Giannis Kafatos

με αφορμή το live @ Gagarin στις 23 Σεπτεμπρε, θα το δείξει η κρατική, μου γράφουν σε ένα μέιλ!!!

Σαπόρτ θα κάνουν οι -τους γουστάρω τρελλά- Gravity Says I!!!
Ενα πολύ γεμάτο λάιβ για το τέλος του σεπτέμπρη!!! Θα είμαι εκεί!

Καλημέρα, καλό μεσημέρι, πάει κι ο Αύγουστος και όλοι ετοιμαζόμαστε για τον πιο καυτό Σεπτέμβρη της ζωής μας. Οι απολυμένοι πάνω απ’όλους, μετά οι αγανακτισμένοι, μετά οι κατα συρροήν αγανακτισμένοι (που δεν βρήκαν τρόπο να κλέβουν το δημόσιο), μετά οι συνδικαλιστές, μετά ο ΓΑΠ και πάει λέγοντας.
Όλοι έχουν κάποιο λόγο για να πουν "α, ναι θυμάμαι εκείνο τον Σεπτέμβρη του 11, τότε που …"

Δύο ποστ τώρα σε προκαλώ να κράζεις και να καταγγέλλεις όσους παρκάρουν πάνω στη μούρη μας και κάνουν τη ζωή μας δύσκολη. ΑΝ σταματήσουμε να ανεχόμαστε κάποιους από τους εξυπνάκηδες που δυναστεύουν τη ζωή μας … μήπως πάρουμε αμπάριζα και τους υπόλοιπους. Ξέρεις πόσοι ασχημονούν μόνο και μόνο βασιζόμενοι στο γεγονός ότι κανείς δε θα τους κράξει? Ε, αφού προφανώς το ξέρεις Do something ευλογημένε !

Πολύ χρυσάφι ο Καντάφης ρε παιδί μου, πολύ! Δηλαδή ό,τι έχει η μπάρμπα σε κάλη το έχει ο συνταγματάρχης σε χρυσό. Τονε ψάχνουνε λέει, και τον χρυσό και τον Καντάφι. Και τους βοηθάνε, τους αντάρτες,kai αυτοί που μεγάλωναν όσο μπορούσαν το "εγώ" του κολονέλου!!!

Α, άκουσες ότι κατήργησαν λέει, ενεκα κρίσεως τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Τύπου, αλλά χάθηκαν τα αρχεία που έδειχναν ποιοι δημοσιογράφοι και άλλοι τα τσέπωναν, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΛΕΦΤΑ, για να κράζουν ή να σωπαίνουν.
Σου λέει ποιος χέστηκε, αφού η κοινωνία τους κράζει, ας τους κράζει όλους.
Δεν ντρέπονται, ακριβώς γιατί  με τα μυστικά κονδύλια και τα μυστικά και τα ψέματα (γαμώ τις σινεφίλ μου αναφορές – γαμώ) κάποιο έγιναν άνθρωποι, αγόρασαν σπίτια, εξοχικά, γκόμενες, γκόμενους και λοιπά!
Μήπως μπορούν να σώσουν τις λίστες για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου εξωτερικών, άμυνας και δεν ξέρω ΄γώ ποιου άλλου γαμωφορέα πριν τις καργησουν και "χαθούν" τα στοιχεία;;;
Βρε δεν πα’ να χαθείτε που μας δουλεύετε στη μούρη μας!!!
(να που σου λέω πώς χρειάζεται κράξιμο)

Ρε ΄σύ, πάει κι ο Αύγουστος! Πού ‘ναι οι ξαπλώστρες, τα αντηλιακά, τα καπέλα, τα γιεγκερίτο (α, θα σου πω σε άλλο ποστ τι είναι αυτό το ζουμί  – το άψογον!!!), τα τσίπ’ρα, τα τουρσιά και η ξάπλα!!!! Πάνε, για φέτος! (ελπίζοντας ότι δεν θα ήταν τα τελευταία).Πάει κι ο Τζομπς από την "Μήλο (δαγκωμένο)", πάει κι η περιπέτεια πάνε όλα. Τώρα μόνο τα εκκαθαριστικά μείναν να σε περιμένουν!
Με τις υγείες σου!

Καλό σου-κου συβλογκίτη και συβλογκίτισσα!!!

