Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλό ο,τιδήποτε μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση.
Εχω τα παιδιά μου που το κάνουν αυτό! Έχω τη δουλειά μου και την υγεία μου. Ευτυχώς έχω και το μυαλό να αντιδρά σ’ αυτά που ακούει. Και τα καταγράφω, ώστε αν κάποτε με χτυπήσει το αλτσχάιμερ (σήμερα ακόμη κι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πορεία, ναι Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, βενιζέλειου έτους 2011) να θυμάμαι την ασχήμια της συμπεριφοράς, τα προκλητικά λόγια και τα υποτιμητικά βλέματα! Σαν μια άλλη Λίζμπετ, του Λάρσον, που βγαίνει και η ταινία όπου νά ‘ναι!

Θα θελα να χτυπήσω στο κούτελο κάθε βουλευτή, πρώην υπουργού, εργατοπατέρα, λαμόγιου δημοσιογράφου ένα τατού, βαθιά χτυπημένο να μη βγαίνει εύκολα που να λέει: τα ‘φαγα κι εγώ και σου γάμησα το μέλλον! (ναι είμαι επηρεασμένος από το βιασμό της πρωταγωνίστριας του Λάρσον, αλλά και του δικού μου πορτοφολιού) Και μετά να τους βάλω να κάνουν βόλτα σε περιοχές του χάρτη που δε θέλουν να ξέρουν ότι υπάρχουν. Να τους τραβάει μια κάμερα συνέχεια, και μετά να το κάνω ριάλιτι με όλες τις μεσημεριανατζούδες να κάνουν μπιχέιβοραλ analysis και να το πουλήσω ως ριάλιτι κλπ κλπ κλπ
Διαλύθηκε η ζωή μας από τους κλέφτες, τους ψεύτες και τα λαμόνια αλλά και τη δική μας ανοχή. Διαλύθηκαν και οι REM τριαντατόσα χρόνια μετά!

Με ενοχλεί περισσότερο από τα ψέμματα τους, η σαφής επίγνωση που έχουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το μέλλον μας χωρίς κανένα αντίκτυπο. Είναι σοσιαλιστές βλέπεις. Είναι καθηγητές, έχουν κύρος, γνώση και ύφος Καλιγούλα (όπως στο τσοντομούβι) με το μάτι να γυαλίζει και το δάχτυλο να με δείχνει και να με τρομοκρατεί.
Ψάχνει μετά ο άλλος να δει γιατί τον φτύνει ο κόσμος. Μα ο κόσμος θέλει κάπου να ξεσπάσει. Μπορεί να ακούσει για τις δικές του ευθύνες αλλά όχι μονο γι’ αυτές. Τιμωρείται συνεχώς, μόνο αυτός ενώ ο διπλανός του ξύνει τ’αχαμνά του γελάει και χοντραίνει το πουγκί του, εις βάρος όλων. Δεν έχει όμως, το θύμα, τις αποδείξεις.

 Ο θυμός, η οργή, η κατάθλιψη, η αγωνία, η αίσθηση της μοναξιάς, η αίσθηση της ανικανότητας, της απομόνωσης, η χάλια διάθεση απλώνονται πάνω από την πόλη. Μέσα στην πόλη,αφού ρημάζουν τους ανθρώπους. Αυτό είναι νίκη για όλους εκείνους που γαμούν τη ζωή μας χρόνια τώρα. Πρέπει να αντισταθούμε. Θέλει δουλειά και προσωπική, και συλλογική. Όποιος δεν έχει δουλειά, δεν πρέπει να αισθάνεται ζητιάνος όταν γυρεύει εργασία. Θέλει δίπλα του τους φίλους του να του το θυμίζουν πάντα.
Η αλληλεγγύη μας μπορεί να είναι μια θετική παρενέργεία αυτής της συλλογικής λοβοτομής που επιχειρείται εις βάρος μας. Μην τους αφήσουμε ούτε να επιβάλλουν αυτό που τους έχουν υποδείξει, αλλά ούτε και να τους αφήσουμε να μας κάνουν ενοχικούς.

