Διάβασε τι έπαθαν όσοι αγόρασαν αυτό το t-shirtτάκι! Διαφήμιζε την ιδεολογία τους … Μετά το πλύσιμο όμως …
Attendees at a nationalist, right-wing concert in Germany were duped into wearing souvenir T-shirts that at first bared a pro-nationalist stance and symbology but later revealed an anti-far right message offering assistance after they had been washed.
The t-shirts originally read “hardcore rebels” and sported a skull and nationalist flags. However, once the garment had been washed, the shirt revealed a new message that offered to help far-right extremists break away from the neo-Nazi scene.
The message reads:
“If your t-shirt can do it, you can do it too — we’ll help you get away from right-wing extremism.”
The t-shirts were handed out to around 250 at a “Rock for Germany” concert in Gera by organisers, who received them anonymously. The group that provided them was EXIT, a help group that assists individuals that wish to break away from far-right collectives.
The organisers were unhappy at the stunt, branding it a waste of money. Bernd Wagner, EXIT’s founder, said the shirts did what they were meant to do; reach right-wing extremists contemplating getting away.
Ο Νότης Μαυρουδής και η Αναστασία Μουτσάτσου κάτω από τη λάμψη της πανσελήνου
σε μια μοναδική μουσική συνάντηση
Οι δύο καλλιτέχνες, με την γνωστή τους ευαισθησία και την εξαιρετική τους ερμηνεία προτείνουν στους φίλους του τραγουδιού μια μουσική περιπλάνηση στα πιο όμορφα τοπία της μουσικής δημιουργίας, αλλά και στα δικά τους ξεχωριστά κομμάτια. Από την περίοδο του Νέου Κύματος, στην έντεχνη μπαλάντα και από εκεί στη γοητευτική ατμόσφαιρα σύγχρονων τραγουδιών που σημάδεψαν το κοινό συναίσθημα.
Τραγούδια του Νότη Μαυρουδή, τραγούδια από το προσωπικό ρεπερτόριο της Αναστασίας Μουτσάτσου, τραγούδια κορυφαίων συνθετών, μουσικές του κόσμου, υπέροχα κιθαριστικά ντουέτα με τον κιθαριστή Γιώργο Τοσικιάν, αλλά και απρόσμενες διασκευές, συνθέτουν ένα μοναδικό ηχητικό πανόραμα…
Το «Marabu» υποδέχεται τον Νότη Μαυρουδή και την Αναστασία Μουτσάτσου, την Παρασκευή 12 Αυγούστου και σας περιμένει, στην παραλία του Αμποβού, στην Άφησσο (Πήλιο)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 24230-33402
Αν σε βγάλει ο δρόμος προς το Πήλιο, θα τα πούμε εκεί λοιπόν!!!
Καλό ό,τι σε όλους!
Σήμερα η μητέρα (των παιδιών μου) παίρνει την άδεια της και θα είναι μαζί μας στις διακοπές. Γι’ αυτό και σήμερα είναι της αγίας Παρασκευής της … απαλλαγής.
Περάσαμε πολύ ωραία οι τρεις μας, αλλά θα περάσουμε ακόμη καλύτερα σε πλήρη σύνθεση!
H Αφησός μας είναι μια κούκλα. Παρά το θέμα του πάρκινγκ και της τήρησης της ελληνικής παράδοσης που θέλει ένας έκαστος δίπλα από την ομπρέλα του να έχει και το αυτοκίνητό του, είναι μια κούκλα. Τα παιδιά πάνε στο μόλο για βουτιές, όπως κάναμε με τα ξαδέρφια μου κι εμείς μικρά.
Διαβάζω εφημερίδες μόνο το τελευταίο διήμερο, έκανα κάτι σαν αποτοξίνωση. Θέλω κι άλλη – αποτοξίνωση. Εξακολουθώ να οργίζομαι, παρά τη χαλάρωση των διακοπών. Οργίζομαι και από το περιεχόμενο αλλά και τη … φόρμα. ( αν με εννοείτε)!
Στα 20 μέτρα με περιμένει η παραλία. Τα γυαλάκια και ο αναπνευστήρας μου. Η Μαρίνα για να πάμε στη βάρκα “ΟΡΚΑ” και να την ακουμπήσει με το δάχτυλο, όπως ο Νέμο με την ουρά του και ο Αντώνης για να πάμε στα βράχια. Η “γειτόνισσα” της παραλίας Βασιλική αποκάλεσε τα παιδιά μας “πεταλίδες”: αφού είναι κολλημένα μονίμως στα βράχια!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
(είχα ετοιμάσει και κάτι φωτο, αλλά ξέχασα το στικάκι σπίτι – που η μονη καμπάνα που ακούγεται είναι της αγίας Μαρίνας, aν με εννοείτε και πάλι)
Καλημέρα, καλησπέρα, καλό νά ‘ναι κι ό,τι να ΄ναι!
