Giannis Kafatos

Χαιρόμαι που επιτέλους φοβήθηκαν κάτι οι χοντροπέτσιανς! (οκ, δε γενικεύουμε κλπ)Ας μην ψήφιζαν νόμους που μας κατέστρεψαν. Τώρα να φοβούνται, να ντρέπονται και να κοκκινίζουν! Να τους βρίζουμε, αλλά να μην τους αγγίξουμε! Να αισθάνονται όπως αισθάνεται κάποιος που ταπεινώνεται από τα τελεφον των εισπρακτικών εταιρειών! Να ταπεινώνονται, να ντρέπονται, να κρύβονται! Ναι γιατί όχι?

Προσβάλλουμε τη δημοκρατία αν κράζουμε τους βουλευτές; Μπα, δε νομίζω. Αυτοί οι τύποι, άντε κάποιοι απ’ αυτούς, προσβάλουν τη δημοκρατία. Η δημοκρατία που δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες που ταπεινώνονται να πάει να γαμηθεί. (μπας και ξελαμπικάρει.)Η βουλή ως κτίριο δε λέει τίποτα χωρίς τους ανθρώπους. Τρομάξατε ε!

Κύριοι βολευτές, κύριοι συνάδελφοι που τρομάζετε τάχα από τα γιουχα του κόσμου, πηγένετε να περάσετε μια βδομάδα με μια οικογένεια χρεωμένων, με εναν απολυμένο (τουλάχιστον) και μετά να σας δω.

Μπα, ταπεινώθηκε το σύστημα που βγήκε με φακούς μέσα από τον εθνικό κήπο… Ελα! Τι να κάνουμε! Ας ταπεινωθούν, ας φοβηθούν. Τόσο καιρό που ξεδιαντροπα κυκλοφορούσαν, μιλούσαν, γελούσαν, ταξίδευαν, πλούτιζαν (γιατί δεν έμαθα για κανέναν να πτώχευσε) ήταν μια χαρά! τόσο καιρό που το πόπολο ήταν επί του καναπέως ήταν μια χάρα. Τότε που το κέντρο ήταν στα χέρια των μπαχαλάκηδων, των μπάτσων και λοιπών "θεσμικών" παραγόντων ήταν όλα καλα. Τώρα που κανονικοί άνθρωποι έφτασαν στα όρια τους … τρόμαξαν ε! Ναι δεν έιναι όλοι οι βουλευτές κλέφτες, ούτε προδότες, ούτε λαμόγια. Άρα είναι κάποιοι! Αφού λοιπόν οι "καλοί" τους ανέχονται, και μοιράζονται μαζί τους μισθούς, συνεργάτες, εξτραδάκια κλπ, ας υποστούν τώρα και την αγανάκτιση των αγανακτισμένων. Όπως εμείς οι δημοσιογράφοι ντρεπόμαστε να λέμε την ιδιότητα μας σε συνευρέσεις γιατί αφήσαμε τα αγκάθια να μας καλύψουν, ας το υποστούν και οι βολεμένοι και μονίμως ανεύθυνοι (για ό,τι συμβαίνει) βουλευτές! Δεν πειράζει! Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Ανεχεται και τα λαμόγια και τους αγανακτισμένους. με τις υγείες μας! H δημοκρατία είναι σαν την πόντια πουτάνα του ανέκδοτου. Τους δέχεται όλους!

αντε επιτέλους, τώρα που θα ανέβει ο φόρος στα αναψυκτικά, η δημοκρατία θα ξαναβρει την περιφάνεια της! Με το καλό!

Πόσο θέλει ακόμα για να περάσει στην ιστορία, να κλείσει και το τελευταίο κεφάλαιο, να μπει η τελεία, και το ΤΕΛΟΣ, και από κει και έπειτα να μετατραπεί σε αναφορά, σε μια παράγραφο των γεγονότων που πέρασαν, να μετατραπεί σε συμβάν, πριν κλείσει εκείνο το βαρύ βιβλίο που χωνεύει τα πάντα… Πόσο θέλει; Μερικές ώρες; Μερικές μέρες; Μια θύμηση θα μείνει, λες; Ένα άρωμα, μια ευχή; Ποιος ξέρει; Το μέλλον θα δείξει.

