Giannis Kafatos

Mερικές φορές δεν είναι ασχημα τα θολά! Μερικές φορές δεν κρύβουν την αλήθεια!

Μερικές φορές η αλήθεια κρύβεται και στην πιο sharp εικόνα, που εν τέλει δεν είναι sharp  είναι … shark

Major Tom: Planet earth is blue and there’s nothing I can do …

ναι που λέτε! Μας ανέβασαν πάνω στο τρενάκι. Όλους μας.
Τι ποιο τρενάκι? Αυτό το μεγάλο, το τρενάκι του τρόμου!
Ο κακός υπάλληλος που είναι επιφορτισμένος με την ασφάλεια των επιβατών, είπε από μέσα του την ώρα της επιβίβασης: βρε δε μου γαμιέστε, που θα κάτσω να βάλω ζώνες σε τόσο κόσμο! Εμένα μου έκοψαν τα ρεπά, τα μισθα  και την όρεξη! Θα το πω μόνο προφορικά:
"Αγαπητοί επιβάτες και επισκέπτες του πάρκου μας. Το τρενάκι είναι γερμανικών προδιαγραφών και πληροί τα υψηλότερα στάνταρ ασφαλείας. Μην το παίξετε ελληναράδες και δε βάλτε ζώνες! Είναι επικίνδυνο"!
Και μετά αυτές τις προειδοποιήσεις πήγε παραπέρα, άναψε τσιγαριά, ρούφηξε μια τζούρα από εκείνες που φτάνουν μέχρι τα νύχια των ποδιών και περίμενε καρτερικά κάτω από τον μουντό ουρανό, τους επιβάτες, να πάρουν τις θέσεις τους!
Η επιβίβαση διήρκεσε αρκετή ώρα. Βλέπεις οι επισκέπετες ήταν πολλοί, ήταν έλληνες και ήθελαν όλοι να διαλέξουν την καλυτερη θέση. Υπήρχαν και μερικοί που κρατούσαν άδειες θέσεις για τους φίλους τους που είχαν αργήσει και οι διαπληκτισμοί κάποια στιγμή έγιναν πολύ έντονοι.
Πάνω στον καυγά, φυσικά και δεν έβαλαν ζώνες!
Ο υπάλληλος μόλις είδε ότι όλοι είχαν κάτσει … πάτησε το start. Μετά από μερικά λεπτά το τρενάκι άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα αφού σε κάθε κουρμπα γινόταν ολοένα και και πιο ελαφρύ.
Ο υπάλληλος κατέβασε ακόμη μια τζούρα και κάλεσε το 112

(σκέψεις πολλών ειδών και διαθέσεων, βλέποντας αυτό το μοναδικό βίντεο full οφ δέος για τον ήρωα που το τράβηξε χωρίς να ουρλιάζει!!! Τον θαυμάζω και τον ζηλεύω! θέλω κι εγώωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω)

τω αγνώστω γραφίστα του διαδικτύου που αντιστέκεται γουστάρω την πλάκα που γίνεται στις μούρες που μας πετάνε στη μούρη τα αποτελέσματα της ανικανότητάς τους. Γουστάρω που το ίντερνετ έχει γίνει ο χειρότερος εφιάλτης τους. Θα γουστάρω ακόμη πιο τρελά όταν όσοι αντιδρούν βγουν στους δρόμους Η δοκιμασία μας συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο δεν αντιδρούμε. Κάποια στιγμή πρέπει δείξουμε ότι μετά το χιούμορ έχουμε να δείξουμε τα δόντια μας (πήρα τη φωτό από τον Τριαντάφυλλο Ομηρίδη στο FB αν ξέρει κανείς ποιος πρωτοέκανε αυτό το κολάζ, παρακαλώ να μου το στείλει να το αναφέρω – και φυσικά εννοείται ότι τον ευχαριστούμε για το χαμόγελο που μας χάρισε!!!)

Καλημέρα, καλημέρα, καλό ό,τι σε ευχαριστεί και σε σιάχνει.