Από το μαγικό Πήλιο «εκπέμπω» σήμερα. Τα παιδιά είναι μέσα (στο σπίτι) μια μικρή τιμωρία με αντάλλαγμα το απογευματινό μας μπάνιο.
Είναι καλό να αφήνεις τα παιδιά να κερδίζουν μικρές μάχες … με καταλαβαίνεις; Αλλά μερικές φορές πρέπει να «χάνουν» κιόλας.
Αυτό που δεν έχω καταλάβει γιατί ενημερώθηκα μόνο από μια εφημερίδα και τους τίτλους των υπολοίπων είναι αν τελικά τώρα στα 50’s φοριούνται οι καρό ή μονόχρωμες βερμούδες; Τώρα με το σχέδιο Μάρσαλ θα μας στείλουν κομπόστες με βερίκοκα και ροδάκινα, ή να πάρω κοντούλες και ζάχαρη να φτιάξω μαρμελάδα για το χειμώνα. Και το χειμώνα του «σχεδίου» τι σχέδια θα φορεθούν; Να στείλω Βίκη στη ράφτρα ή τα πρετ-α-πορτέ που διαθέτει μας καλύπτουν;
Rock ‘n Roll σε Grand Ball Room ή μοναχικά RnB σε μικρούς αλλά που κάτι έχουν να πουν χώρους;
Πλήρης η σύγχυση!
Ο αγαπητός δήμος Αφετών που ανήκει η Άφησος μας ( ε ναι μετά από τόσα χρόνια μπορούμε να τη θεωρούμε κάπως δική μας) έχει πολλές ασχολίες κι έτσι η «δήθεν» παιδική χαρά με τις τρεις κούνιες, μια τσουλήθρα και ένα «μύλο» παραδόθηκε ως χώρος πάρκινγκ. Τι σκατά τα θέλουμε κι εμείς τα παιδιά! Και καλά εμείς ερχόμαστε για λίγες μέρες και την κάνουμε. Οι ντόπιοι … ημεδαποί και αλλοδαποί, αλλά πάντως ΝΤΟΠΙΟΙ, τι σκατά να τα κάνουν τα παιδιά που θέλουν και παιδική χαρά! Σιγά μην ασχοληθεί ο καλλικράτης με τα παιδιά του κάθε πηλιωρείτη, αλβανού, ρουμάνου που ήρθε και τα γέννησε εδώ χάμου! «Σας καθαρίζουμε τους κάδους απορριμάτων και πολύ σας είναι»! Ας είναι!
Η Μαρίνα αποφάσισε ότι δεν μπορεί μόνο αυτοί κι οι φίλοι της να κάνουν face painting.Kai ιδιου:
Α, τώρα με το σχέδιο Μάρσαλ θα μπει φυλακή ο Ψωμιάδης, τα λαμόγια που αφήνουν να υπερχρεώονται εταιρείες εισηγμένες στο χρηματιστήριο, όσοι μοίραζαν μαύρο χρήμα, όσοι φοροδιαφεύγουν (στα μούτρα μας) και λοιποί συγγενείς ή μέσω αυτών θα επιζήσει το γαμημένο έθνος των ελληναράδων;
Πώ-πώ βρίζω κι είναι της Μαγδαληνής σήμερα! Ντροπή μου! Αλλά να αυτά τα αγλυκάνιστα τσίπ’ρα … σου λύνουν τη γλώσσα να πάρει και να σηκώσει!
Πέρσι τέτοιες μέρες εδώ έμαθα για την στυγερή δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Γενέθλια κύριε υπουργέ! Κι ακόμη τα μαχαίρια κάθονται στωικά και δεν έφτασαν σε κανένα κόκκαλο! Α, μη σας διακόπτω κιόλας, έμαθα ότι κάνετε νέα παραγγελία ψεκαστικών για τις ενοχλητικές αλογόμυγες του … Σεπτεμβρίου-που-είναι-ήδη-εδώ! Ναι, είναι που έχετε και εκείνο το Σαμίνα να διαλευκάνετε … μην σας ταράζω και χάσετε το βήμα σας! Με το συμπάθειο!!!
