Giannis Kafatos

…με αποτέλεσμα ένα και το αυτό: να μας σκοτώσουν. Είτε κυριολεκτικά, είτε γαμώντας το μέλλον μας.
Οι άχρηστοι.
Αυτό το μπλουζάκι γεννήθηκε ακούγοντας πρωθυπουργό, υπουργό οικονομικών, παπαρήγα, καρατζαφέρη να μιλάνε στη βουλή. Σήμερα, 29 Ιουνίου, γύρω στις 3 το μεσημέρι.
Την ίδια ώρα έξω από τη βουλή η αστυνομία, του παιδιού της γενιάς του πολυτεχνείου Παπουτσή (ναι μωρέ, αυτού που έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο όταν βούλιαξε το Σάμινα), ψεκάζει τους διαδηλωτές.
Ο Αντώνης μου παίζει ήρεμος στο δωμάτιό του, η Μαρίνα παίζει στον παιδικό σταθμό. Ευτυχώς τα παιδιά δεν βλέπουν το χάλι μας. Εξ’αιτίας τους όμως θα το νιώσουν.
Σκατά στη μουρη τους! Κι αν μου πει κανείς οτι γενικεύω … χέστηκα!
Είναι μάλλον το λιγότερο που μπορώ να κάνω και να μην παραβώ άρθρα του ποινικού κώδικα

Με τις υγείες μας, καλοφόρετο!

αυτά που γράφει το μπλουζάκι μπορείς να τα αποδώσεις όπου σου αρέσει.!

(το μόνο ψεύτικο στην εικόνα είναι το "φλιτ".

το όπλο είναι αληθινό! είναι η φωτό απο τα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπολου.)

εμείς απλώς … περιμένουμε.

Τι ακριβώς;
Μόνο το τέλος τους, γιατί το δικό μας δε θα επιτρέψουμε να το φτιάξουν αυτοί! (και δεν εννοώ μόνο τα δύο παλικαρόπουλα).

Ο αντιπρόεδρος Θόδωρος δήλωσε σε ισπανική εφημερίδα ότι αν επιστρέψουμε στη δραχμή, θα πολιορκηθούν οι τράπεζες και αναγκαστικά θα βγουν τα τανκς στους δρόμους για να τις προστατεύσουν. Ενώ τώρα η δουλειά μπορεί να γίνει "ειρηνικά": "Σφάζουμε" 1-1,5 εκ. εργαζόμενους και μικροεπιχειρηματίες και παραμένουμε αναίμακτα στο ευρώ! Τι πίστη στις ανθρώπινες αξίες, Θεέ μου!
(απο το FB του Σούλτα)

Μήπως οι αγανακτισμένοι πρέπει να αγανακτίσουμε λίγο παραπάνω? Τόσες μέρες μπας και τους αφήσαμε να πιστεύουν ότι .. πονάμε αλλά μας αρέσει?

Καλημέρα, καλημέρα
πώς το λένε… παρε μου τα μέτρα … πήρες τα … μέτρα μου ή
πάρτα τα μέτρα μου …
ε, ακριβώς έτσι πρέπει να απαντήσουμε και όχι μόνο σ’ αυτό το χάλι που σα χαλί μοιραράκιον θέλουν να μας τυλίξουν!

όπως ακριβώς στη 17 νοέμβρη "πέφταμε" συνεχώς και αδιαλείπτως από τα σύννεφα, έτσι τώρα και με τα ποδοσφαιρικά άρχισαν οι πτώσεις από τις νεφέλες της αφέλειας. Όλοι οι αθώοι τάχα μου … δεν πήραν χαμπάρι τόσα χρόνια εναν … θε’ μου σχώρα με!!!
Μήπως η ΕΥΠ μπορεί να βρει και τους φοροφυγάδες, μπας και γλυτώσουμε από τη βενιζελολαίλαπα?

Τελειώσε  σήμερα η εκπομπή Πρωινό mou, μια σεζόν πολύ ενδιαφέρουσα – μάθημα! Ισοζύγιον θετικόν!!! 

Κάθε τέλος είναι και μια καινούρια αρχή. Καθε αρχή και δύσκολη. Κάθε λιμάνι και καημός. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Κάθε εμπόδιο για καλό. Κάθε πράμα στον καιρό του. Κάθε που χαράζει …
ουφ δε θυμάμαι άλλες παροιμίες με … κάθε!

Οι αγανακτισμενοι με τον εαυτό τους πάνε πλατεία, ψυχαναλυτή, εξομολογητή και …πλατεία. Μην ξεχνάμε ότι καποιοι κι από εμάς, τους "απλούς πολίτες", το μέσο τηλεθεατή, το κοινό  είμαστε μέρος του  προβλήματος με τις παραλείψεις ή και με τις πράξεις μας.
Έτσι; η πλατεία δεν είναι κολημβήθρα του σιλωάμ!!!
Φιλιάααααααα
Καλό σου-κου ουουουου

Καλημέρα, (λέμε τώρα)! Καλημέρα και όλα να πάνε καλά.
Κοίτα, το σκέφτηκα από πολλές πλευρές και κατέληξα ότι μόνο αν δω ψυχαναλυτικά την κατασταση που ζούμε μπορώ να δώσω λογικοφανείς εξηγήσεις. Μόνο με το παρακάτω σκεπτικό μπορώ να αντιμετωπίσω τη χλαπάτσα που μας σερβίρουν ως "ζώη"
Μουσική πρώτα παρακαλώ για να χαλαρώσουμε!