Τι θέλει ο άνθρωπος για να ‘ναι ευτυχισμένος; Ένα παξιμάδι βρεγμένο όνειρα, κι ένα ποτήρι καλημέρα, μια μυρωδιά ελπίδας, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, για να μπορέσει να σηκωθεί, να τρίψει το πονεμένο γόνατο απ’ την κούραση, να ξαναζαλωθεί το φορτίο της ζωής, κι άντε πάλι την ανηφόρα.

Ένα σκαμνί, μια πέτρα για ξεκούραση, ήταν το Νησί, το ‘βλεπα στα μάτια των περαστικών, στην αρχή δειλά, μ’ έναν ψίθυρο, ένα άγγιγμα, ένα ευχαριστώ, και μετά φωναχτά, γελαστά, σαν τα παιδιά που πλατσουρίζουν ανέμελα στα νερά…

Γιατί εμείς, εκεί στο Νησί, το νιώσαμε το «κάλλος», ο καθένας για λογαριασμό του το έκανε ένα κομμάτι της ιδιωτικής του αιωνιότητας, περασμένο με παραμάνα φυλαχτό στο λευκό φανελάκι της αθωότητάς μας. Όλοι, η Βικτώρια, ο Νίνος, ο Χρήστος, ο Πέτρος, ο Λοΐζος, ο σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί, η σεναριογράφος, οι ηλεκτρολόγοι, οι φωτιστές, οι μακιγιέζ, το σκηνοθετικό, η Πλάκα, η Ελούντα, οι βοηθητικοί, το σκηνογραφικό, τα κοστούμια, ο Άγιος, κι ο καπετάν Σούτης, κι ο Γιώργης, κι ο Δημητρός, η Γεωργία, οι δίδυμοι.

Ο Μανώλης μας με την εικόνα του Άγιου Παντελεήμονα προφυλαγμένη να μην την κάψει ο ήλιος, ο Αλέκος, το Πόρτο, ο Κοκοτός, το Μάρμιν και ο Γιώργος, ο Τζίμης, οι καπεταναίοι και τα πληρώματα της ΑΝΕΚ που μας πηγαινοφέρνανε, τα εστιατόρια και τα μαγαζιά στον Άγιο Νικόλα στην Ελούντα, στην Πλάκα, που μας κερνάγανε, το προσωπικό όλων των ξενοδοχείων που μας φιλοξένησαν, μας τάισαν μας κοίμισαν, μας διασκέδασαν.

Οι γιατροί του Άγιου Νικόλα  που μας γιατροπόρεψαν αφιλοκερδώς, ο κόσμος που άνοιξε τα σεντούκια και τις ντουλάπες του να μας δανείσει τα οικογενειακά του κειμήλια, η κυρά Μαρία, οι γιαγιάδες της Άνω Ελούντας με τις ρακές, τους λουκουμάδες του, και τα κεράσματά τους, κι όλοι εκείνοι που μ’ ένα χαμόγελο, μας έδειχναν, «προχωρήστε», που ρωτούσαν να μάθουν τα νέα, να μάθουν αν ο τόπος τους θα πάρει μια διάκριση, να μάθουν αν «μας θωρούν».

Κι όταν πια οι προσδοκίες γίνονταν σιγά σιγά βεβαιότητα κι αυτή περηφάνια, όταν άκουγες «ήμουν κι εγώ εκεί», ένιωθες πως το κάλλος αυτό έχει ευεργετήσει και εμάς και τους κατοίκους και τον τόπο. Γιατί, ρε παιδί μου, το καλό είναι τόσο ανακουφιστικό στις ψυχές μας, γιατί σ’ αυτούς τους τραυματικούς καιρούς που ζούμε, είναι ίαμα και βάλσαμο να νιώθεις πως κάτι σε παίρνει απ’ το χέρι και σε πάει λίγο πιο κει.

Όταν νιώθεις μες το πηχτό τηλεοπτικό μας σκοτάδι πως υπάρχει ένα φωσάκι να σου δείξει το δρόμο, έστω κι αδύναμο, κι αχνό, κι ας κλαίει ο κόσμος μπρός τους δέκτες, αυτός ο λυτρωτικός, ο απελευθερωτικός λυγμός μιας περηφάνιας που καθημερινά καταρρακώνεται. Και ξεχνάς, εκεί μπροστά στο δέκτη σου, πως έχεις ακόμα μια βδομάδα για να πάρεις το επίδομα ανεργίας, κι είσαι μ’ ένα πενηντάευρο, και ξεχνάς πως έληξε η ΔΕΗ, και ξεχνάς πως τα τηλέφωνα απ’ τούς φίλους αραιώνουν, γιατί δεν νιώθεις άνετα να σε κερνάνε όλη την ώρα οι άλλοι και συ να λες «ευχαριστώ».