Άντε με το καλό κι εσείς κάπου να ξεκουραστείτε! Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες! Στο χώρο μας αβιάστα, αβασάνιστα και μ’ ένα πόνο να δώσουμε ότι … χρωστάνε οι άλλοι για πάρτη μας ….
Καλημέρα!
Στους ρυθμούς του Χαρι Πότερ ολόκληρη η ελληνική πολιτική σκηνή. Συμμετέχει στην ολοκλήρωση του φαινομένου.
Όπως ακριβώς στον ΧΠ ο πανκάκιστος Βόλντερμορτ δεν αναφερόταν με το όνομά του, έτσι κι οι έλληνες πολιτικοί που πλέον τους αποκαλούμε: ΧΠΥ (χάριν πολιτικής υπάρχουμε) δε θέλουν να ακούν τίποτα για την επιλεκτική χρεοκοπία της τύφλας τους, όταν βεβαίως αναφέρονται σε αυτήν (και την τύφλα και την επιλεκτική) οι άλλοι. Διατηρούν οι ίδιοι το δικαίωμά τους να λένε ό,τι θέλουν, όπως και να κάνουν ό,τι θέλουν. Ευτυχώς βγήκαν οι μετρήσεις και κατάλαβαν ότι πριμοδότησαν αρκετά τον σύριζα στο κύμα με το …"πας αγανακτισμένος δικός τους"!
Θα το πάρω από κανα μαύρο αδέρφι στο Πήλιο, αλλά υπόσχομαι ότι θα πάω να το δω τζάμπα στα village (να μια καλή χρήση της δημοσιογραφικής ταυτόητας – για να μην τα λεμε όλα μαύρα και μας λένε αντιδραστικούς!
Αυτή η φωτογραφία, που την τράβηξα την πρώτη του Ιούλη στην Πάρο (μου), μου θύμισε την πρώτη φορά που πήγα στο νησί, το 1985.Οι Ρουμστουλέτηδες εν πλήρει δράσει!!!
σου μίλησα γι’ αυτή την αποδρασούλα, αλλά δε λέει να φύγει από κεφάλι μου.
Όπως επίσης δεν λέει να βγει από το κεφάλι μου ο τίτλος του βιβλίου του Αμίν Μααλούφ "Φονικές ταυτότητες". Να το βρεις και να το διαβάσεις πλιζ! (εκδόσεις Ωκεανίδα)
Τώρα που λέμε για βιβλία, να σου προτείνω το Ghost Fish, του συναδέλφου μου, του Κώστα Κωσταντέλλου (από τις εκδόσεις Λιβάνη). Έχει καταφέρει να κάνει ένα βιβλίο που είναι σύχρονο σου, ό,τι ηλικία κι αν έχεις (άνω των 15 εννοείται). Τύποι, καταστάσεις, που τους ξέρεις, τις ξέρεις, είτε από πρώτο χέρι είτε "ακουστά". Πάει με την εποχή. Μέσα από ένα ωραίο στόρι, καταγράφει με έναν ιδαίτερα σκωπτικό τρόπο, σχεδόν υποδόρροιο, τις αιτίες της σημερινής μας κατάστασης. Καλή ανάγνωση!
Θέλω να ξεκουραστώ. θέλω η μονη μου "κούραση" να είναι η φροντίδα των παιδιών μου. Θέλω να γελάσω, να ζωγραφίσουμε, να παίξουμε φρίσμπι, να ψαρέψουμε, να κάνουμε ποδηλατάδες, βουτιές, εργαστήρια. Θέλω να αφήσω για λίγες μέρες την επιλεκτική μαλακία του καθενός πίσω και να επιλέξω να είμαι στον … κόσμο μου!
Στο εύχομαι με όλη μου την καρδιά!
Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
υ.γ. Δεν μου αρέσει καθόλου το καινούριο τραγούδι των Coldplay. Μου θυμίζει ένα καρναβαλίστικο του σειρμού. Να το πω κι αυτό γιατί δεν μπορώ να τα κρατάω μέσα μου πια!!! Ακουτα και πες, αν έχω άδικο. Βεβαίως αναγνωριζω σε όλους, άρα και στους Coldplay, το δικαίωμα στην πλάκα και το χαβαλέ!
