Giannis Kafatos

επικαιροποιημένο παλαιό συνθηματάκι για τις μέρες που έρχονται

Α! με την ευκαιρία να υποβάλω τα σέβη μου στον Νέο Αρχιεπίσκοπο. Τον "χαμηλών τόνων", "κατά των τηλεοπτικών εμφανίσεων", αυτόν που δε θα κάνει συνοδικό μέγαρο και θα δώσει τα ευρώπουλα στον αγώνα της απεξάρτησης, τον "συνοδικό" που χθες υποτάχθηκε στη σύνοδο και στα ξεφωνητά (όχι στα ξεφωνημένα βρε αντίχριστε) των "αγίων-τρομάρα-να-τους-έρθει" που θεωρούν ο,τιδήποτε σε συμβίωση εκτός γάμου Πορνεία. Μόκο ο μακαριότατος! Δεν άφησε τους Ανθιμο-Αμβρόσιους να του ταράξουν τη μακαριότητά του και υποτάχθηκε στο σκοταδισμό τους. Άλλωστε όλοι αδ… αδέλφια είναι εκεί μέσα. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο…

Έτσι λοιπόν αφού ο πρόεδρος της ΔΕΗ με κατέταξε στην κατηγορία των πλέον ρυπογόνων πηγών και βασικό αίτιο για τα δεινά του πλανήτη (επειδή πίνω πολλά ανθρακούχα και κυρίως κόκα-κόλα), τώρα και με την αρχιεπισκοπική βούλα είμαι και πόρνος! Τι να κάνουμε, όλοι κουβαλάμε το σταυρό μας!

aγωνιστικές καλημέρες

ήμουν παιδί στα 16 (για να κακοποιήσω το στίχο του τραγουδιού) και το είδα στην τουαλέτα του ιστορικού φροντιστηρίου "Μαθητικό Σπουδαστήρι" (Μπενάκη και Ζαλόγγου)

kι όπως έγραψε σε ένα σχόλιό του ο Scripta Manent (to οποίο δεν με πιάνει μεν, το προσυπογράφω δε)

Sύνταξη στα 18 …

Στρatευση στα 65

(για να "πιάσουν" και τα αντικαβλωτικά, για να παραφράσω και το παλαιό ανεκδοτάκι)

τώρα πώς τα καταφέραμε – τρομάρα να μας έρθει – εμείς οι δημοσιόγραφοι (δεν έχει μπει λάθος ο τόνος) να βρεθούμε όλοι συναπαξάπαντες, συμπούρμπουλοι κι αντάμα ότι τακιμιάσαμε με το γκουβέρνο και γι’ αυτό κάνουμε μώκο … τι να σού πω! Χαλάλι μας! Βεβαίως χθες τα σπάσαμε και μεταξύ μας κι έτσι σήμερα δε συμμετέχουμε στην 3ωρη στάση εργασίας της ΓΣΕΕ. Μας έκραξε και ο … νεοεθνικός μας ιεροκύρηξ ψες, έχει και μια συνεφιά, συναχώθηκα (και πάλι), δουλεύουμε και την επόμενη αργία, αργεί το Πάσχα, κι ακόμη περισσότερο αργεί το καλοκαίρι … ε! δε θέλεις και πολύ να κακοδιαθετήσεις! Όμως σιγά μην τους κάνω τη χάρη.