Συνεχίζω να φωτογραφίζω και να καλώ το 100,

όταν πρέπει να παιδιά μου να βγουν στο δρόμο

γιατί …κόβεται το πεζοδρόμιο.

Σας καλώ να κάνετε το ίδιο! Κράξτε και καταγγείλτε!!!

Ιδού τι είδα Τετάρτη απόγευμα στο κέντρο του Παλαιού Φαλήρου, στην οδό Αγίου Αλεξάνδρου

Για να είμαι δίκαιος, ο κύριος με το γκρι -που βήκε φλου, είχε αλάρμ και έφυγε! δεν πήγε όμως να παρκάρει στον ειδκό χώρο για πάρκινγκ, αλλά προτίμησε να κλείσει το σημείο που είναι να περνάνε παιδιά, καρότσια, πιο ανήμποροι απο μάς κλπ!

Καλή σύνεχεια …

και εξηγούμαι!

πριν από μερικά χρόνια είχα προκαλέσει τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου να πάρει το καρότσι με το μωρό μου και να πάει στην απέναντι γωνία να πάρει μια φραντζόλα ψωμί και να γυρίσει.

Φυσικά έκανα πλάκα στον Δήμαρχο, αλλά η κουβέντα ότι η Αγίου Αλεξάνδρου πρέπει να μετατραπεί σε ήπιας κυκλοφορίας για να ξανανιώσουν άνρθωποι και οι πεζοί που ζουν εδώ, ήταν μονόδρομος. Τότε η κουβέντα μου θύμησε τους καταστηματάρχες της Ερμού που έβγαιναν με μαύρες σημαίες όταν είχε ανακοινωθεί η πεζοδρόμηση. Μετά βεβαίως ήρθαν τα μπαλόνια τα πολύχρωμα όπως και το πλήθος, το πάρτυ! Έτσι τότε ο δήμαρχος είχε επικαλεστεί τους καταστηματάρχες που θα έχαναν κόσμο – αν δηλαδή συνέχιζε ο δρόμος να είναι κλειστός από την παραλιακή όταν καποιοι τρόμπες διπλοπάρκαραν και έκλειναν τις διαβάσεις και δεν μπορούσες να τον διαβείς …

Τελικά στο Παλαιό Φάληρο φάνηκε ότι νίκησαν οι πολιτες και όχι οι καταστηματάρχες και η Αγίου Αλεξάνδρου άλλαξε όψη. Ο δήμος έκάνε αυτό που ήταν καλύτερο για τους κατοίκους, τους επισκέπτες και τους περαστικούς.

Τώρα ήρθε η δική μας ώρα:

να καταγγέλουμε τον κάθε μαλάκα

που νομίζει ότι μπορεί να παρκάρει στα πιο μεγάλα πεζοδρόμια.

Πιστέψτε με οι τηλεφωνητές στο 100 είναι πολύ ευγενείς και εφόσον δεν κυνηγάνε τον Παλαιοκώστα στέλνουν την τροχαία και κόβει κλήσεις.
Ας σταματήσουμε να περιμένουμε τους άλλους να κάνουν κάτι. Ας κάνουμε κάτι ο κάθένας μας. Είναι καθήκον μας.

Απολαυστικές φωτο από μια απογευματινή βόλτα λοιπόν!

Προφανώς και δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα και οι αριθμοί είναι φόρα παρτίδα!

Α, να μην ξεχάσω και αυτούς που έχουν μαγαζιά! Είναι δυνατόν να έχουν πάρει άδεια για τραπεζοκαθίσματα που αφήνουν ένα,  δύο άντε τρεις -στο τσακίρ κέφι – πλάκες πεζοδρομίου για τους πεζούς?

Αύριο, σε εργάσιμη ώρα θα κάνω ρεπορτάζ! Και μετά θα συνεχίσω τις φωτογραφίσεις.

Αν είστε γείτονες, στείλτε φωτο του είδους (gkafat@gmail.com) να τις κάνουμε μια ωραία έκθεση. Είμαι βέβαιος ότι ο δήμος θα τις θαυμάσει!!!

Αν δεν είμαστε γείτονες, κάντε το ίδιο και στη δική σας γειτονιά! Αυτοί θέλουν κράξιμο και πρόστιμο!

