Giannis Kafatos

…και κρεμαστήκαμε μεσ' την τραπεζαρίααααα

Το καταλαβαίνω, εδώ ο κόσμος καίγεται αλλά εμένα μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η είδηση ότι η Kodak πτώχευσε.
Film Kodak. 
Πόσες παιδικές μου αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί σε κάποιο φιλμ kodak; Αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει, παιδική ηλικία, παιχνιδιάρικα βλέμματα, αποκριάτικα πάρτι, οικογενειακές μαζώξεις, στημένες και ανέμελες πόζες.

 

Τώρα μας κατακλύζουν οι φωτογραφίες των γεγονότων που γίνονται ερήμην αλλά απολύτως για μας. Φωτογραφίζονται οι δήμιοι της ζωής μας, χαμογελαστοί, στημένοι, κάνοντας χειραψίες και κοιτώντας … κάπου. 
Βλέπεις η φωτογραφία όσο κι αν έχει πάει μπροστά η επιστήμη δείχνει ό,τι φαίνεται. Αυτά που εννοούνται δεν μπορούν να αποτυπωθούν. Αυτά τα καταλαβαίνουμε κατόπιν εορτής. Ούτε τη βρώμα. Αυτό θα ήταν μια επανάσταση στη φωτογραφία. Αν το είχε βρει η πρωτοπόρος Kodak μπορεί να είχε σωθεί και να πουλούσε τα μοναδικά της φιλμ, στο μαυροκίτρινο κουτί μαζί με τον ειδικό ασκό που θα "έπιανε" τις μυρωδιές και άρα θα πρόδιδε τα συναισθήματα αυτού που φωτογραφιζόταν.
Όμως αυτό είναι πέρα κι από την επιστημονική φαντασία. 
Αλλά για φαντάσου το… δε θά 'χε πλάκα!

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε ποια ήταν η τελευταία φωτογραφία που τράβηξαν οι απολυμένοι της Kodak. Αλλά και οι απολυμένοι δημοσιογράφοι συνάδελφοι μου, γκαρσόνια, κομμώτριες, οικοδόμοι, εργάτες όλων των ειδών και ειδικοτήτων. Πώς αποτύπωσαν σε μια φωτογραφία την καταστροφή που τους ετοίμασαν οι χαμογελαστά με ολόλευκα δόντια φωτογραφιζόμενοι πρώην εργοδότες και νυν δήμιοι τους. 
Πολύ θα ήθελα να τη δω.
Υπάρχει φωτογραφία να αποτυπώνει την ανασφάλεια που ζούμε;

Κλικ λοιπόν στη ζωή που χάνεται. Κλικ σε στιγμές που γλυστρούν και χώνονται σε ένα κουτί ή σε ένα σκληρό δίσκο.
Η φωτογραφία έχει πλάκα, άλλωστε η πρώτη σε πλάκες αποτυπώθηκε!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Tweet

Ακόμα δεν έχουν ανακοινωθεί πολλές λεπτομέρειες σχετικές με τον δίσκο, το σίγουρο είναι πάντως ότι είναι σε παραγωγή του Ron Aniello, ενώσυμμετέχουν ο Tom Morello και ο Matt Chamberlain. Τα κοινωνικά μηνύματα πρωταγωνιστούν, ενώ ακούγεται ότι ο καλλιτέχνης θεωρεί ότι πρόκειται για το πιο θυμωμένο του album. 

(ευχαριστώ e-tetradio)

Το πρώτο sinlge με τίτλο "We Take Care Of Our Own" κυκλοφόρησε σήμερα!  O δίσκος θα κυκλοφορήσει το Μάρτιο.
Καλή ακρόαση

Θα διαβάσεις παρακάτω, αν δε βαρεθείς, το μέιλ που μου έστειλε ο φίλος μου ο Σπύρος. 
Έχει πολύ πολύ ενδιαφέρον αν συνυπολογίσεις ότι οι έλληνες αγρότες επί χρόνια,  μέσω των επιδότησεων, έμαθαν πώς να είναι χαραμοφάηδες. Προφανώς δεν ήταν όλοι οι αγρότες χαραμοφάηδες.

