Μια εκδρομή στην Πάρο, για ένα γάμο. Πάρτυ, ποτά, φίλοι, γνωστοί, νέες γνωριμίες, πάρτυ, ποτά, φίλοι γνωστοί.
Από τότε που έγινα πατέρας είναι μάλλον η πρώτη τέτοιου τύπου απόδραση μόνος καταμόνος. Καλά μπορεί να μην είναι η πρώτη είναι όμως η … καλυτερη!
Είναι ανάγκη, που προφανώς δεν μειώνει την απόλυτη λατρεία και την εξάρτηση από τα παιδιά μου.
Η Πάρος είναι συμπτωματικά το νησί της Βίκης μου. Δεν κατάγεται από εκεί, αλλά με έναν τρόπο ήταν το "χωριό" της. Δεν ήθελα κι εγώ πολύ να κολλήσω – κολλημένος ήμουν κι όταν γνωριστήκαμε.
Κι από τις πρώτες μας βόλτες, τις αναγνωριστικές μας στιγμές, τα χρόνια πέρασαν και είμαστε τώρα εκτός απο "Βίκη και Γιάννης" η Μαμά και ο Μπαμπάς του Αντώνη και της Μαρίνας. Κι είμαστε πάντα μαζί – όλοι ή σε συνδυασμούς!
Λίγες ώρες με τον εαυτό μου, τις αναπολήσεις μου, τα σχέδιά μου, με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές να ρουφάνε την ομορφιά του Αιγαίου, τις χρειαζόμουν. Όλοι τις χρειαζόμαστε.
Εύχομαι σε όλους να έχουν καλές αναμνήσεις και δυνατότητα για σχέδια για το μέλλον με τα παιδιά και τον έρωτά τους.