Μη σας πιάσει το "μαθητικό" …εγώ δεν καρφώνω …

Κοίτα εδώ, στη φωτογραφία:

Το εμπέδωσες; Τι μπορεί να πιστέψεις για το DNA που κουβαλάει αυτό το πλάσμα. Ποια μοίρα σκληρή του έστειλε αυτή σταφυλένια σαγιονάρα ως κομμάτι της απόλαυσης του βαδίζειν;
Ποιος πιστεύει ότι θα τη βλέπει με τη σταφυλένια παρα θιν πισινός … και θα τη λιμπίζεται;

Με τέτοια σαγιονάρα πώς πιστεύεις ότι θα είναι χτισμένο το αυθαίρετο μέσα στα πεύκα -ποιος τα χέζει τα πεύκα θα μου πεις μπροστά στο λιλά διόροφο με πλάκα και αναμονές μπας "και καταφέρουν τα παιδιά να σηκώσουν ένα όροφο ακόμη".

Φρίκη

Καθημερινές ήττες της αισθητικής, της χαμένης μας αισθητικής.

Χαστούκια στο βλέμμα.

Εκεί που πας να κουλάρεις, μόλις τα παιδιά φίλιωσαν από τον καυγά που ξεσήκωσε ένα καμπινγκ στο πόδι, μετά τις αμοιβαίες εξηγήσεις και αγκαλιές βλέπεις τον ροζ σταφυλόκοκο να σου επιτίθεται.

Δεν έχει σημασία αν η φέρουσα ήταν ωραία, ασχημη, μοιραία, κλπ.

Με τέτοιο μαργαριτάρι στο ποδάρ΄ τι να κοιτάξεις παραπάνω!

Ο αισθητικός μας κατήφορος δεν έχει τέλος.

Μάλλον δεν έχει και αρχή. Χάνεται στα βάθη του χρόνου, τότε που η καγκουριά συνάντησε την αισθητική και της πέταξε τα μάτια έξω -με το συμπάθειο!

Καλά, θα μου πεις εσύ ω! καλοπροαίρετε αναγνώστη, τόση εμπάθεια και τόση σημασία για ένα ζευγάρι σταφυλένιες σαγιονάρες;

Ναι, γιατί, λογαριασμό θα σου δώσω τι με χαλάει και σε τι συμπεράσματα με οδηγεί; Είπα εγώ ότι έτσι είναι το σωστό;
Είπα, ό,τι εγώ σκέφτηκα, είναι δικές μου οι σκέψεις και δεν διεκδικούν πανανρθώπινη αναγνώριση.
Πάω να πάρω παγωμένη κορινθιακή σταφίδα (ευτυχώς δε βγαίνει σε ροζ)! Με τ’ς υγείες σας!

Καλημέρα, σήμερα είναι η μέρα που το κάμπινγκ αδειάζει για να ξαναγεμίσει. Αύριο θα είναι η δική μας μέρα που θα αδειάσουμε τη γωνιά μας για τους επόμενους. Αδειάζουμε τη γωνιά, γεμάτοι όμως! Τόσες μέρες ο ένας με τον άλλον. Όλη η οικογένεια μαζί. Χωρίς να λείπει η μαμά ή ο μπαμπάς για δουλειά κλπ. Full time job. Πόσο αναγκαίο είναι αυτό! Πόσο χρειάζεται να είσαι 24 ωρες μαζί με τα παιδιά τις χαρές, τα νεύρα, τα γέλια, τις γκρίνιες! Είναι και κουραστικό -για λέμε και του στραβού το δίκιο – αλλά είναι τελίκώς και τόσο απαραίτητο!!!

 Είδα έναν τρελλαμένο πατέρα προχτές στο κάμπινγκ. Εχει χτυπήσει στο μπράτσο και μάλιστα σε τεράστιο μέγεθος  tattoo, την προσωπογραφία της νεογέννητης κόρης του. Τη λατρεύει. Την κανακεύει μέσα στο καρότσι, στην αγκαλιά του. Τον παρατηρώ τόσες μέρες! Είναι ο τυπικός χαζομπαμπάς.

Προχθές το βράδυ την αγαπούσε τόσο πολύ που ξέχασε να αφήσει στην ακρη το τσιγάρο …και με το τσιγάρο στο στόμα τακτοποιούσε το μωρό μέσα στο καροτσάκι του.