Χθες το βράδυ ο γιος μου, μπουκωμένος με το φαγητό του, κι ενώ εγώ έβλεπα ειδήσεις με ρώτησε με το πιο σοβαρό ύφος που μπορεί να έχει ένα επτάχρονο μπουκωμένο αγόρι:Μπαμπα, πότε θα τελειώσε αυτή η κρίση;

Θα αργήσει Αντώνη μου, του είπα. Θα αργήσει.

Κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσα ότι του έλεγα ότι θα αργήσει να σου χαμογελάσει το μέλλον.

Και πείσμωσα ακόμη περισσότερο για το τι πρέπει να κάνω, να κανουμε όλοι μας ώστε τα παιδιά μας, ακόμη κι αν αναγκαστούν να μεγαλώσουν φτωχικά, να μη δηλητηριαστεί το μυαλό τους, το είναι τους.

Υπάρχει ένα συγκλονιστικό παιδικό παραμύθι που λέγεται ο "Αλυσοδεμένος Ελέφαντας" (εκδόσεις ΟPERA) του Χορχέ Μπουκάι, σε εικονογράφηση Γκούσντι (μαγική, δεν παίζεται!!!). Με δύο λόγια εξηγεί οτι ο ελέφαντας αν και τεράστιος και πολύ δυνατός μετά το νούμερο του στο τσίρκο παραμένει δεμένος από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Ακόμη κι ένα παιδί που το βλέπει απορεί. Η εξηγηση (που εδώ την κακοποιώ, διάβασε το βιβλίο ακόμη κι αν δεν είσαι παιδί) είναι απλή:όταν ο πελώριος και δυνατός ελέφαντας ήταν μικρός τον έδεναν από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Το μικρό ελεφαντάκι προσπαθούσε μέρα νύχτα να βγάλει αυτό το τόσο δα ξυλαράκι από το έδαφος αλλά δεν μπορούσε. Προσπαθούσε, προσπαθούσε, ώσπου ήρθε η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής του. Ήταν η μέρα που σταμάτησε να προσπαθεί αποδεχόμενο τη μοίρα του.
Αυτή τη μέρα δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανενα νούμερο πολιτικό, πολιτικάντη (διαφόρων ειδικότητων) να τη δει στα πρόσωπά μας.
Κι αν για κάποιους από μας έχει έρθει μια τέτοια μέρα, καλό είναι να σκεφούμε τα παιδιά μας και να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

Θέλω να κάνω την οργή μου δημιουργία. Πράξη. Θέλω να μη σταματήσω να προσπαθώ. Το χρωστάω στη Μαρίνα μου και στον Αντώνη μου.

Εσείς;

Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

ε ναι λοιπόν, γίνομαι κι εγώ κυβερνητικός και με καθυστέρηση "εκπέμπω" αντί Παρασκευής Δευτέρα!
Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις!

Ο Μπένι Yesman της ελληνικής κυβέρνησης αφού τα έχωσε και τα χώνει σε δημοσιογράφους, πολίτες και όσους εν γένει τολμούν να πουν κάτι διαφορετικό από την αυθεντία του, ετοιμάζεται σε λίγες ώρες να τηλεδιασκεφθεί και να κρατήσει σημείωσεις για το τι ακριβώς πρέπει να μας κάνει, εμείς να το δεχτούμε αγόγγυστα ώστε οι δανειστές να μας δανείσουν και να έχουν και την ικανοποίηση ότι το δεχόμαστε ως μονο θέσφατο και άρα κάνουμε μόκο.

Ο Αντονι end the τζόνσον περιμένει να γίνει πρωθυπουργός και θα γίνει ακόμη κι αν χρειαστούν και δεύτερες εκλογές, όπως το είπε χθες καθαρά και ξάστερα – σαν τις λύσεις που σκέφτεται. Μέχρι τότε δεν συναινεί σε τίποτα και παίζει κρυφτό με το πρώην μόσχο σιτευτό της παράταξης στη Θεσσαλονίκη.

