάβει ότι είναι κάτι που όλοι το κάνουν, νομίζει ότι βρήκες ακόμη μια ευκαρία για κόντρα και η κόντρα φέρνει κόντρα και άστα να πάνε!). Ο Χασάπης λοιπόν έκλεισε με τις καρέκλες και τα τραπέζια του όλο το πεζοδρόμιο. Τα μηχανάκια – δικαίως είναι στο δρόμο, τα αυτοκίνητα – ακόμη πιο … δικαίως – είναι στο δρόμο, κι έρμος ο πεζός που έπρεπε να είναι στο πεζοδρόμιο είναι κι αυτός στο δρόμο! Στο δρόμο που δεν είχε τη δική του ιστορία, αλλά το δικό του Χασάπη! Κατάλαβες? Κι εγώ ο τριςμαλάκας, αντί να πάω να κάνω φασαρία, ενώ είχα βγει μια βόλτα με το παιδί, απλώς πήρα μια φωτογραφία κι είπα θα το κράξω από το βλογκ. Και χέστηκε ο Χασάπης για το δικό μου το σεβντά. Αν όμως είχα πάει κι είχα κάνει μανούρα, είχα φωνάξει το 100, είχα πάρει τον ίδιο τον Κακλαμάνη τηλέφωνο, θα είχα ενεργήσει ως πολίτης με ένα Πι τόοοοοσο με το συμπάθειο αλλά θα είχα καταστρέψει μια από τις ελάχιστες μέρες που μπόρεσα να πάω το γιο μου βόλτα. Έθεσα όμως τη ζωή του σε κίνδυνο περπατώντας εκεί που κανονικά κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Πήγα βόλτα όμως…

κι έχω αποφασίσει να πάω και μόνος μου μια μέρα βόλτα από εκεί, δίπλα από το Γκάζι, χωρίς το παιδί. Τότε δε θα έχω άλλοθι αν δε λειτουργήσω ως πολίτης με ένα Πι τόοοοοοσο, θά ‘χω?

χωρίς λόγια …

γιατί μπουχτίσαμε…

γιατί τα παιδιά μας δε θα είναι περήφανα για μας…

Ki ήμουν απ’ τη μια του κύκλου εγώ

κι εγώ από την άλλη

αυτός ο συγκλονιστικός στίχος του Δήμου Μούτση μου ήρθε στο μυαλό σήμερα το πρωί όταν τον υποδέχτηκα στο Μέγκα. Ευγενής μαζί με τη σύζυγό του, ήρθαν στην εκπομπή για να προαναγγείλουμε την αποψινή παρουσίαση του βιβλίου του με τίτλο “Μια φυσρμόνικα που κλαίει” (εκδόσεις Μετρονόμος) στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Παττάκη (Ακαδημίας και Γενναδίου, στο κέντρο). Μ’ αρέσει η δουλειά μου, γιατί μπορώ να συναντάω και να γνωρίζω ανθρώπους που κατά καιρούς έχω θαυμάσει. Όσο ήταν στον αέρα έλεγα στη γυναίκα του πώς κατά καιρούς με την κιθάρα μου “εκτελούσα” τραγούδια του στην προσπάθειά μου να τα παίξω. Το “Όνειρο”, την “Ερηνούλα” … δύσκολη κατάσταση για έναν ημιμαθή κιθαρίστα (της παρέας). Η δουλειά γινότανε πάντως. Έτσι κι αλλιώς ο δημιουργός ποτέ δε με άκουσε να τα κακοποιώ. Εγώ πάλι, έστω και με τις παράφωνες συγχορδίες – μια ύφεση λιγότερη ή μια δίεση περισσότερη, πέρναγα καλά στραμπουλώντας τα δάχτυλά μου στην ταστιέρα.

 Η κιθάρα μου τώρα είναι κλεισμένη στο μπαουλοντίβανο ανάμεσα στα εκτός εποχής ρούχα. Το χειμώνα κάνει παρέα με πετσέτες βερμούδες, μαγιό και καπέλα και το καλοκαίρι με πουλόβερ, πυτζάμες, μπουφάν και ζακέτες.Ζεστή ατμόσφαιρα, αλλά σίγουρα όχι αυτή που τής ταιριάζει! Ο Αντώνης με ρώτησε: “μπορώ να την πειράξω?” και χώθηκε μέσα στο κρεβάτι και τσίμπισε λιγάκι τις χορδές. Νομίζω ότι πρέπει να βγει έξω η κοπέλα. Και ν’ αφήνω και τον Αντώνη και τη Μαρίνα να την … πειράζουν. Δε θα βγουν χαμένοι ε! Τι λες?