 Ζω σε μια γειτονιά που έχει έξη φαρμακεία στον κεντρικό της δρόμο. Προχτές άνοιξε το τελευταίο, γωνιακό-μεγάλο, τεράστιο, με πολύ μεγάλη επιγραφή στη γωνία για να φαίνεται από παντού. Δεν έχω τίποτα με τα φαρμακεία – προς θεού. Απλώς όταν το συνειδητοποίησα φρίκαρα λιγουλάκι. Ποτέ το Παλιό Φάληρο δεν ήταν ένα στέκι για τη νεολαία. Τα παλιά ζαχαροπλαστέια του (Πράπας- Παχός) ήταν ένα μέρος για να πας, αλλά ποτέ δεν ήταν οι καφετέριες της Πλατείας της Νέας Σμύρνης για παράδειγμα. Γιατί η φραπεδιά δεν ταιρίαζει με την φρεσκ-ο-κομμωτηριασμένη μαντάμ που πίνει τσάι με τις φιληνάδες της. Ούτε με τους συνταξιούχους. Ούτε καν με τους μπαμπάδες και τις μαμάδες με τα καρότσια και τα παιδιά τους (σε αυτή την κατηγορία ανήκω τώρα!)! Ακόμη και την εποχή που η κρέπα είχε γίνει το εθνικό μας φαγητό και δε νοείτω να μην πηγαίνεις σε κρεπερί, στη γειτονιά μου … niente! Tίποτα. Τα Goodies στην πλατεία του Φλοίσβου ήταν μια κάποια αρχή, fast food αρχή, αλλά κάτι “νέο”. Όμως κι εκεί οι πιο προχώ (ηλικιακά) είναι πλειοψηφία. Τώρα ο Παχός έχει γίνει ένα συμπαθέστατο Lounge-Bar με το όνομα “Mint” (όμορφος χώρος και πολύ ευγενικοί υπάλληλοι). Αλλά και πάλι δε μπορείς να το πεις “στέκι”. Η μόνη προσπάθεια που μακροημερεύει είναι το “Ρακάδικο”. Πού θέλω να καταλήξω: με τα εγκαίνια ενός ακόμη φαρμακείου στη γειτονιά μου ήρθα αντιμέτωπος με τη διαπίστωση ότι ζω σε μια πόλη γερόντων (δε έχω τίποτα με τις ηλικίες, τους “γέροντες” – λίγο ενοχλούμαι από τους “δημ-ο-γέροντες” αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ). Όπως εγώ κι η παρέα μου “βγαίναμε” από Νέα Σμύρνη κι απάνω (κι όταν λέμε απάνω εννοώ κέντρο, Εξάρχεια, Κωλονάκι, Θησείο – τότε είχε αρχίσει να γίνεται πιάτσα η περιοχή), έτσι βλέπω τη σημερινή πιτσιρικαρία-νεολαία να την κάνει επίσης από τη γειτονιά. Παλιά είχαμε κι ένα δισκάδικο (για ένα μικρό φεγγάρι είχαμε δύο συγχρόνως). Τώρα το δισκάδικο χωρίστηκε στη μέση κι έγινε κρεωπολείο και μαναβικο! Θα μου πεις κι εσύ πιο πολύ ψώνιζες από το Metropolis και τα δισκάδικα του Μοναστηρακίου, θα σου πω ναι! αφού εκεί σύχναζα εκεί έτρωγα το χαρζηλίκι μου! Θεωρώ δε, εντελώς περιττό να σου πω ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κατάστημα με είδη ηλετρονικών υπολογιστών (εννοώ κανονικό μαγαζί κι όχι το Μedia Markt που ανήκει σε άλλη κατηγορία). Α, για να μην είμαι μουρμούρης άνοιξε πέρσυ ένα internet cafe! Το τελευταίο θερινό σινεμά που υπάρχει ακόμη ως χώρος κανονικά με την οθόνη κλπ έχει μετατραπεί σε υπαίθριο πάρκινγκ – κι αυτό ιδιωτικό. Έτσι λοιπόν ζώ σε μια πόλη και κυρίως σε μια γειτονιά πάνω στη θάλασσα – πολλοί θα ζήλευαν ότι σε χρόνο “μηδέν” μπορώ να βρεθώ στην παραλία για βόλτα – που αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι τα πολλά φαρμακεία και τα ακόμη περισσότερα (ίσως και όχι) ζαχαροπλαστεία (φοβεροί πειρασμοί). Θα μου πεις άμα μπουκώνεσαι στα γλυκά στο γιατρό θα καταλήξεις κι άρα θα περάσεις από το φαρμακείο να … εκτελέσεις τη συνταγή σου! (θα επανέλθω στη γειτονιά μου που ό,τι κι αν έχει γίνει δεν την αλλάζω – αλλά επειδή είναι δική μου μπορώ να την κράζω!)

(πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να γνωρίσεις τους φωτογράφους τους!)

* ο αστερίσκος σημαίνει ότι θα επανέλθω με περισσότερες ιστορίες (but who gives a shit!)

TA ΤΕΤΡΑΠΟΔA ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ είναι μια βραδιά προβολών με φιλοζωϊκό σκοπό που θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαρτίου στο πολυχώρο Booze Cooperativa, με ταινίες στις οποίες τους πρωταγωνιστικούς ρόλους καταλαμβάνουν μερικοί αναπάντεχα αξιολάτρευτοι ήρωες: χαδιάρες γάτες, άτακτα σκυλιά και άλλα ζώα! Αντί για εισιτήριο, οι θεατές θα προσφέρουν όση σκυλοτροφή ή γατοτροφή επιθυμούν (σε σφραγισμένες συσκευασίες) υπέρ των σκοπών της βραδιάς. Από τα βουνά των τροφών που θα συγκεντρωθούν στο τέλος της βραδιάς θα δούμε επιτέλους εάν είναι πιο πολλοί οι γατόφιλοι ή οι σκυλόφιλοι στην Αθήνα! (Οι τροφές θα δοθούν σε δυο φιλοζωϊκές οργανώσεις, το Ελληνικό Ταμείο Μέριμνας Ζώων και την οργάνωση “Οι Εφτάψυχες”). 