Σας το λέω από δήμερα, προ μέτρων Crisis Management on the RoXXX, την Παρασκευή, 30 τρέχοντος @ Rich Art Cafe. Aν ξεφύγετε από τον Benni, τον Thomsen και τους άλλους … ελάτε.

Kαλή διαβολοβδομάδα…

Νέες κυκλοφορίες

και διαμάντια από τo μουσικοσέντουκο μου!

Σας περιμένω, κάτω από τη γέφυρα του Ηλεκτρικού των Ανω Πατησίων, αυτό το Σάββατο
 που είναι της Πίστεως Σοφίας και Αγάπης… Όλες θα είναι εκεί! Χάου αμπάουτ Γιου, ε!

(θα μπορούσε να γίνει και Beni Duente, aλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί και τιμητικό, οπότε αφήνουμε το duente  για άλλη φορά)

έτσι, έτσι παίζει με τις τιμπάλες του τα οικονομικά μου-σου-μας!

Κι επειδή δεν τους βγαίνει ο rythm αποφάσισαν να κάνουν …ντου!

Εκείνο που δεν ξεκαθάρισαν, στην αρχή, ήταν εναντίον ποιων θα ήταν το ντου. Και τελικά καταλάβαμε ότι πάλι εμείς που πληρώνουμε μια ζωή θα πληρώσουμε και πάλι και όπως φαίνεται θα πληρώνουμε και μετά θάνατον!

Σκαταντού στη μούρη σας!

κι όμως!

Μερικές φορές δεν κάνει κακό να κοιτάς χαμηλά όταν περπατάς. Κοίτα τι είδα χθες το βράδυ, Παρασκευή της Εκθέσεως, επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο. Μέσα στα σοκάκια, της γειτονιάς της πρώην νυχτερινής διασκέδασης, και ακόμη πιο πρώην βιοτεχνικής άνθισης. Εκεί στου Ψυρρή, απ΄όπου απέδρασε η δραστηριότητα των μικρών εργαστηρίων κλπ και έγινε το πρώτο Σοχο της Αθήνας, της νέας Αθήνας, μετά την Πλάκα των 70’ς. Τελικώς απέδρασε και η διασκέδαση  – τουλάχιστον το πατείς με πατώ σε των περασμένων ετών – και πήγε Γκάζι.
Αυτές οι μέρες είναι τόσο μεσοβέζικες, δεν ξέρεις πού να πας. Να μπεις σε κλειστά μαγαζιά, να κάτσεις έξω στην υγρασία κάνοντας τεχνητή παράταση των διακοπών, μετά τη δουλειά – αν υποθέσουμε ότι δεν σου έχουν πάρει τη δουλειά τα "αναπτυξιακά" σχέδια που εφαρμόζονται στη χώρα;

Τέλος πάντων μια βόλτα στου Ψυρρή είναι πάντα μια βόλτα στην καρδιά της Αθήνας.
Πρέπει να σου πω ότι μου έφτιαξε το κέφι όταν πλησίαζα το θαμνούλι που απλώνεται στο πεζοδρόμιο σ’ αυτή την πάροδο της Σαρρή. Δεν το πίστευα κι αν δεν είχα δει την Τετάρτη άλλη μια κάπαρη να φυτρώνει ανάμεσα στις τσιμεντόπλακες στο μικρό θεατράκι με το όνομα Αννα Συνοδινού, δίπλα από το θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα, δεν θα ήμουν τόσο προσεκτικός.

 Έσκυψα έπιασα ένα φύλλο μεσα στο σκοτάδι, το έκοψα, το τσάκισα στη μέση και πριν το φέρω στη μύτη η μυρωδιά είχε ήδη κάνει το ταξίδι της στα ρουθούνια και το μυαλό μου.