Δεν είναι κακό να καταφεύγει κανείς σ’ αυτά που τον ευχαριστούν και τον σιάχνουν, αρκεί να μη λερώνει … τους άλλους!
Βλέπεις η μαλακία του καθενός σταματά εκεί που αρχίζει η μαλακία του άλλου. Όπως και η δημοκρατία άλλωστε.
Τι, δεν είναι η μόνη έννοια που έχει χάσει το νόημά της? ε, και βέβαια δεν είναι! Τι είναι ίδιο όπως το θυμάσαι από παλιά?
Η μόνη σταθερή αξία αυτής της χώρας είναι η μάμα Μάργκαρετ!

Δεν ντρέπομαι να σου πω ότι κάποτε η μαμά μου, εκ του επαγγελματός μου ορμώμενη, με κατηγόρησε γιατί δεν διόρισα κάπου την αδελφή μου. Ντρέπομαι να σου πω τι απάντησα. (είπαμε ένα βλογκ έχουμε, δε θα βγάλουμε τα πάντα στη φόρα). Η μαμά μου όμως είναι όπως και οι χιλιάδες άλλες μανάδες που έμαθαν ότι το δημόσιο δίνει σιγουριά, εύκολα δάνεια, αραλίκι, και εφάπαξ! Έτσι μεγάλωσε η ελληνίδα μάνα κι έτσι μεγάλωσε τα παιδιά της. Κι επειδή η μάνα γίνεται λιοντάρι όταν κανείς πειράξει το παιδί της … καταλαβαίνεις ε!
Τι είσαι μικρός και δεν σε μεγάλωσε έτσι η μητερούλα?
Οκ, δε μιλάμε γενικά, δεν είμαι δα κι ο εκπρόσωπος της αστυνομίας που γενικώς μας προειδοποιεί εμας τους δημοσιογράφους ότι όταν βρεθούμε απέναντι με αστυνομικούς σε μια πορεία… να προσέξουμε γιατί τα πειράματα τύπου "παβλόφ" που έκαναν στα μπατσικά έχουν αρχίσει να αποδίδουν … κυρίως όταν απαντούν στο δρόμο δημοσιογράφους, συνταξιούχους και άλλα αναρχικά στοιχεία που βάλθηκαν να ταράξουν την τροϊκαημένη μας δημοκρατία!

Nομίζω ότι ο πράιμ μας ήθελε να είναι ο Steve Jobs αλλά δεν τα κατάφερε και έτσι αποφάσισε να κάνει ό,τι μπορεί εναντίον σε όποιον διαθέτει αυτό το όνομα. Κι επειδή στην ελλάδα που τον έφερε η μοίρα να μεγαλώσει, αυτός ο μέγιστος πολίτης (ή πωλητής) του κόσμου νόμιζε ότι Δουλειά είναι επίθετο. Γι’ αυτό και με την παρέα του αποφάσισαν να κάνουν το βίο αβίωτο σε όσους τη διαθέτουν. Εξαντλεί δε, τον αλτρουϊσμό του αλλάζοντας τα πρέκια σε όσους τελικώς δεν ήταν άξιοι να τη χάσουν!
Ο φίλος μου ο Δημήτρης το έγραψε καταπλητικά στο facebook : Σε λίγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει δήλωση, με την οποία θα εκφράσει ταυτοχρόνως την οδύνη του για το θάνατο του Steve Jobs και τις εκτιμήσεις του για την προοπτική ανάπτυξης στη χώρα. Η δήλωση θα είναι λιτή και θα περιλαμβάνει δύο λέξεις: "No Jobs"

Το μέγα της ελλάδος δράμα είναι ότι ο γιος διασημου πατρός, πηδηχταρά και καραμπουζουκλή, ηγέτη που δεν τον ένοιαζε αν κάποιος διοικητής … έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του (πασοκική μετάφραση της πράξης: υπεξαίρεση), Τζέφρυ για τους συγκατοίκους στο πανεπιστημιακό κάμπους, είναι ότι για το μόνο πράγμα που παραμένει hungry, όπως έλεγε ο μακαρίτης, είναι οι αθλοπαιδιες!