Τώρα πάντως καλούμαστε να ξεμάθουμε ό,τι μάθαμε ή μας έμαθαν ή μας "καλόμαθαν" και να μάθουμε το πιο βασικό από τα μαθήματα που, ειλικρινά, δεν ξέρω πού διδάσκεται άδολα: Να επιβιώνουμε με τις δικές μας δυνάμεις!

ιδού το κείμενο, και τα συμπεράσματα δικά σας. 

Ο Έλληνας έχει μια μανία να τρώει λευκό εισαγόμενο μανιτάρι από την Πολώνια

γιατί πιστεύει ότι επειδή είναι λευκό είναι και αγνό . Ιδού λοιπόν τι συμβαίνει.

Τις 2 βδομάδες των εορτών πουλήθηκαν 200 τόνοι εισαγόμενου λευκού, μπαγιάτικου, και ψεκασμένου με φορμόλη και χλωρίνη ( για να είναι άσπρο) και κέρδισαν 2 εταιρείες γερμανικών

συμφερόντων. Την ίδια στιγμή πουλήθηκαν 30 τόνοι ολόφρεσκου ημέρας Πλευρότους (ΤΕΛΕΙΩΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ) που παρήχθηκε από 45 μικρές οικογενειακές γεωργικές μονάδες που μαζί με τους εργαζόμενους εκεί έδωσε «ψωμί» σε πάνω από 300 οικογένειες . Εάν αυτό ήταν αντίστροφα  τότε αντί για 45 μονάδες θα ζούσαν 300 μονάδες  και συνολικά με τους   εργαζόμενους πάνω από 4000 άτομα!!!!

Αυτό είναι απλό μάθημα γεωργικής οικονομίας αλλά πολλαπλασίασέ το Χ 5.000 ή 10.000 για να δεις τι γίνεται και στους άλλους κλάδους της γεωργίας.

Και όλα αυτά γιατί οι έλληνες δεν γνωρίζουν ότι το «σκατολευκό» μανιτάρι από την Πολωνία παράγεται πάνω σε κοτίσια κοπριά και για να φαίνεται λευκό όταν έρχεται στην Ελλάδα (στην καλύτερη περίπτωση  5 ημερών μπαγιάτικα)  ψεκάζεται με χλωρίνη και φορμόλη, ενώ το πλευρότους απλά καλλιεργείται σε καθαρό ελληνική άχυρο και είναι τελείως βιολογικό !!!! 

(Αυτό το Sublime μανιταράκι σε πάει σε μουσική!!!)

Tweet

είναι λιγότερο από χρόνο που έχω αρχίσει να μαθαίνω – ό,τι μπορώ – από την τέχνη του τατουάζ. Αυτό το βίντεο είναι απίστευτο. Αλλά γιατί? τελικά όλοι είμαστε μια εφαρμογή για τα I-phone…  ή μήπως όχι!
Δες λοιπόν πώς ένα tattoo από παραδοσιακή τέχνη γίνεται contemporary art!

Tweet

N.A.R.C. by Kasabianofficial

Ελπίζω να έρθουν για καμιά ροκιά στην Αθήνα, και να μπορούμε να πάμε να τους ακούσουμε και να την ακούσουμε.
επίσης άκου ένα άλλο χαβαλοκόμματο που βρήκα στο σάιτ τους

TABLE TENNIS BOOM BOX! by Kasabianofficial

Tweet

Καλημέρα σε όλους και σε όλες.
καλημέρα σε όλους και σε όλες λέω … αλλά πάντα υπάρχουν απουσίες.
Είμαστ' όλοι εδώ?