Στα πλαίσια της βραδιάς, θα γίνουν παράλληλες προβολές στο χώρο του Booze και στο μικρό θέατρο στον 1^ο όροφο από τις 8 μ.μ.-12 π.μ. Θα προβληθούν δύο cult ελληνικές ταινίες (Πες στη Μορφίνη την Ψάχνω του Γιάννη Φάγκρα και Το Ονειρο του Σκύλου του ‘Αγγελου Φραντζή) όπως επίσης και ταινίες μικρού μήκους από την Ελλάδα, την Γερμανία και την Ρωσία.

Ο DJ Tsiatsi θα ενισχύσει το happening με μουσικές με ανάλογη θεματολογία.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω (2001, 119 λεπτά) – Το 17χρονο αγοροκόριτσο Ρίκυ (Εκάβη Ντούμα) βρίσκει συντροφιά σε μια αδέσποτη γάτα, τη Μορφίνη, και στους ελάχιστους φίλους της στην μινιμαλιστική αυτή ταινία. Δυο αδέσποτες γάτες μοιράζονται το ρόλο της Μορφίνης.

Tο ’Ονειρο του Σκύλου (2005, 90 λεπτά) – Ένας ήσυχος ανθρωπάκος (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) μεταμφιέζεται σε σκύλο (τον Πάμπλο) μια μαγική νύχτα στην Αθήνα. Μια εικόνα του κέντρο της πόλης με παραμύθια, μέντιουμ και όνειρα αγάπης.

My Happy End (2007, 6 λετπά) – Το έξυπνο animation του Milen Vitanov είναι μια ιστορία έρωτα ανάμεσα σε έναν σκύλο και την ουρά του.

 Star Story (2004, 9 λεπτά) – Ο Alexey Pochivalov περιγράφει μια φανταστική ιστορία για την συνάντηση δυo σοβιετικών σκύλων-κοσμοναυτών με τα ζώα ενός μικρού πλανήτη.

 Μe’tro (1999, 20 λεπτά) – Ντοκιμαντέρ για μια γυναίκα που φροντίζει τις γάτες που ζουν στο εργοτάξιο του μετρό του Φιξ. Σκηνοθεσία: ’Αρης Φωτιάδης.

 Σκυλομαντέρ (2006, 15 λεπτά) – ‘Ενα χιουμοριστικό ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Κόντις για 8 πρώην αδέσποτα σκυλιά στην Αθήνα.

+ Και σποτάκια από την οργάνωση ‘Αργος της Θεσσαλονίκης και την Φιλοζωϊκή Όμιλος Καρδίτσας.

Αν σου αρέσει, Πάτα Εδώ,  κάνε copy – paste τον κώδικα και βάλτο όπου θες! (με την καλή έννοια!!!)

[audio:Taxideftes-Oneira_mple.mp3] (Όνeιρα Μπλe)

Καλό παιδί ο φίλος μου ο Αντρέας, αν και άρρωστος γαύρος (περαστικά για χθες)! Τις προάλλες μου γνώρισε τους φίλους του τους "Ταξιδευτές". Ήρθαν τα παιδιά απ’ το Μέγκα κι ήπιαμε ένα γρήγορο καφεδάκι και μιλήσαμε για τη μουσική, τους μουσικούς, τα ραδιόφωνα, το πώς μπαίνεις σ’ ένα playlist, πόσο μπορεί να στοιχίσει σ’ ένα γκρουπάκι (το υποκοριστικό δεν είναι μειωτικό, είναι τρυφερό!) να φτιάξει το cd του ακόμη και σήμερα που η τεχνολογία είναι πολύ πιο προσιτή. Ανταλλάξαμε απόψεις για το έντεχνο τραγούδι αλλά και την εντεχνίλα που απλώνεται σαν ίωση! Γύρισα σπίτι και άκουσα το άλμπουμ με τίτλο το όνομά τους. Ωραία πέρασα. Οι φίλοι τους μου λένε ότι στα Live σκίζουν γιατί έχουν πολύ χαβαλέ και "πειράζουν" διάφορα τραγούδια. Πάρτι δηλαδή! Αυτό που μας λείπει.

Τις Παρασκευές οι "Ταξιδευτές" (Γιάννης Προμπονάς, Γιώργος Τομπαζιάδης, Περικλής Πάλμος) θα βρίσκονται στη σκηνή του "Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου" , μετά τις 11 το βράδυ (Λ.Συγγρού 143, τηλ: 210 9316101-4) για να παίξουν τη δική τους άποψη για την ποπ κι έντεχνη μουσική, αλλά και αγαπημένα τους τραγούδια- κεφάτα-πειραγμένα! Καλή διασκέδαση!