Σε κλάσματα δευτερολέπτου προσγειώθηκα στις ξερολιθιές της αγαπημένης μου Σίφνου, εκεί που οι κάπαρες φύονται με σχεδόν μαγικό τρόπο μονο μέσα από τις σχισμές των βράχων. Λένε μάλιστα ότι οι Σιφνιές φυσάνε τους σπόρους που έχουν μαζέψει, με ένα καλάμι στις σχισμές από τις ξερολιθιές… ή για κάποιο λόγο έχω αυτή τη "γνώση" στο μυαλό μου γιατί είναι καταπληκτική ως εικόνα; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η κάπαρη!
Δεν είμαι ο "επίμονος κηπουρός" αλλά ξέρω ότι κάπαρη σε γλάστρα δεν πιάνει. Η καπαροσαλάτα που έτρωγα σ’ ενα εστιατόριο στις Καμάρες χρόνια πριν, τα καπαρόφυλλα που έφαγα στην Ανάφη, είναι για τον εισοφάγο μου από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να του τύχουν.

Μια κάπαρη στου Ψυρρή… ανάμεσα στον τοίχο καποιου μπαρ και στο μικρό πεζοδρομιάκι. Ανθισμένη, τώρα που δεν πατάει κανείς εκεί, ούτε καν παράνομα παρκαρισμενα αυτοκίνητα. Πόσο θ’ αντέξει;

Προσέχετε τι πατάτε. Μερικές φορές η έκπληξη μπορεί να συνθλιβεί κάτω από ένα ανέμελο βήμα!

Μακάρι να βλέπουμε πάντα εικόνες που θα μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. Θέλει βεβαίως δουλειά κι από εμάς, αλλά θέλει και τύχη!

Όταν ο Βαρώνος Πιέρ ντε Κουμπερντέν αναβίωσε τους ολυμπιακούς αγώνες δε φανταζόταν ότι ο Αντρέ Ντε Λομπερντέν, αιώνα και βάλε αργότερα θα αναβίωνε τον ζοχαδιακό πολιτικό, αιώνα και βάλε νωρίτερα – που πάει να τη βγάλει στον αφρό επειδή δείχνει παρμένος.

Οι ένα μύριο δημόσιοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού κράτους. Αυτή η ραχοκοκαλιά από κάποιους …χτίστηκε. Αν το κράτος πάσχει από ραχίτιδα… ας κάνει ραχιαίους, και τώρα που αρχίζουν τα σχολεία να κρατάει σακίδιο για να μοιράζεται το βάρος στην πλάτη και να μην καμπουριάζει. Επίσης να παίρνει πρωινό από το σπίτι και να μην τρώει τα σκατολοϊδια απ’ έξω και για να κάνει οικονομία και να μην γίνει ένα παχύσαρκο, εκτός από ραχιτικό κράτος!

Μ’ άλλα λόγια αν δεν το ρίξουμε στην παλαβή θα παλαβώσουμε κι αυτό δεν το θέλουμε, γιατί προτιμάμε να καταλαβαίνουμε τι μας κάνουν, ώστε να το θυμόμαστε.
Καλοφόρετο!

Τι να σου πω τώρα εκτός της καλημέρας μου; να σου πω ότι πάμε καλά; να σου πω ότι είμαστε καλά;

Ε, ναι λοιπόν, είμαστε καλύτερα από πολλούς άλλους που είναι σε μαύρη απελπίσιά και απαρτίζουν στο σαρανταφεύγα τοις εκατό – ποσοστού ανεργίας.