Oι γείτονές μου ληστεύθηκαν άγρια τις προάλλες, δύο γεροντάκια στην οδό Αφροδίτης. Μαζί με τη μαμά μου, την πεθερά μου είναι από τους κοντινούς μου που έχουν νιώσει το βιασμό μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μαμά και πεθερά, ευτυχώς ήταν θύματα κλοπής κια όχι ληστείας. Το ίδιο και η γυναίκα μου, πέρσι, της άνοιξαν το αυτοκίνητο στο φανάρι και της πήραν την τσάντα (παρ΄όλο που ήταν στο πάτωμα και όχι σε μόστρα). Από τότε μπαίνω στο αυτοκίνητο και κλειδώνομαι. Φοβάμαι!
Μήπως δε θά ΄πρεπε αφού έχουμε υπουργάρα που διαβεβαίωνει, στα μουλωχτά … ότι … δεν έγινε και τίποτα μωρέ! Ληστείες γινόντουσαν απλώς τώρα τα μέσα τις αναδεικνύουν.
Κατάλαβες? Πάλι εγώ φταίω δηλαδή -ως δημοσιογράφος!
Δηλαδή ρε παραστάτη της σημαίας του πολυτεχνείου, αν πάψουν οι ειδήσεις να το λένε … τα παλικάρια με τα καλάσνικοφ, θα κλάσουν μέντες από την καταδίκη στη λήθη … από το γεγονός ότι κανείς δε θα ξέρει το έργο τους και θα σταματήσουν?
Με όλο το σεβασμό, ω υπουργέ  που δεν σου διαθέτω, σταμάτα να βλέπεις CSΙ. Είναι αμερικανιά και εσύ ως αγωνιστής ενάντια στο ΝΑΤΟ κλπ με το αμπέχωνο, δεν είναι δυνατόν να παρασύρεσαι από κάτι τέτοια που σκοπό έχουν την αποχαύνωση του αγωνιστικού σου οίστρου!
Α, ρε Ταραντίνο και Μπρουκχάιμερ τι μας κάνατε!

Απόψε, Παρασκευή 7 Οτόμπρε παίρνω τα cd και ανεβαίνω τέρμα Πατησίων, στο Rich Art Cafe, του φίλου μου του Κρίτωνα και θα ντιτζεϊεύσω με σκοπό να σου φτιάξω τη διάθεση! Πατησίων 351 είμεθα, under the bridge που λένε οι λατρευτοί RHCP. Ευτυχώς που υπάρχει και η μουσική!
καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Η χρεοκοπία τους είναι δεδομένη, η δική μας όχι! εννοώ του καθενός ημών προσωπικώς! Άλλωστε και ο πολυχρονεμένος Μπεν Βεζύρερ επί των οικονομικών το εχει πει ότι σημασία έχει να σωθεί η χώρα (τους -προσθέτω εγώ ο κακόπιστος). Οπότε ας διατηρήσουμε ό,τι έχουμε στο κεφάλι και στην ψυχή μας σε εγρήγορση! Αυτοί είναι μέσα σε ψυγείο καλοκαίρι με διακοπή ρεύματος!

με μουσικές, μουσικάρες, και διάθεση αλα Τροϊκάνα  (με ό,τι σημαίνει αυτό…) Μετά τις 10 το βράδυ (προφανώς) ελάτε να τους αλλάξουμε τα φώτα

κι επειδή δε θα γίνουμε Ινδία, που είπε και ο πράιμ Μίνιστερ …

(artwork by Drosos)

Καλημέρα, καλό μεσημέρι!
Πώς να στο πω ακριβώς, δε θέλω και να σε τρομάξω… όχι πώς έχει κάποια σημασία τι θα σου πω, αλλά να … το σκέφτομαι: λοιπόν άντε μια ψυχή που ‘ναι να βγει …

Το πολιτικό σύστημα της χώρας, που εσύ κι εγώ και όλοι μας διαλέξαμε τα τεμάχια που το αποτελούν είναι για τον πούτσο καβάλα!
Καβάλα παν στην εκκλησιά,
Καβάλα προσκυνάνε
Καβάλα παίρνουν τα λεφτά
Καβάλα μας καβαλάνε.

