Καλημέρα. Μέρες τώρα σκέφτομαι όσο βλέπω το dashboard να μου γνέφει 999 ποστ.
Δηλαδή το επόμενο είναι το χιλιοστό κείμενο ή ό,τι τέλος πάντων γράφω εδώ μέσα και το κυκλοφορώ εκεί έξω.
Ας είναι λοιπόν η χιλιάρα μου κάτω από τον τίτλο αυτού που μου λείπει περισσότερο: του ραδιοφώνου!
Τα γενέθλια είναι κάπως ιδιότυπα αφού όπως θα δεις το πρώτο ποστ στην πραγματικότητα είναι η συνέχεια του χαμένου βλογκ. Τέλος πάντων είτε έτσι είτε γιουβέτσι εδώ γράφει Ιανουάριος 2008 1 ποστ και σήμερα έχουμε 1 Ιουλίου 2011 και 1000 ποστ.
επίκληση στον προσωπικό μου θεό και κατα συνέπεια στον θεό προστάτη του βλογκ
Μεγάλωσα μέσα εδώ και έκανα πράγματα. Γνώρισα καινουριο κόσμο και ίσως έχασα παλαιότερους γνωστούς. Όλα μεσ’ στη ζωή είναι και το παιχνίδι του "γραφω τις σκέψεις μου", ή "κρατάω ημερολογίο" ή καταγγέλω ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο ή και όλα αυτά μαζί είναι τόσο γοητευτικό.
Την εποχή που οι mainstream δημοσιογράφοι ανακάλυψαν τα blogs ήταν όταν κάποια από αυτά έβριζαν ή έβγαζαν στη φόρα ανώνυμα διάφορες βρώμες. Αλήθειες και ψέματα. Εκείνες τις μέρες σε μια συνέντευξη που μου είχαν πάρει από τον "σχωρεμένο" τον σταθμό της Γιάννας City 99.5 είχα πει μεταξύ άλλων ότι το να έχει καποιος ένα βλογκ είναι σαν να λέει κάποιος άλλος ότι του αρέσει η μακαρονάδα. Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο δηλαδή.
Είναι όμως το βλογκ μου, ένα απειροελάχιστο κομμάτι στο αχανές διαδίκτυο που κάποιοι το κλικάρουν για να "ακουσουν" τι λέω. Όπως κάνω κι εγώ με βλογ άλλων. Πολύ σπουδαίο δηλαδή.
Σιχαίνομαι τους πολιτικούς, κι αν παλιά τους σιχαινόμουν μια, τώρα τους σιχαίνομαι δέκα. Νομίζω ότι και γιαούρτι να τους πετάξεις (άσε που θα σε πουν ΣΥΡΙΖΑ) αξία τους δίνεις.
Είναι τόσο λιγοι. Ναι, μωρέ όχι όλοι … παπάρια! Οι περισσότεροι. Οι πιο παλιοί είναι ένοχοι για το βόθρο που μας περιβάλει. Όπως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είναι υπευθυνοι για τους παλαιότερους πολιτικούς και λοιπά. Μέσα στο σπιτι μου πια είμαι εγώ ο μεγαλύτερος και έχω δύο ανθρώπους να με κρίνουν κάθε στιγμή. Όμως με αγαπούν.Κι εγώ τους λατρεύω. Γι’ αυτούς αντιδρώ και αγωνιώ, αλλά και για μένα.
Είναι πολύ ωραίο να βάζεις το χέρι σου σε μια λεκάνη με καταπαγωμένα βερύκοκα, μυρωδάτα. Αρκεί να μην πιάσεις το σάπιο. Αυτό που θα σου καταπιει το δάχτυλο και θα σου χαλάσει όλη την όρεξη να γευτείς κάτι ζουμερό, δροσερό και μυρωδάτο. Η σαπίλα καραδοκεί – ακόμη και σε μια λεκάνη με καταπαγωμένα βερύκοκα. Βάλε με το μυαλό σου πού άλλού!
Αν το βλογκ είναι μια μορφή ψυχανάλυσης … η ψυχανάλυση δεν είναι ένα ιδιοτυπο βλογκ! Κάπου πρέπει να είναι κανείς απολύτως γυμνός!
Η δύναμη που έχουμε μέσα μας θέλει χώρο για να βγει δυνατή και να παρέχει την προστασία για την οποία είναι ταγμένη. Θέλει χώρο, και για να δημιουργηθεί αυτός ο χώρος … θέλει δουλειά!
Γιατί πρέπει να γράφω αμπελοφιλοσοφίες στο σημερινό Radio Friday? τι σκατά, επειδή είναι 1000 τα ποστ θέλει κάτι ιδιαίτερο … Μη και τελικά ένα βλογκ είναι γεμάτο από αμπελοφιλοσοφίες; Ε, και; 
Μπα! δικό μου είναι το βλογκ και ό,τι θελω λέω! Kαι όποιου δεν του αρέσει να κατέβει από το τρένο (μπρρρ, τι θυμήθηκα ο γερων … τον μπαμπά του ΓΑΠ – μη χειρότερα. καλύτερα να κλείσω εδώ γιατί ειναι περασμένα μεσάνυχτα και έχω τα δικά μου φαντάσματα να … παίζω, δε χρειάζομαι κι αλλονών!!!)
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.