Δύο υπουργοί καθόρισαν τη διαβολοβδομάδα που τελειώνει όπως πάντα στη μούρη μας! (και αφού δεν έχει συμβεί κάτι που να έχει πέσει στην αντίληψή μου, τα καταπίνουμε όλα και δε μιλάει και κανείς …)
Ο πασών των ΠΑΣΟΚΩΝ και Οικονομικών πολυχρονεμένος Μπένι και ο "τά ΄χω πάρει και μαλώνω ακόμη και με την παρτη μου μπας και διασωθώ πολιτικαμάντ" Αντρέ ντε Λομπερντέν
Ο ένας μας είπε ότι μας έκαναν ντα και άρα για να γλυτώσουμε τις ξυλίτσες στα πισινά μας πρέπει να κάνουμε ό,τι μας ζητάνε που κι εμείς τα έχουμε υποσχεθεί, και ο άλλος τά ‘χωσε στους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτούς που οι όμοιοι του διόριζαν από καταβολής ελληνικού κράτους, αυτούς που ο ίδιος και η κυβέρνηση του κλάν-μεντεν να αντιμετωπίσει γιατί απλούστα απ’ αυτούς ψηφίζεται.
Ναι οι δημόσιοι είναι καρκίνωμα, αλλά για στάσου: η δασκάλα που θα αναλάβει τον Αντώνη μου τη Δευτέρα είναι μέσα στο εκατομμύριο του Λομπερντέν?
Είμαι κι εγώ αλήτης και ρουφιάνος όπως λένε για τους δημοσιογράφους;
Σας διαβεβαιώ, για την οικονομία της κουβέντας πως δεν έχω ρουφιανέψει κανέναν σε κανένα!!!
Εχω κι εγώ γενικεύσει, αλλά το Outbreak  του Αντρέ ντε Λομπερντέν δεν περιγάφεται!!! Και τι ωραία που τον αντιμετώπισαν τα μίντια;

Όλοι, κάνοντας τους αναλυτές, προβλέπαμε τα χείροτερα ότι θα έρθουν, και τώρα που καταφθάνουν δεν το αντέχουμε. Κατήφεια παντού.
Κι όμως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν τους αφορά, δεν τους ενδιαφέρει. Είναι μαγικοί τύποι από το είδος του "μαζί τα φάγαμε, χώρια τα χωνεύουμε και όλοι μαζί σας έχουμε χεσμένους!

Τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και τα παιδιά δε θα έχουν βιβλία γιατί … γιατί έτσι. Οι προσίτζουρς, οι διαδικασίες, ένας πρόεδρος, μια υπουργός … ολοι δημόσιοι υπάλληλοι, απ’ αυτούς που περιέγραφε ο Αντρέ ντε Λομπερντέν. Κατάλαβες; Τι; Καλά, πλέρωσε τώρα τις φωτοκοπίες και θα καταλάβεις!

Είναι ωραία χώρα η Αυστραλία;

Θα ρωτήσω τους πρώτους μετανάστες που θα φύγουν τις επόμενες εβδομάδες και θα σου πω!

Τρέχουμε με τα χίλια στον κατήφορο, τα δέντρα είναι καμμένα ή κομμένα για να γίνουν βίλες, δεν υπάρχει τίποτα να μας συγκρατήσει. Μόνοι μας, με τους φίλους μας!

Απόψε ο Νότης Μαυρουδής θα είναι στη γειτονιά του, στο Ευριπιδειο θέατρο Ρεματιάς, στο Χαλάνδρι, στις εννέα και μισή. Ετοιμάσου για μια βραδιά αυθεντική! Μελωδική και ειλικρινή. (ένα σταθερά σθεναρό ανάχωμα στην κατρακύλα, και δεν το λέω επειδή είναι φίλος μου –  το λέω και γι’ αυτό –  αλλά και γιατί έτσι είναι!!!)

Καλό Σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

Διαβάζω (αντιγράφω) και "ακούω" Bilboard

To δεύτερο single του Noel Gallagher, ‘AKA…What A Life!’, βρίσκεται πλέον online και εσείς μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω. Και όπως θα παρατηρήσετε, ο μεγάλος αδελφός, ξεφέυγει από τις κλασσικές κιθαριστικές φόρμες που μας είχε συνηθίσει, δημιουργώντας, ένα πιο dance ήχο.

Το κομμάτι θα κυκλοφορήσει επίσημα την ερχόμενη Κυριακή μαζί με ένα νέο b-side κομμάτι, το ‘Let The Lord Shine A Light On Me’.

Το πρώτο solo album του Gallagher, ‘Noel Gallagher’s High Flying Birds’ θα κυκλοφορήσει στις 17 Οκτωβρίου, ενώ μέσα στο 2012 αναμένεται και ένα δεύτερο άλμπουμ.