Για να έχουμε επίγνωση για την κατάσταση που επικρατεί στο μαγικό χώρο των media! (πολλοί λένε ότι είναι μπουρδέλο, όμως η παρομοίωση είναι πέρα για πέρα λάθος – σε όποια περίσταση κι αν τη χρησιμοποιούμε – γιατί απλούστατα στο μπουρδέλο επικρατεί τάξη και νόμος!)

Πριν από μερικά χρόνια δουλεύαμε πλάι πλάι με τους φωτορεπόρτερ αλλά δεν ήμασταν τυπικά συνέδελφοι αφού εμείς (δημοσιογράφοι της τηλεόρασης) είχαμε ΙΚΑ. Μετά εμείς μπήκαμε στην ΕΣΗΕΑ αλλά αυτοί όχι. Άρα πάλι τυπικά κάποιος δεν πληρούσε τα κριτήρια για να μπει στο κλουμπ!

Τελικά σήμερα διάβασα ότι επιτέλους κάποιοι φωτορεπόρτερ (πάτα το μπλουζάκι) μπήκαν κι αυτοί στο κλουμπ!

Άντε να δούμε τώρα όλοι οι άνθρωποι των μέσων πότε θα είμαστε μια παρέα και συνδικαλιστικά, άντε να δούμε!!!

Φτάνεις στο σπίτι σου. Μετά από πολλές ώρες στη δουλειά. Είσαι λίγα μέτρα μακριά, το βλέπεις. Αλλά είσαι τελικά μακριά νυχτωμένος. Ο Μαλάκας έχει σταματήσει στη γωνία και το λεωφορείο δε μπορεί να πάρει τη στροφή. Το μπροστινό αυτοκίνητο κάνει όπισθεν. Κι εγώ το ίδιο. Φτάνω στην πίσω γωνία που (ελπίζω ότι) θα με οδηγήσει πιο γρήγορα στο σπίτι μου. Σταματάνε τα άλλα αυτοκίνητα, μας αφήνουν να περάσουμε. Κι αυτοί στον ίδιο δρόμο με εμάς ήθελαν να πάνε. Μας νιώθουν και γι’ αυτό μας δίνουν προτεραιότητα κι ας πηγαίνουμε με όπισθεν. Κάνουμε το τετράγωνο. Βγαίνουμε στο δρόμο. Τώρα το σπίτι μου είναι στο στενό αριστερά. Δεξιά ήταν ο Μαλάκας που είχε κλείσει τη γωνία και δε μπορούσε να περάσει το λεωφορείο. Σταματάμε. Το λεωφορείο είχε στρίψει. Κάποιοι επιβάτες κατέβηκαν και ταρακούνησαν λίγο το αυτοκίνητο του Μαλάκα. Κόλλησε όμως πάλι. Ένας άλλος Μαλάκας έχει παρκάρει απέναντι από τη στάση – εκεί που στρίβει το λεωφορείο. Πάλι κόλλημα. Πάλι πιο μακριά από το σπίτι μου που το βλέπω γαμώτο μου. Είναι ούτε πενήντα μέτρα μακριά μου! Κι ο Μαλάκας αποφάσισε ότι απέχω τουλάχιστον ένα τέταρτο. Κι εγώ κλείνω το cd (άκουγα Kristin Hersh που θα πάω να την απολαύσω στο Κύτταρο στις 27 του μήνα) κι αρχίζω να βρίζω και να κοπανάω το τιμόνι. Κανονικά ήθελα να κατέβω από το αυτοκίνητο, να πάω στο αυτοκίνητο του Μαλάκα και να το σπάσω. Πήρα το 100. τούς είπα πολύ ευγενικά “αν δεν έχετε κάποιο άλλο σημαντικό θέμα αυτή τη στιγμή ελάτε στο Παλαιό Φάληρο, Ναϊάδων και Αγίου Αλεξάνδου … κλπ κλπ” Άφησα και το όνομά μου. Μπορεί και να ήρθαν. Το θεωρώ γελοίο. Όταν τελικά ήρθε ο μαλάκας που είχε πάει να πάρει παγωτό ήθελα ακόμη περισσότερο να κατέβω από το αυτοκίνητο και να του βάλω το χωνάκι στον κώλο του! Δεν το έκανα όμως γιατί είμαι πολιτισμένος. Αν ήρθε η αστυνομία μπορεί και να με πέρασαν για φαρσέρ, αφού ο Μαλάκας είχε φύγει, το λεωφορείο πέρασε, κι εγώ ήμουν πια σπίτι μου.