Η διάταξη ήταν κεφάλι μπαμπά, τσιγάρο, στάχτη, καπνός, κεφάλι μωρού …

Φέτος στις διακοπές διάβασα πολλά βιβλία. Με συνεπείρε;όμως -εκτός από τα βιβλία – η ιστορία του συγγραφέα Stieg Larsson. Αυτός, μακαρίτης πια, έγραψε τρία  βιβλία υπό  (κάθε λινκ σε πάει σε άλλο βιβλίο) τον γενικό τιτλο Μιλένιουμ (στα ελληνικά απο τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ), και αφού παρέδωσε τα χειρόγραφα στον εκδότη του πέθανε. Σουηδός, δημοσιογράφος. Ό, τι καλύτερο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια σε πολιτικό,κοινωνικό θρίλερ. Ουμανιστής και μεγάλος μάστορας της ανατροπής. Εκείνο όμως που με συντάραξε είναι το γεγονός ότι ενώ είχα τη σουηδία για πολύ δημοκρατική χώρα, ανακαλύπτω ξαφνικά και μια άλλη εικόνα της "τελειότητας". Η δε εικόνα αυτή φαίνεται και στα γραπτά του αλλά και σε ένα γεγονός πολύ ενδεικτικό:όταν πέθανε ο Λάρσον στα 55 του, όλα τα δικαιώματα από το χρυσάφι της τριλογίας του πήγαν στον πατέρα και τον αδελφό του με τους οποίους ήταν μαλωμένος και δεν μιλιόταν για πολλά χρόνια και όχι στη σύντροφο της ζωής του -που είχαν επιλέξει να μην παντρευτούν!

Είμαι βέβαιος ότι και οι δύο βασικοί ήρωες των βιβλίων του … θα έκαναν κάτι για να διορθωθεί αυτή η αδικία!

Ψάξε τα βιβλία, αγόρασέ τα και τα τρία (γιατί θα χρειαστεί να σπάσεις βιβτρίνες αν τελειώσεις το πρώτο και δεν έχεις το δεύτερο!!!) Μπιλίβ μι!!!

 Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες, όσοι έχετε διακοπές καλό υπόλοιπο. Όσοι επιστρέφετε, αφήστε τις γκρίνιες εκεί και επιστρέψτε αποφασισμένοι για πράξεις κι όχι για γκρίνια. Όσοι δεν πήγατε διακοπές δικαιούστε (λίγη) γκρίνια αλλά οφείλετε ακόμη περισσότερη αποφασιστικότητα στο "πράττειν" -με εννοείτε ε! (κι αν δεν με εννοείτε να ξεκαθαρίσω ότι δεν εννοώ ότι φταίτε -απαραιτήτως -εσείς που δεν πήγατε).

Τα κεφάλια ψηλά λοιπόν! Όχι "μέσα". (κάποιοι βολεύτηκαν αρκετά χρόνια μ’ αυτή τη μαλακία!!!)

Ο Τόμας Λανγκ είναι ένας παλιός στρατιωτικός που φυτοζωεί στο Λονδίνο καταναλώνοντας ουίσκι και τριγυρνώντας με την αγαπημένη του μοτοσικλέτα. Για να κερδίσει τα προς το ζην, «εργάζεται» ως σωματοφύλακας και μισθοφόρος σε διάφορες αποστολές που του αναθέτουν οι παλιοί του γνώριμοι από το στρατό, μέχρι τη μέρα που κάποιος του προτείνει εκατό χιλιάδες δολάρια προκειμένου να δολοφονήσει τον εκατομμυριούχο κύριο Γουλφ. Ο Λανγκ όχι μόνο αρνείται, αλλά και επιχειρεί να προειδοποιήσει το υποψήφιο θύμα του για τον κίνδυνο που διατρέχει. Απερισκεψία; Ένδειξη καλής ανατροφής; Κεραυνοβόλος έρωτας με την κόρη του εκατομμυριούχου Γουλφ; Ο παρ’ ολίγον πληρωμένος δολοφόνος βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα συνωμοσιών, εκβιασμών και δολοφονιών μέσα σ’ ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον όπου παρεπιδημούν ακραίοι και αδίστακτοι χαρακτήρες. Και μερικές πολύ πολύ ελκυστικές γυναίκες.