Thomas Hoepker chose not to publish this photograph in a book about 9/11.

Photograph: Thomas Hoepker/Magnum

In the photograph Thomas Hoepker took on 11 September 2001, a group of New Yorkers sit chatting in the sun in a park in Brooklyn. Behind them, across brilliant blue water, in an azure sky, a terrible cloud of smoke and dust rises above lower Manhattan from the place where two towers were struck by hijacked airliners this same morning and have collapsed, killing, by fire, smoke, falling or jumping or crushing and tearing and fragmentation in the buildings’ final fall, nearly 3,000 people.

Ten years on, this is becoming one of the iconic photographs of 9/11, yet its history is strange and tortuous. Hoepker, a senior figure in the renowned Magnum photographers’ co-operative, chose not to publish it in 2001 and to exclude it from a book of Magnum pictures of that horribly unequalled day. Only in 2006, on the fifth anniversary of the attacks, did it appear in a book, and then it caused instant controversy. The critic and columnist Frank Rich wrote about it in the New York Times. He saw in this undeniably troubling picture an allegory of America’s failure to learn any deep lessons from that tragic day, to change or reform as a nation: "The young people in Mr Hoepker’s photo aren’t necessarily callous. They’re just American."

In other words, a country that believes in moving on they have already moved on, enjoying the sun in spite of the scene of mass carnage that scars the fine day. Indeed, I can’t help thinking the five apparently unmoved New Yorkers resemble the characters in the famous 1990s television comedy Seinfeld, who in the show’s final episode are convicted under a Good Samaritan law of failing to care about others.

Rich’s view of the picture was instantly disputed. Walter Sipser, identifying himself as the guy in shades at the right of the picture, said he and his girlfriend, apparently sunbathing on a wall, were in fact "in a profound state of shock and disbelief". Hoepker, they both complained, had photographed them without permission in a way that misrepresented their feelings and behaviour.

Well, you can’t photograph a feeling. But another five years on since it surfaced in 2006, it seems pointless to argue about the morality of the people in the picture, or of the photographer, or his decision to withhold the picture from publication. It is now established as one of the defining photographs of that day – with the 10th anniversary of the World Trade Centre’s destruction approaching, the Observer Review republished it this August as the 9/11 photograph.

It is the only photograph of that day to assert the art of the photographer: among hundreds of devastating pictures, by amateurs as well as professionals, that horrify and transfix us because they record the details of a crime that outstripped imagination – even Osama bin Laden dared not expect such a result – this one stands out as a more ironic, distanced, and therefore artful, image. Perhaps the real reason Hoepker sat on it at the time was because it would be egotistical to assert his own cunning as an artist in the midst of mass slaughter.

Today, the meaning of this photograph has nothing to do with judging individuals. It has become a picture about history, and about memory. As an image of a cataclysmic historical moment it captures something that is true of all historical moments: life does not stop dead because a battle or an act of terror is happening nearby. Artists and writers have told this truth down the ages. In his painting The Fall of Icarus, the Renaissance painter Pieter Bruegel depicts a peasant ploughing on as a boy falls to his death in the sea beyond: it is a very similar observation to Hoepker’s. WH Auden’s lines on this painting in his poem Musée des Beaux Arts apply perfectly to the photograph: "In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away / Quite leisurely from the disaster …"

Stendhal similarly captures the dissonance of history in his novel The Charterhouse of Parma. A young man volunteers to fight for Napoleon at Waterloo, but instead of a defining moment of courage all he experiences are random, marginal, meaningless accidents on the edges of the great day.

History is not a heroic story, nor memory a block of marble inscribed with imperishable words of grief and rage. As Tony Blair – whose own response to this act of inhuman cruelty was to have such historic consequences – says of that day in his book A Journey, "It is amazing how quickly shock is absorbed and the natural rhythm of the human spirit reasserts itself … We remember, but not as we felt at that moment."