Και ξεχνάς πως ζεις  τις πιο δύσκολες ώρες του τόπου σου, και νιώθεις και συ λίγο σαν τους Ολυμπιακούς του 2004, που λέγαμε, «μπορούμε», και λες «ναι ρε γαμώτο, κάτι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί, να ανατρέψουμε τα προγνωστικά που μας θέλουν φαλιρισμένους, να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα που μας θέλει όλους λαμόγια και τεμπέληδες, να ξαναπάρουμε πάνω μας, να νιώσουμε πως κάτι προσφέραμε κι εμείς όλοι στον πολιτισμό και τον εξανθρωπισμό μας».

Γιατί όπως έλεγε ο Ελύτης «Ο Πολιτισμός, περνάει όπως το ιώδιο πάνω απ’ τις πονεμένες περιοχές για να τις γιάνει, έως ότου κάποιος καινούργιος τραυματοποιός παρουσιαστεί, και επαναληφτεί η ίδια ιστορία, και έχει ο Θεός».

Οι Marsheaux το εκρηκτικό γυναικείο δίδυμο της electro pop από τη Θεσσαλονίκη επιλέχθηκαν αποκλειστικά από τους Thirty Seconds to Mars για να ανοίξουν την μοναδική συναυλία που ετοιμάζουν στο Κέντρο Ιππασίας, Πάρκο Γουδή, την Τετάρτη 6 Ιουλίου.

 
Οι Marsheaux, κατά κόσμο Marianthi and Sophie, είναι από τα πιο δυνατά και ξεσηκωτικά συγκροτήματα της διεθνούς electro και synth pop μουσικής και με την πλούσια εμπειρία που έχουν από εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, θα δημιουργήσουν το απόλυτο upbeat feeling για να υποδεχτούμε το “hurricane” θέαμα που ετοιμάζουν οι Thirty Seconds to Mars.
Οι Thirty Seconds to Mars επέλεξαν τις Marsheaux για τον εθιστικό ήχο των επιβλητικών synths και drums machines των τραγουδιών τους και την ‘80s αισθητική τους. Έχουν κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ, που έχουν αποσπάσει ιδιαίτερα θετικές κριτικές και διεθνή εμπορική επιτυχία. Τις έχουν χαρακτηρίσει ως “μία από τις καλύτερες εξαγωγές της Ελληνικής electropop”  και «ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της Ελλάδας». Τα τραγούδια τους αποτελούν floor fillers που δυναμιτίζουν τη διάθεση και του πιο απαιτητικού θεατή, ενώ από τις συμμετοχές τους σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και live έχουν αποκτήσει ένα μεγάλο fan base. Εμφανίσεις τους όπως στο περίφημο Scala του Λονδίνου έχουν γίνει sold-out, ενώ το άλμπουμ τους “Peek-a-Boo” πούλησε στο εξωτερικό εξωπραγματικά μεγάλο αριθμό αντιτύπων από οποιαδήποτε άλλη Ελληνική μπάντα. Οι Marsheaux μπορούν να υπερηφανεύονται ότι συνεχίζουν με δυναμισμό τη μουσική ιστορία των Human League, ενώ τις έχουν συγκρίνει με τους Chemical Brothers.

Οι Marsheaux είναι η καλύτερη επιλογή για να δημιουργήσουν την απόλυτη πάρτυ ατμόσφαιρα λίγο πριν την πιο πολυαναμενόμενη συναυλία του καλοκαιριού που θα λάβει χώρα την Τετάρτη 6 Ιουλίου στην Αθήνα. Thirty Seconds to Mars το απόλυτο μουσικό ραντεβού της χρονιάς που ήδη έχει γίνει talk of the town…

Τιμές εισιτηρίων

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ

Τα διακεκριμένα στην κερκίδα κοστίζουν 75 euro

Τα εισιτήρια στο Pitch A κοστίζουν 60 euro

Τα εισιτήρια Γενικής εισόδου Αρένα κοστίζουν 40 euro