Μέσα στο ασανσέρ κατάλαβα ότι κάτι είχα ξεχάσει στο σπίτι. Στον τέταρτο όροφο (κατεβαίνω από 6ο) βρήκα τι ήταν: κινητό και “μπλε δόντι”. Στο ισόγειο ξαναπάτησα το … κομβίον ανέβηκα σπίτι, ξεκλείδωσα, μπήκα μέσα, έψαξα εκεί που συνήθως το απιθώνω, δεν το βρήκα, “ έφαγα” τον τόπο, πουθενά το κινητό. Με πήρα τηλέφωνο. Νέκρα. Πού είναι το κινητό μου? Οέο! Στην τσάντα της γυναίκας μου, που έφυγε σαν τρελλή να πάει τα παιδιά στο γιατρό και κατά λάθος το πήρε μαζί της.”Ελα να το πάρεις ρε παιδί μου” μου είπε. Μπα, λέω δεν πειράζει, στο γραφείο πάω – έχει τηλέφωνα, κλείστο να μη σε ζαλίζουν, της είπα, γιατί τις απογευματινές ώρες γενικώς λόγω δουλειάς χτυπάει πολύ συχνά!

Είχα καιρό να βρεθώ χωρίς κινητό μέσα στο αυτοκίνητο. Πρώτη σκέψη: τι θα κάνω άμα έχει κίνηση? Δεύτερη σκέψη: δε μας χέζεις ρε Γιαννάκη? Πιο πολλά χρόνια έχεις ζήσει χωρίς μομπάιλ, χαλάρωσε φιλαράκο κι απόλαυσέ το! Σωστή η δεύτερη σκέψη! Πήγα, δούλεψα, ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο για την επιστροφή – είχε και λίγη κινησούλα – μια χαρά τα κατάφερα. Έβαλα το Meditteranean Sunndance των Paco De Lucia – Al di Meola – Al Di Meola στο σιντάκι, το δυνάμωσα κιόλας και να πως πέρασε η διαδρομή. Δε με διέκοψε κανείς και για τίποτα! Ο Πάκο στο αριστερό ηχείο, ο Αλ στο δεξί, o Τζων πότε από ‘ δω και πότε από ΄κεί “συνομιλούν” με αρπέζ και σόλα και ακόρντα. Το κοινό – γιατί πρόκειται για live εμφάνιση – παραληρεί, εγώ χτυπάω ρυθμικά τα δάχτυλα μου στο τιμόνι, κουνάω στο ρυθμό και το κεφάλι μου. Ωραία! Πρώτη φορά το είχα ακούσει το κομμάτι στα Περδικιώτικα στην Αίγινα. Μαθητής σε μια εκδρομή, με ύπνο στην παραλία κάτω από Hotel Danae που το είχε η μαμά μιας συμμαθήτριας, μεθύσια , τάβλια και τα … παρελκόμενα. Φοβερό κομμάτι.! Όταν γύρισα στην Αθήνα, πήγα γραμμή στο Μετρόπολις και πήρα το βινύλιο. Τό ‘λιωσα! Μεγάλη μούρη ο dj στα Περδικιώτικα. Τη θυμάμαι εκείνη τη βραδιά, παρά το γεγονός ότι και ο dj και ο μπαρμαν έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μας κάνουν να το ξεχάσουμε. Ευτυχώς δεν οδηγούσαμε τότε. Πεζό 2 το μόνο όχημα που μπορείς να κάνεις οχτάρια χωρίς άγχος και χωρίς κίνδυνο να συλληφθείς!

Είδες τι μπορούν να σου κάνουν λίγες ώρες χωρίς κινητό τηλέφωνο???

Oι φίλοι μου μου, που είναι και δικοί σου (αλλά ίσως δεν το ξέρεις ακόμη),

 οι Street Panthers μου έστειλαν το παρακάτω μήνυμα:

Εκδήλωση με θέμα "Πεζός σε απόγνωση" διοργανώνει η Ένωσή μας το

Σάββατο 24 Μαΐου στις 12.00 το μεσημέρι στην Πλατεία Αριστοτέλους, για

να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε, να διαμαρτυρηθούμε, να

καταθέσουμε τις απόψεις μας, να μοιράσουμε φυλλάδια και να

προτείνουμε δράσεις για την απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα

πεζοδρόμια και στους πεζοδρόμους της πόλης μας.

Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί με δρώμενα και με μουσική από το pop rock

συγκρότημα "Three on the road".

Προωθήστε αυτό το μήνυμα στους φίλους και γνωστούς σας!

www.enosipezon.gr
welcome@enosipezon.gr

κι ένα … υστερ-ο-τίσερτο (κατά το Υ.Γ.)