Personally I remember the shock of that moment perfectly. I have nightmares about it, which is strange, considering I am not an American and witnessed it only on television in Hackney, London. But I had come to love New York deeply and it felt like – it was – an attack on everything I held dear. Yet arguments about the meaning and, urgently, the response to this colossal act of violence started immediately. For every horrific account you can read of that day a horror has been caused, either directly or indirectly, by the "war on terror" that resulted: 12,000 killed by suicide bombers in Iraq …

And so, 10 years on, the meaning of this photograph is that memories fade fast. The people in the foreground are us. We are the ones whose lives went on, touched yet untouched, separated from the heart of the tragedy by the blue water of time, which has got ever wider and more impossible to cross. A 10-year-old event belongs to history, not the present. To feel the full sorrow of it now you need to watch a documentary – and then you will switch to something lighter, either because it is painfully clear that too much blood has been spent around the world in the name of this disaster, or simply because changing channels is what humans do. The people in this photograph cannot help being alive, and showing it.

καλημέρα!

Πειράζει που το Radio Friday "εκπέμπει" Σάββατο; Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ (που λέει κι ο Αγγελάκας). Αφού χθες δεν προλάβαινα.
Είχα να χωρίσω τα παιδιά που μαλώνανε. Και τα δικά μου, και τα άλλα … καταλαβαίνεις ε! (αν δεν… εννοώ τα παιδιά που παίζουν μονόπολι με τις τύχες μας: τρόικανς, μπένι, κλοιπαί οικονομοτεχνικαί δυνάμεις. Μπαλαμουτιαστήκανε τη νύχτα της Πέμπτης και την Παρασκευή άλλο ένα κλίμα … σιάχτηκε εις βάρος μας)

Λατρεύω τους RHCP, κι αναρωτιέμαι αν ποτέ θα καταφέρω να τους δω live. Ελπίζω, όταν θα γίνει αυτό να είμαι χωρίς "Π" και να μπορώ να χοροπηδώ – έστω και κάπως αφαιρετικά, αλλά να χοροπηδώ!

Η οικονομία της γειτονιάς μου, όπως και της δικής σου – φαντάζομαι – πάει κατά διαόλου. Αυτό βεβαίως δεν αφορά τα …παιδιά που παίζουν μονοπολι με τη ζωή μας. Αυτοί, τη δική τους ζωή την έχουν σιαγμένη.

Τα παιδιά τους βολεμένα, τα χρέη τους πληρωμένα (τα υλικά, γιατί τα "αϋλα" χρέη των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων είναι αυτά που πληρώνουμε) και ξέρουν ή τουλάχιστον έχουν βάσιμες υπόνοιες ότι στις επόμενες εκλογές θα έρθουν οι …, εμείς δηλαδή, να τους ψησίσουμε! και τα σκλιά δεμένα!

Η Μαρίνα ακούει παραμύθια και χορεύει τα ιντερμέντια, περιμένοντας τη φίλη της τη μικρή Μαρίνα να παίξουν. Ο Αντώνης πήρε μεγάλη απογοήτευση που δε θα έρθει και η Στέλλα, η μεγάλη φίλη της μικρής Μαρίνας, που πολύ του γυάλισε του 7χρονου το καλοκαίρι που την είδε. Λες κι έφαγε χυλόπιτα ήταν το αγοράκι μου όταν του είπα: η Στέλλα δε μένει στην Αθήνα, μπορει να τη συναντήσουμε του χρόνου στις διακοπές (που ελπίζω να πάμε, κι αυτό παρενθετικό δεν το είπα του παιδιού!)

Χαιρόμαι, προσπαθώ να διατηρώ έντονα τα πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι. Μέσα στη γενικότερη επικράτηση του γκρι, πρέπει να αγωνιστούμε να υπάρξουν και τ’ άλλα χρώματα! Η ζωή θέλει κουράγιο, φίλους, αλληλεγγύη, προσπάθεια και χρώματα! (πάλι θυμήθηκα τη Μόμο!!!)

Καλό υπόλοιπο Σου-Κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!