Ο ΓΑΠ στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή του: όλα αυτά που κάνω εδώ και κάμποσο καιρό, είναι ένα κρύο πιάτο. Είναι η εκδίκηση που πρέπει να πάρω από τον μπαμπά μου. Τιμωρώ την πατρίδα του μπαμπά γιατί ο μπαμπάς εξευτέλισε τόσο τη μαμά κι εγώ μόνο έτσι μπορώ να νιώσω καλύτερα και να χαρώ επιτέλους την αγάπη της μαμάς. Είναι και αμερικανίδα η μαμά….
Ψ: μη σταματάτε, πείτε ό,τι σας έρχεται στο μυαλό
ΓΑΠ: αυτό… εκδικούμαι τη συμπεριφορά του μπαμπά μου απέναντι στη μαμά μου!

Εξακολουθώ να είμαι θυμωμένος όσο θυμάμαι το σιδηρούν παραπέτασμα που διχοτόμησε για κάποιες ώρες την Αθήνα μας.
Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά τα βολευτάκια που παραιτήθηκαν τάχα μου γεμάτα αγανάκτηση και δεν αφήνουν το θυμό μου να ξεθυμάνει.
Τώρα η συνείδησή τους έγκωσε; Θα μου πεις: μπορεί τώρα να έγκωσε η συνείδησή τους! θα σου πω: είσαι καλός … ανθρωπος!
Επειδή ουδείς κατοικούσε μέχρι χθες στον Αρη, κι επειδή θυμόμαστε … άντε! Αντε να πάτε όλοι σπίτια σας, μπας και ξεστραβωθούμε κι εμείς και ψηφίσουμε κάναν άνθρωπο κι όχι άλλα δοκιμασμένα βολεμένα! ΜΠΛΙΑΑΑΑΑΑΑΞ

 Ανασχηματισμός: ο Τσακ Νόρις τι  λέει γι’ αυτό;
Και μετά τον Ανασχηματισμό τι;
Πόσα "τίποτα" θα παίξουν πάλι στην πλάτη μας και στις πλάτες των παιδιών μας;
Και τι, θα γίνουμε μηδενιστές; όχι μωρέ! Μέλλον υπάρχει … απλώς κάποιοι φροντίζουν να το κρατούν μακριά. Κι εμείς τους αφήνουμε.

Κι όπως λέει κι ο φίλος Σπύρος, το καλοκαίρι έφταιγε για όλα! Τώρα που γαμήθηκε κι αυτό, κι έγινε τροπικό, βροχερο, λασπερό και βλαμένο, όλα θα σιάξουν!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες και οι άλλοι!

Θύμωσα πολύ όταν είδα ότι έστησαν "τείχο" από πλέξιγκλας και σίδερο και διχοτόμησαν την Αθήνα.
Φοβήθηκαν λέει, μην και δεν μπουν στη βουλή. Και δεν δουλεψουν. Ή μήπως το έκαναν για να μπορούν οι δικοί τους άνθρωποι, με τις κουκούλες και τα τσιμπράγκαλα να ξέρουν τα … όρια …
Ένιωσα και οργή και ντροπή.
Γι’ αυτό και "θυμησα" στην υπουργάρα Παπουτσή, που έβαλε το μαχαίρι στο κοκκαλο για το ναυάγιο του Σάμινα, ότι αν ξώμεινε από σίδερα να πεταχτεί μέχρι Πολυτεχνείο. Εχει εκεί την πόρτα την σκουριασμένη, την τσαλακωμένη από το τανκ, αλλά καταρρακωμένη από τα "παιδιά" του πολυτεχνείου που ασελγούν εδώ και χρόνια στην αισθητική μου, αλλά και στο μέλλον της ελλάδας.

Φτου σας!

Μη φοβάστε οι "φοβισμένοι". Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από βρισιές και αυγά. Μην μπερδεύετε την ανυπαρξία σας με τη δημοκρατία.

Σήμερα στο σύνταγμα αρχίσατε να ρίχνετε δακρυγόνα για να σπάσετε τον τσαμπουκά. Και να δώσετε "χωρο" στα δικά σας παιδιά να μπουν μέσα και να αμαυρώσουν ό,τι εδώ και τόσες μέρες σας ενοχλούσε: τον απλό κόσμο που σας βρίζει για τις πράξεις και τις παραλείψεις σας!