Εκτός από καμία πασιέντζα (και μάλιστα την απλή – απλούστατη) δεν είμαι πολύ φαν των παιχνιδιών στον υπολογιστή. Δε με … σιάχνουν ρε παιδί μου, δεν ξέρω πώς να το πω! Και παλιά (στην "εποχή μου" για τους κακεντρεχείς με τις ηλικίες) ένα πάκ-μαν κι αυτό δεν τό ‘βγαζα. Κάποια στιγμή βρέθηκα με ένα φλίπερ στο σπίτι των γονιών μου (να τους προκαλεί εγκεφαλικά και – κυρίως στον πατέρα μου – αναμνήσεις), αλλά γενικά σου λέω δεν τα πάω καλά με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Όταν όμως διάβασα στο Big Fish για μια παρέα ελλήνων που έφτιαξαν ένα pc game με θέμα την επανάσταση του 1821, ψάξαμε και τους βρήκαμε και τους φέραμε στην εκπομπή στο Μεγκα. Είχα την ευκαιρία λοιπόν και γνώρισα τους δύο Αργύρηδες της ομάδας. Δύο τρελλαμένους "μπλιμπλικάκηδες", ευγενέστατους που μιλούσαν με πολύ περηφάνεια για το παιχνίδι στρατηγικής που δημιούργησαν από το μηδέν και που σήμερα που σου γράφω μετράει ήδη δέκα μέρες στα ράφια των καταστημάτων. Μου έκανε εντύπωση – και γι’ αυτό στο ξανατονίζω – η ευγένειά τους, πέραν του φυσιολογικού τρακ για κάθε πρωτοεμφανιζόμενο στην τηλεόραση. Μετά την εκπομπή τούς έπιασα στο μπιρι-μπιρι για τις δικές μου (τρομάρα μου) ανησυχίες περί της γραφιστικής και λοιπής ιντερνετικής … τέχνης. Όταν κυκλοφόρησε το παιχνίδι ο Αργύρης Χατζητόφης ήρθε και μου το χάρισε και ήπιαμε καφέ και τα είπαμε. Το παιδί που έφτιαξε ένα παιχνίδι για παιδιά όλων των ηλικιών ήταν πάρα πολύ χαρούμενο. Γυάλιζε το μάτι του και μου μιλούσε γι’ αυτό λες και ήταν το παιδί του. Προφανώς, όπως καταλαβαίνεις, μου είπε ότι χωρίς καμία υποστήριξη έκαναν κάτι που αν ζούσαν σε άλλη χώρα θα μπορούσαν – εφόσον είναι καλοί στη δουλειά τους, πράγμα που δεν μπορώ ούτε μία στο εκατομμύριο να κρίνω – να αποτελούν αντικείμενο έριδας για τις σχετικές βιομηχανίες. Εδώ οι "ειδικοί" … αγρόν αγοράζουν και ζεύγη βοών πέντε (μια μούντζα δηλαδή). Τον Χ”Τόφη τόν έχω ήδη χρίσει "σύμβουλό μου" για τις γραφιστικές απορίες μου και τον ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές του.

Ειλικρινά τούς εύχομαι να προχωρήσουν και να γίνουν πολύ επιτυχημένοι τρελλαμένοι τύποι, σαν αυτούς για τους οποίους διαβάζουμε κάθε τόσο στην αλλοδαπή, που κάνουν το κέφι τους, φτιάχνουν το κέφι των άλλων και – γιατί όχι – θησαυρίζουν.

Μ’ άρεσαν πολύ τα παιδιά που γνώρισα από την ομάδα και για έναν ακόμη λόγο: Δεν γκρινίαζουν για όσα γκρίνιαξα εγώ παραπάνω. Βάζουν τους στόχους τους και βαδίζουν προς αυτούς.

Καλή επιτυχία παίδες!!! (και καλή συνέχεια – για το καινούριο "μπλιμπικάκι" που ετοιμάζετε…)

Ιδού λοιπόν η ομάδα: Αργύρης Προσίλης στον προγραμματισμό, το συντονισμό Project και το σχεδιασμό των γραφικών, ο Αργύρης Χατζητόφης στο 3D Animation και στο σχεδιασμό γραφικών, ο Παναγιώτης Παπαθανασίου στο σενάριο, ιστορικά κείμενα και στην επεξεργασία γραφικών, ο Γιώργος Παππάς στη μουσική επιμέλεια, στους ήχους, στο τραγούδι τίτλων και στο Debugging και ο Χρήστος Λέζος στο Web Development

Το βιντεάκι αυτό το αφιερώνω στον Technology Pampering (κληρούχα μου, που σύντομα θα χρειάζεται πάμπερ και για την κόρη του – και για τον ίδιο…) και στον Μάνο Αντώναρο για τις ιδέες που μου βάζουν αλλά και τις λύσεις που μου δίνουν, τα παλιόπαιδα ! Α, μην ξεχάσω και τον Αργύρη Χατζητοφή (τον οποίο θα σου γνωρίσω συντόμως, γιατί αξίζει τον κόπο)

Να περνάμε καλά λοιπόν … "πώς το λέτε  εσείς εδώ γιατί ξέχασα πώς το λέμε εμείς εκεί…" (θεϊκή ατάκα Γεωργίας Βασιλειάδου στη "Θεία από το Σικάγο)