Δυστυχώς πλέον στο μέτρημα κάποιοι λείπουν πράγμα που λυπεί κυρίως αυτούς που λείπουν και μερικές φορές και τους άλλους δεν λείπουν ακόμα …

και για να μη μείνει καμία απορία, όταν μιλάω για "μέτρα" αναφέρομαι στο μέτρημα που κάνουμε πλέον όλοι στους χώρους εργασίας μας, ή που θα κάνουμε αργά ή γρήγορα. Το θέμα είναι στο τέλος της ημέρας να είμαστε όλοι εκεί. Γίνεται? Μμμμ δε φαίνεται και τόσο εύκολο.
Είμαστ΄ όλοι εδώ? Είναι κανείς εκεί όξω?

τούτη η εποχή

του εμφυλίου σπαραγμού

δεν είναι εποχή

για ποίηση

κι' άλλα παρόμοια :

σαν πάει κάτι

να

γραφή

είναι

ως αν

να γράφονταν

από την άλλη μεριά

αγγελτηρίων

θανάτου

γι' αυτό και

τα ποιήματά μου

είν' τόσο πικραμένα

(και πότε – άλλωστε – δεν είσαν;)

κι' είναι

– προ πάντων –

και

τόσο

λίγα

(Νίκος Εγγονόπουλος "Ποίηση 1948")

Στα δύσκολα φαινόμαστε όλοι. Και αυτοί που είναι εδώ και όσοι λείπουν, και όσοι μας λυπούν. Όλοι.

Κατά τα λοιπά καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
και περαστικά στον Λουκιανό Κηλαηδόνη!

Η Κυριακή μπορεί να ειναι
νωχελική
κουραστική
βαρετή
οδυνηρή
κρύα
μοναχική
άδεια
γεμάτη
αφόρητη
φιλική
εχρθική
μίζερη
πλουμιστή
ακριβώς όπως και οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Tweet

προφανώς και τα γιουχα ήταν "στημένα". δηλαδή περίμεναν μια ευκαιρία να εκφραστούν. Ο πρόεδρος λοιπόν για να τιμήσει τη Χαλκίδα και ν' αποφύγει να βάλει σε δίλημμα το περιστέρι: να κάτσω στο Καρατζαφεροκέφαλο ή στο Παπουλιοκέφαλο στον Πειραιά?  – ήλπιζε ότι εκεί  θα ήταν πιο ασφαλής.

Όχι, η σωματική του ακεραιότητα δεν κινδυνεύει, και δε φαντάζομαι κανείς να θέλει να κάνει κακό στον πρόεδρο ή στους άλλους.

Την άλλη "ακεραιότητα" είναι που αμφισβητεί. Και πολύ καλά κάνει. Τέλος η μουγγαφόν!

Και τώρα θέλω να λαϊκίσω: πιάστε και όσους φάγαν τα λεφτά και κάντε τους να τα φέρουν πίσω και μετά πιάστε και την κυρία με την κόλα χαρτί Α4 που κάτι έγραφε – τι τγομεγό έκγκλημα ο μον ντιέ!

Πτου, πρωί πρωί και εορτάζω! Πτου!!!

Tweet

Ο Κώστας Κυριακόπουλος είναι φίλος μου και συνάδελφος στην Ελευθεροτυπία. Γνωριζόμαστε από τα χρόνια που και οι δύο στο πεζοδρόμιο κάναμε ρεπορτάζ. Τώρα βγαίνουμε στο πεζοδρόμιο ο καθένας με τη Μαρίνα του, εκείνος με τη "μικρή" κι εγώ με τη "μεγάλη", και τον Αντώνη μου φυσικά.
Ο Κώστας είναι από τους συναδέλφους που σπαράσσονται αυτή την εποχή καθώς η Ελευθεροτυπία είναι από τα δημοσιογραφικά "μαγαζιά" που έχουν απλήρωτους τους εργάτες τους και κινδυνεύουν με λουκέτο.
Εκτός όμως αυτών, ο Κώστας είναι μέλος μιας … περιέργης οργάνωσης (με την καλή έννοια, μην πάει ο νους σου στο κακό) της Ε.Λ.Σ.Α.Λ
Ελληνική Λέσχη Αστυνομικού διηγήματος.
ΤΟ πιο πρόσφατο αστυνομικό διήγημα στο site της ΕΛΣΑΛ είναι το παρακάτω με τον τίτλο "Την έλεγαν Άννα", του Κώστα Κυριακόπουλου:

Την είδε την ώρα που κατηφόριζε τη Μασσαλίας, ντυμένη με εκείνο το χοντρό μπλε μπουφάν, τόσο φουσκωτό που την έκανε να φαίνεται διπλάσια. Ναι, αυτή ήταν, η ίδια γυναίκα που είχε δει δυο μέρες πριν στην παρουσίαση του βιβλίου του Ισίδωρου Καλδή, «Ιδρωμένο καλοκαίρι», στη Στοά του Βιβλίου. Φορούσε το ίδιο πολυκαιρισμένο μπουφάν, με χαραγμένα πάνω του τα σημάδια ενός άλλου. Οι τσέπες ξεχειλωμένες, οι γιακάδες ξεβαμμένοι, τα κουμπιά ίσα ίσα έπιαναν στις κουμπότρυπες. Εκείνο το βράδυ, της βιβλιοπαρουσίασης, περίμενε να τελειώσει η εκδήλωση και όρμησε στο μπουφέ με τους μεζέδες. Πήρε ένα άσπρο πλαστικό πιάτο και το γέμισε με ό,τι χώραγε. Καναπεδάκια με σολομό πασπαλισμένο με άνιθο, αλμυρά σνακς με τυρί φιλαδέλφεια, άλλα με αγγούρι και ντομάτα. Έτρωγε με μεγάλη βουλιμία και στο άσπρο πλαστικό ποτήρι είχε βάλει κόκκινο κρασί, χύμα από ένα οινοποιείο στα Μεσόγεια. Καθόταν σε μια καρέκλα, μερικά τραπέζια μακριά από τους βιβλιόφιλους της παρουσίασης του βιβλίου του Ισίδωρου Καλδή.
Ο συγγραφέας, μόλις τελείωσε και τις τελευταίες χειραψίες, την πλησίασε και προσπάθησε να μάθει το όνομά της, όχι ότι τον ένοιαζε αλλά το έκανε για λόγους δημοσίων σχέσεων. Της συστήθηκε, κι εκείνη του απάντησε ότι την έλεγαν «Άννα». Την ευχαρίστησε κι έφυγε από το τραπέζι της. Μια χειραψία τόσο συνηθισμένη και γρήγορη που έμοιαζε με κατούρημα σε μπαρ μετά από δυο τρεις μπύρες. Εκείνη, την ώρα που έβαζε στο στόμα της το τελευταίο καναπεδάκι με σολομό, του είπε «πρόσεχε τον τίτλο που έχεις βάλει στο βιβλίο σου». Και μετά ήπιε μια γουλιά από το κόκκινο κρασί της και ρεύτηκε χωρίς κανείς να την πάρει χαμπάρι.
Ο συγγραφέας δεν έδωσε σημασία στο χρησμό της άγνωστης γυναίκας με το όνομα «Άννα». Τέλειωσε τις χειραψίες, καληνύχτισε τους δημοσιογράφους, τον εκδότη του και τους παρευρισκόμενους κι έφυγε για το σπίτι του. Ο συγγραφέας ζούσε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στην Ιπποκράτους.
Ο αστυνομικός διευθυντής Μάνος Χάρης, ως βιβλιόφιλος που ήταν, είδε τη σκηνή με τη γυναίκα στη βιβλιοπαρουσίαση, αλλά δεν έδωσε σημασία. Άλλωστε ήταν γνωστό το φαινόμενο στην Αθήνα της κρίσης. Άνθρωποι ετοιμόρροποι, από όλες τις απόψεις, κάτωχροι στην πλειονότητά τους, διάβαζαν εφημερίδες και πήγαιναν σε επίσημες εκδηλώσεις για να φάνε. Μόνο και μόνο γι’ αυτό. Υπηρετούσε σε μια καινούργια υπηρεσία. Την «ΜΑΣ», που φτιάχτηκε το Δεκέμβριο του 2011. Τη Μονάδα Αστυνόμευσης Συσσιτίων. Παρ’ όλα αυτά τον ενδιέφεραν τα βιβλία. Ήταν 17 Ιανουαρίου του 2012 όταν έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Ισίδωρου Καλδή και την είχε πρωτοδεί.