Οι γενικεύσεις είναι φασισμός! Σωστά.
όπως και η μαζική εξόντωση των μοναδικών αγελάδων που κάνουν γάλα, αν λογίσεις τον εαυτό σου για αγελάδα και γάλα τα λεφτά που σου αρπάζει ένα κράτος … ψωλορουφήχτρα. ‘Ενα κράτος μαινάδα, που έπεσε στο καζάνι με το βιάγρα πριν το κάνουν χάπια και δε χορταίνει όσο κι αν σε γαμεί! Ένα κράτος που αποδεικνύει ότι η μαλακία τελικώς κουφαίνει, αφού δεν ακούει τίποτα απ’ όσα λέγονται στους δρόμους. Έχει προσωπα το κράτος, μη νομίζεις! Το κράτος προσωποποιείται: από τον κατώτατο υπάλληλο που εφαρμόζει μέχρι τον υπουργό που αποφασίζει (αυτά που του λένε)
Λες η μουσική να μας ηρεμήσει? Λετ’ σ τράι ιτ!

Καλά, με τέτοιο σοκ, ούτε οι πουτάνες στην τρούμπα με τον 6ο στόλο τόση δουλειά. Εκεί που βάζεις το βρακί σου… τσουπ σού’ρχεται άλλη μια κωλιά και όποιον πάρει ο χάρος.
Φταίς όμως κι εσύ! Είσαι ακόμη τρομαγμένος, λες και σε βιάζουν για πρώτη φορά. Τά ‘χεις ακόμη χαμένα. Κι αντί να πεις: ε, όπα! νισάφι, ‘εν μπορώ άλλο, δεν δύναμαι εσφίζετ’ η καρδιά μου – για να μη μιλήσω για το σφιχτήρα της τσέπης σου … είσαι ακόμη σαστισουάρ… κι ας σου σκίζουν τα βάρδουλα.

Η ανικάνοτητα είναι μισή αρχοντιά, και αν είσαι υπουργός σχεδόν προαπαιτούμενο στο βιογραφικό σου!!! Διαλέγεις δε κι άλλους ανίκανους γύρω-τριγύρω μη και σε ξεπεράσει κανείς – και έρχεσαι άρχοντα της χώρας να μας σώσεις.

Για να το πω με τα λόγια του Μπεν Βεζίρερ, όσο φτάνω να τα καταλάβω: άλλο η χώρα άλλο οι έλληνες.

Ε, αυτοί θέλουν να σώσουν τη χώρα ΤΟΥΣ. Χέστηκαν για μένα, τα παιδιά μου, για σένα, τη γκόμενά σου, κλπ. Πολύ απλά, τα μεγάλα αφεντικά δεν ενδιαφέρονται για μας. Ενδιαφέρονται να έχουν ένα μοντέλο δουλείας με ωραία φόρμα. Φορμαλιστικά πάμε καλά. Επί της ουσίας πάμε κατά διαόλου. Αλλά… είπαμε: να σωθεί η χώρα! (τους)

Να προσέξω να θυμηθώ μην αφήσω τα παιδιά μου να γίνουν σαν κι έμενα. Να τα μάθω να σκέφτονται σαν πολιτικοί. Αλλά ποιον να τους βάλω για πρότυπο: τον Αντωνη, τον Τζέφρι-ΓΑΠ, την Αλεκούλα, τον Τσιπριφιόγκο ή τον Καρα-τζα-φέρτοχαος? θα μου πεις πάλι γενικεύεις … Θα σου πω: δε με χέζεις! Και θα πω κι ένα τραγούδι. Αλλά πριν στο πω, να σου πω ότι η πλακίτσα με τους ζάπλουτους πολιτίσιανς που μας συμπονούν είναι πλέον πολύ πασέ, κι όποιος τσιμπάει είναι Ψαρούκλα! (που λέει κι ο πήτερ παν της Ντίσνεϊ που βλέπω όταν βλέπουν τα παιδιά μου να ξεχνιέμαι λίγο – λιγη αθωότητα δεν έβλαψε … μάλλον όχι ε?)