Καλημέρα
η σημερινή μας …εκπομπή μπορεί να διαβαστεί αλλά δεν μπορεί να ακουστεί. Τουλάχιστον από τον Μανώλη Κυπραίο. Άγνωστό μου μέχρι τις προάλλες.
Σήμερα τα λόγια της εκπομπής είναι τα δικά του, όπως τα είπε στον Εξάντα. Eγώ "έβαλα" μόνο ένα τραγουδάκι.
«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».
Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.
Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.
Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».
Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.
Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».
Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.
Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.
Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.
Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.
Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.
Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.
Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.
Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».
Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.
Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.
Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.
Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.
Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.
«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.
Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.
Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.
Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.
Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.
Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.
Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.
Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.
Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…
Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.
Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.
Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.
Ήμουν κωφός…
Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.
Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.
Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».
Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.
Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.
Μια εκδρομή στην Πάρο, για ένα γάμο. Πάρτυ, ποτά, φίλοι, γνωστοί, νέες γνωριμίες, πάρτυ, ποτά, φίλοι γνωστοί.
Από τότε που έγινα πατέρας είναι μάλλον η πρώτη τέτοιου τύπου απόδραση μόνος καταμόνος. Καλά μπορεί να μην είναι η πρώτη είναι όμως η … καλυτερη!
Είναι ανάγκη, που προφανώς δεν μειώνει την απόλυτη λατρεία και την εξάρτηση από τα παιδιά μου.
Δεν ντρέπομαι όμως να πω ότι αυτά τα λίγα 24ωρα που ήμουν μόνος με τους φίλους, τα ποτά, το χαβαλέ, τον εαυτό μου, την κάμερα μου, στο νησί που πέρασα πολλά από τα άγρια καλοκαίρια της εφηβείας μου, με γκόμενες, φίλους, χυλόπιτες, ηδονές, και πάνω απ’ όλα απίστευτο χαβαλέ, ήταν ό,τι χρειαζόμουν.
Η Πάρος είναι συμπτωματικά το νησί της Βίκης μου. Δεν κατάγεται από εκεί, αλλά με έναν τρόπο ήταν το "χωριό" της. Δεν ήθελα κι εγώ πολύ να κολλήσω – κολλημένος ήμουν κι όταν γνωριστήκαμε.
Κι από τις πρώτες μας βόλτες, τις αναγνωριστικές μας στιγμές, τα χρόνια πέρασαν και είμαστε τώρα εκτός απο "Βίκη και Γιάννης" η Μαμά και ο Μπαμπάς του Αντώνη και της Μαρίνας. Κι είμαστε πάντα μαζί – όλοι ή σε συνδυασμούς!
Λίγες ώρες με τον εαυτό μου, τις αναπολήσεις μου, τα σχέδιά μου, με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές να ρουφάνε την ομορφιά του Αιγαίου, τις χρειαζόμουν. Όλοι τις χρειαζόμαστε.
Εύχομαι σε όλους να έχουν καλές αναμνήσεις και δυνατότητα για σχέδια για το μέλλον με τα παιδιά και τον έρωτά τους.
Καλημέρα. Μέρες τώρα σκέφτομαι όσο βλέπω το dashboard να μου γνέφει 999 ποστ.
Δηλαδή το επόμενο είναι το χιλιοστό κείμενο ή ό,τι τέλος πάντων γράφω εδώ μέσα και το κυκλοφορώ εκεί έξω.
Ας είναι λοιπόν η χιλιάρα μου κάτω από τον τίτλο αυτού που μου λείπει περισσότερο: του ραδιοφώνου!
Τα γενέθλια είναι κάπως ιδιότυπα αφού όπως θα δεις το πρώτο ποστ στην πραγματικότητα είναι η συνέχεια του χαμένου βλογκ. Τέλος πάντων είτε έτσι είτε γιουβέτσι εδώ γράφει Ιανουάριος 2008 1 ποστ και σήμερα έχουμε 1 Ιουλίου 2011 και 1000 ποστ.
επίκληση στον προσωπικό μου θεό και κατα συνέπεια στον θεό προστάτη του βλογκ
Μεγάλωσα μέσα εδώ και έκανα πράγματα. Γνώρισα καινουριο κόσμο και ίσως έχασα παλαιότερους γνωστούς. Όλα μεσ’ στη ζωή είναι και το παιχνίδι του "γραφω τις σκέψεις μου", ή "κρατάω ημερολογίο" ή καταγγέλω ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο ή και όλα αυτά μαζί είναι τόσο γοητευτικό.