Αυτά λέει το βιβλίο στο οπισθόφυλλο. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις OPERA. Βρίσκομαι στην 150φεύγα σελίδα και σε διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορία, γραμμένη με τον τρόπο του κυρίου Λόρι. Δηλαδή γεμάτη δεικτικές κακίες, χιούμορ (προφανώς μαύρο) και περνάω υπέροχα μαζί του. Τόσο υπέροχα, μεσα από την εξαιρετική μετάφραση της κυρίας Αγγελίδου, που έβγαλα υπολογιστή για να στο συστήσω.
Σε λίγες μέρες οι διακοπές τελειώνουν, και το μυθιστόρημα του "γιατρού" είναι ό,τι πρέπει για την επιστροφή στην Αθήνα.
Ευχόμαι καλή ανάγνωση!!!

ααα, και κάτι άλλο. όπως λέει μέσα στο ενημερωτικό του αυτάκι, ο λατρεμένος ηθοποιός, που ευτυχώς τον θυμάμαι και ως λογαχό darling στην ανεπανάληπτη "Μαύρη Οχιά", έγραψε το βιβλίο πριν αναλάβει το ρόλο του ψυχάκια γιατρού. Διαβάζοντας το βιβλίο καταλαβαίνεις πώς χτίστηκε αυτός ο (σούπερ) ρόλος.

Καλημέρα, η παναγιά γιορτάζει μεθαύριο (σχήμα λόγου) και η Αθήνα αδείαζει για να γιορτάσει κι αυτή τη χάρη της.

Κόσμος πολύς προσεύχεται για το δικό του θαύμα.

Κάποιοι νομίζουν ότι το "δικό" τους θα έχει προτεραιότητα ένεκα σταυροπροσκυνημάτων όποτε το απαιτεί η θρησκεία,

άλλοι πάνε όπως στο ΑΣΕΠ, με τα τεκμήριά τους

και άλλοι ελπίζουν όπως με το τζόκερ … χωρίς να παίζουν.

Ποτέ δεν ξέρεις όμως με τους αγίους …

Λέει, η κυβέρνηση, ότι θα ζητήσει πίσω τα λεφτά από όσους έπαιρναν τα λεφτά μας ως επίδομα για μια μουσαντέ αναπηρία.
Ηταν κι ένα άλλο με τον Τσακ Νόρις που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή.
Βεβαίως είπαμε, είμαστε σε μέρες θαυμάτων και ποτέ δεν ξέρεις. Και μακάρι δηλαδή, και στο τέλος να μείνει η κακία ενός επωνυμου βλόγκερ που λέει τα δικά του. Αλλά επειδή ακόμη λιμάρουμε εκείνο το μαχαίρι που είχε μπει στο κόκκαλο τόσων και τόσων παρανομιών σ’αυτό το μπουρδελοκράτος που ζούμε … καταλαβαίνεις ότι και τα θαύματα έχουν τα όριά τους!

 Είναι απίστευτο το παλικάρι! Δεν έχω λόγια. Πάνω από ένα εκατομμύριο κλικ! Καταλαβαίνεις γιατί μιλάμε?
Δεν έχω λόγια. Σπίτσλες, πώς το λένε; Ίσως τελικά υπάρχει ελπίδα στα ΠΟΠ, τι να πώ! Τελικά, τα θαύματα πόσες μέρες κρατάνε;

(Το θαύμα είναι να ζεις καρδιά μου όλες σου τις στιγμές, όπως λέει κι ο Μάλαμας!)

Μιράκολο, θαύμα! Θαύμα! Ουδείς, μα ουδείς κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι με τις δηλώσεις του πυροδότησε τα επεισόδια στο Λόντον! Μην τό ‘χεις και λίγο! Βεβαίως τώρα βλέπεις, ο πάν-καλος συντονιστής του κυβερνητικού εργου έχει να ασχοληθεί με τον εκπρόσωπο της ΝΔ, και δεν αδειάζει …

Τι ωραία, ό,τι γίνεται το βάζουμε κάτω από το χαλάκι ως "μεμονωμένο", τυχαίο κλπ. Να δω όμως πώς θα τρέχουμε και ποιοι θα κλαίνει όταν το "κάτω από το χαλάκι" γκώσει, γιομίσει και αρχίζει να ξεχυλίζει η βρώμα …
Τι να πω, είμαι αισιόδοξα απαισιόδοξος ή και το ανάποδο. Δε θέλω να γκρινιάζω μόνο, αλλά προσπαθώ να το κάνω κιόλας … Τρικυμία …

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.
Κι άμα σας τύχει κάνα θαύμα … share it please! Το χρειαζόμαστε όλοι μας!