Είχα χρόνια να νιώσω δακρυγόνα να μου καινε τα μάτια, το λαιμό και για πρώτη φορά το δέρμα! Ευχαριστώ που μου τα θυμήσατε.

κι όπως έλεγε κι η γιαγιά μου: το φόβο μας νά’χετε!!!

Καλημέρα, πώς πάει?
Σκέφοτμαι πολύ τον τελευταίο καιρό.
Ας πρόσεχες (θα μου πεις)
Και τι έγινε (θα πει κάποιος άλλος);

Σκέφτομαι και ανακατεύομαι. Μ’ αυτά που συμβαίνουν, μ’ αυτά που  ακούω, με όσα κρυφίως λέγονται αλλά επειδή δεν είμαι από τον Αρη κάτι καταλαβαίνω …
Αντέχω όμως! Όπως κι εσύ.

Σκέφτομαι να αντιδράσω στα νέα μέτρα που θα πάρουν επειδή απέτυχαν τα προηγούμενα νέα μέτρα που πήραν.
Στις πόσες αποτυχίες ένας υπουργός πάει σπίτι του? Και pac-man να έπαιζε κάποια στιγμή το παιχνίδι το ίδιο σε πετάει έξω.
Εμείς; Εμείς τους τρομάξαμε στις πλατείες, αλλά φαίνεται πως μας συνηθισαν!
Μήπως πρέπει να τους ξαφνιάσουμε?

Μην αφήνετε τα ΤΙΠΟΤΑ να σας κάνουν … κάτι. Αφήστε τα τίποτα στην ανυπαρξία τους και οπλιστείτε με αγάπη και με εσωτερική δύναμη. Τα τίποτα πάντα θα υπάρχουν αλλά ως  … τίποτα. Μην τα κάνετε "κατι" ασχολούμενοι μαζί …των!

 το καλοκαίρι και τα μπάνια του λαού, υμνήθηκαν τόσο μα τόσο πολύ από τον μπαμπά του πρωθυπουργού μας … Τα μπάνια ναι, ο  λαός όμως γαμήθηκε τόσο μα τόσο από τους διάφορους σφουγγοκωλάριους του μπαμπά, τον μπαμπά τον ίδιο, τον πρωθυπουργό και όλο το σινάφι τους.
Να, αυτά θυμάμαι, τις δηλώσεις και τα πλάνα της εποχής και ανακατεύομαι!
και μπλέξανε τα τίποτα της πολιτικής, με τα τίποτα της λιγουριασμένης δημοσιότητας και έγινε αυτό που ζούμε σήμερα.
Μπλιαααααααααααααααααξ, λέει η Μαρίνα και ο Αντώνης μου όταν κάτι δεν τους αρέσει καθόλου. Και αντιστέκονται.
Εμείς?

Καλό σου-κου, κι είθε το άγιο πνεύμα που γιορτάζει τη δευτέρα να μας φωτίσει, αλλά να μη μας θαμπώσει κιόλας. Ας σκεφτούμε και πέντε πράματα μονάχοι μας!

Οι αλυσίδες μπορουν να μας κρατάνε δεμένους. Μπορεί όμως να "κρατάνε" και μια παιδική κούνια. Απ’ αυτές που αν τις δοκίμασεις ,τώρα εσύ που έχεις … μεγαλώσει θα νιώσεις πάλι παιδί και άρα πιο ελεύθερος.

Οι αλυσίδες κρατάνε την κούνια και δίνουν ασφάλεια στο παιδί που θα ανέβει απάνω τους, να μην σπάσει το κεφάλι του!

Είναι ολόιδιες με αυτές που δένουν τα όνειρα του ενήλικα και δεν τον αφήνουν να ξεφύγει.

Υπάρχουν αλυσίδες που αλίμονο αν τις σπάσεις.
Υπάρχουν όμως κι άλλες … που δεν πειράζει, κι ουτε θα πειράξει κανέναν, αν τις σπάσεις.

πόσες φορές δεν έχεις βρεθεί με την έκφραση στα χείλη! Αυτό σημαίνει ότι κρατάς μέσα σου πιεσμένα όσα η "ομπρέλα" δεν άφησε να σε … βρουν!

Ε, κλείστην την πουτάνα να πάει στο διάολο!

Ασε ό,τι θες να συναντήσεις να σε βρει! Ψάξε με το κεφάλι ανοιχτό. Το νου καθαρό και την ψυχή γαληνεμένη.

Τις "ομπρέλες" μόνοι μας τις ανοίγουμε γιατί μπερδεύουμε την …προστασία με την "ασφάλεια" της απραξίας μας.
Έτσι με τις ομπρέλες ανοιχτές το μονο που καταφέρνουμε είναι να μας έρχονται από τα πλάγια τα "χτυπήματα" που μας δίνουν οι άλλοι, ενώ αν είχαμε το κεφάλι ανοιχτό στον ουρανό, μπορεί και να μας συναντούσαν τα δικά μας "θέλω", "πρέπει" και "μπορώ".