Για το υπόλοιπο έργο κάνε κλικ εδώ

Tweet

… της ψυχής, όχι τα άλλα που ακρίβυναν για να παραμείνει κερδοφόρα η ΔΕΗ.
Καλή σας μέρα, καλή νέα χρονιά.
Η πρώτη "εκπομπή" του Radio Friday για τη νέα δίσεκτη χρονιά είναι εδώ. Είπαμε όχι θυμός. Εύκολο να το λες, δύσκολο να ζεις τη ζήση του σήμερα χωρίς να θυμώνεις. Θέλει προσπάθεια. "Θέλει δουλειά πολλή"

…Εκοιμήθηκα πάνω στην έγνοια της αυριανής ημέρας 
όπως ο στρατιώτης πάνω στο τουφέκι του 

(Οδυσσέας Ελύτης, "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", Τα Πάθη, Ι, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ')

"Μόλις όμως με επήρεν ο ύπνος με συνέβη εν περίεργον. Είδα ότι είχε φως εις το δωμάτιον, και απορούσα διατί δεν το έσβυσα πριν πλαγιάσω, ότε βλέπω να έρχεται από το βάθος του δωματίου – ήτο αρκετά μεγάλον το δωμάτιον μου – από το μέρος της θύρας ένα άνθρωπον τον οποίον τον ανεγνώρισα αμέσως. Εφορούσε τα ίδια μαύρα ρούχα και το ίδιο παλαιό ψάθινο καπέλο. Αλλ' εφαίνετο δυσαρεστημένος, και με είπε: Σε περίμενα το απόγευμα από τας 4 εις το καφενείον. Διατί δεν ήλθες; Σε προτείνω να σε κάνω την τύχην σουκαι δεν σπεύδεις; Θα σε περιμένω και πάλιν εις το καφενείον σήμερον το απόγευμα από το μεσημέρι έως εις τας 4. Και να έλθεις το δίχως άλλο.
Έπειτα εξηφανίσθη ως την άλλην φοράν.
Αλλά τώρα εξύπνησα με τρόμον. Το δωμάτιο ήτο σκοτεινόν. Ήναψα το φως"

(Κ.Π.Καβάφης, "ΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)

Αυτό το φως ψάχνουμε και σήμερα των "ΦΩΤΩΝ", όχι … φόρτων' δε θέλει άλλο φώρτωμα, τώρα θέλει δράση! Σήμερα των Φώτων λοιπόν είναι ευκαιρία να φωτίσουμε ό,τι κρύβεται στο σκοτάδι. Εύκολο να το λες δύσκολο να το κάνεις! Οκ! Τζαστ ντου ιτ!

Στην Αρχή το φως Και η ώρα η πρώτη / που τα χείλη ακόμη στον πηλό / δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου

(Οδυσσέας Ελύτης, "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", Η ΓένεσιςΙ, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ')

Καλοφώτιστοι, καλό σαββατοκύριακο συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
Μη φοβάστε να κοιτάξτε τον ήλιο, το φως!

Tweet