Την εποχή που οι mainstream δημοσιογράφοι ανακάλυψαν τα blogs ήταν όταν κάποια από αυτά έβριζαν ή έβγαζαν στη φόρα ανώνυμα διάφορες βρώμες. Αλήθειες και ψέματα. Εκείνες τις μέρες σε μια συνέντευξη που μου είχαν πάρει από τον "σχωρεμένο" τον σταθμό της Γιάννας City 99.5 είχα πει μεταξύ άλλων ότι το να έχει καποιος ένα βλογκ είναι σαν να λέει κάποιος άλλος ότι του αρέσει η μακαρονάδα. Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο δηλαδή.
Είναι όμως το βλογκ μου, ένα απειροελάχιστο κομμάτι στο αχανές διαδίκτυο που κάποιοι το κλικάρουν για να "ακουσουν" τι λέω. Όπως κάνω κι εγώ με βλογ άλλων. Πολύ σπουδαίο δηλαδή.
Σιχαίνομαι τους πολιτικούς, κι αν παλιά τους σιχαινόμουν μια, τώρα τους σιχαίνομαι δέκα. Νομίζω ότι και γιαούρτι να τους πετάξεις (άσε που θα σε πουν ΣΥΡΙΖΑ) αξία τους δίνεις.
Είναι τόσο λιγοι. Ναι, μωρέ όχι όλοι … παπάρια! Οι περισσότεροι. Οι πιο παλιοί είναι ένοχοι για το βόθρο που μας περιβάλει. Όπως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είναι υπευθυνοι για τους παλαιότερους πολιτικούς και λοιπά. Μέσα στο σπιτι μου πια είμαι εγώ ο μεγαλύτερος και έχω δύο ανθρώπους να με κρίνουν κάθε στιγμή. Όμως με αγαπούν.Κι εγώ τους λατρεύω. Γι’ αυτούς αντιδρώ και αγωνιώ, αλλά και για μένα.
Είναι πολύ ωραίο να βάζεις το χέρι σου σε μια λεκάνη με καταπαγωμένα βερύκοκα, μυρωδάτα. Αρκεί να μην πιάσεις το σάπιο. Αυτό που θα σου καταπιει το δάχτυλο και θα σου χαλάσει όλη την όρεξη να γευτείς κάτι ζουμερό, δροσερό και μυρωδάτο. Η σαπίλα καραδοκεί – ακόμη και σε μια λεκάνη με καταπαγωμένα βερύκοκα. Βάλε με το μυαλό σου πού άλλού!
Αν το βλογκ είναι μια μορφή ψυχανάλυσης … η ψυχανάλυση δεν είναι ένα ιδιοτυπο βλογκ! Κάπου πρέπει να είναι κανείς απολύτως γυμνός!
Η δύναμη που έχουμε μέσα μας θέλει χώρο για να βγει δυνατή και να παρέχει την προστασία για την οποία είναι ταγμένη. Θέλει χώρο, και για να δημιουργηθεί αυτός ο χώρος … θέλει δουλειά!
Γιατί πρέπει να γράφω αμπελοφιλοσοφίες στο σημερινό Radio Friday? τι σκατά, επειδή είναι 1000 τα ποστ θέλει κάτι ιδιαίτερο … Μη και τελικά ένα βλογκ είναι γεμάτο από αμπελοφιλοσοφίες; Ε, και;
Μπα! δικό μου είναι το βλογκ και ό,τι θελω λέω! Kαι όποιου δεν του αρέσει να κατέβει από το τρένο (μπρρρ, τι θυμήθηκα ο γερων … τον μπαμπά του ΓΑΠ – μη χειρότερα. καλύτερα να κλείσω εδώ γιατί ειναι περασμένα μεσάνυχτα και έχω τα δικά μου φαντάσματα να … παίζω, δε χρειάζομαι κι αλλονών!!!)
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.
του συναδέλφου μου, του Κώστα Κωσταντέλλου (από τις εκδόσεις Λιβάνη). Έχει καταφέρει να κάνει ένα βιβλίο που είναι σύχρονο σου, ό,τι ηλικία κι αν έχεις (άνω των 15 εννοείται). Τύποι, καταστάσεις, που τους ξέρεις, τις ξέρεις, είτε από πρώτο χέρι είτε "ακουστά". Πάει με την εποχή. Μέσα από ένα ωραίο στόρι, καταγράφει με έναν ιδαίτερα σκωπτικό τρόπο, σχεδόν υποδόρροιο, τις αιτίες της σημερινής μας κατάστασης. Καλή ανάγνωση!