Εχω πολλά νεύρα και δεν μ’ αφήνει κανείς τους να ηρεμήσω. Θέλω να κάνω πράματα που συνήθως τα κάνει κάποιος πολύ νεότερός μου. Σκέφτομαι πολύ πιο άσχημα πράγματα για όλο αυτό το συσκατο κράτος και τα κομματάκια του παζλ που το αποτελούν και τρελαίνομαι! Και μετά σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι αυτά τα άσχημα πράγματα που σκέφτομαι!

Εχω πολύ άγχος και δε μ’ αφήνει κανείς να ηρεμήσω.
Είμαι σα να παίζω στο "Ο Τζόνυ πήρε τ΄ όπλο του" Με κόβουν κομματάκια λίγο λίγο και μου λένε ότι φταίω για όλα τα καραπουτσαριά που αυτοί έκαναν. Οκ, τους γαμωψηφίσαμε, δεν τους γαμωσταυρήσαμε αλλά δεν τα κάναμε εμείς όλα σκατά! Πώς το λένε!
Θέλω ένα σοκ θέραπι! Κάτι που θα μας ταράξει αλλά θα τελειώσει. Δεν υπάρχει ένας γαμημένος να βάλει πάτο στο κωλοελλαδοβάρελο; Να τονε πιάσουμε και μετά να ελπίζουμε. Να έχουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβουμε.
Σας καταγγέλω και αποχωρώ που λέει και ο συνάδελφος μου ο Δημήτρης!
Και αν κάποιος δεν άντεξε τόσα βρωμόλογα … θα μου βάλω πιπέρι στο στόμα!

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Πάρε και την ορίτζιναλ υβρεοπομπή από τον Φοίβο Δεληβοριά – αχρείαστη να σου είναι, αλλά πότε δεν ξέρεις! Έχε τη κατα νου, όπως πρέπει να έχεις και καθαρό βρακάκι κάθε που τα παλιόπαιδια τ’ ατίθασα μαζεύονται να πουν μεταξύ τους τι τους είπαν οι αλλοι να … ΜΑΣ κάνουν!

Spencer Elden … δε σου λέει τίποτα?
Ε, όχι και τίποτα!
Αν σου αρέσουν οι Νirvana ή αν δε σου αρέσουν οι NIrvana αλλά είσαι ροκάς, τότε θα σου δείξω αυτή τη φωτογραφία

είδες! Αυτός είναι ο Σπένσερ, που μεγάλωσε. Μεγάλωσε και μιλάει. Σ’ αυτό το βίντεο

δεν είναι καλή ευκαιρία να κάνεις μια επανάληψη στους Νιρβάνα?
Βγάλτε μια κόλα χαρτί!
χαχαχαχα

(βίντεο του Σπένσερ το βρήκα στο News Beast )

μόνο ο κανιβαλισμός μας σώζει από αυτά που ακούμε.
Όταν άκουσα τον πολυχρονεμένο μας βεζύρη επί των οικονομικών να μας λέει πόσα πρέπει να χαλάμε αναλόγως με αυτά που βγάζουμε, πρώτα απ’ όλα ένιωσα την ίδια ασφυξία που ένιωσα όταν έφηβος έφτασα στην τελευταία σελίδα από τη "Φάρμα των Ζώων".
Μετά νευρίασα.
Μετά σκέφτηκα πολύ πολύ άσχημα πράγματα και μάλλον το μετανιωσα που τα σκέφτηκα.
Μετά συνέχισα να είμαι τσαντισμένος και τέλος κατέφυγα στο προσωπικό μου καταφύγιο. Το χιούμορ. Κι έτσι έκανα αυτό το σκουτάκι.
Κυκλοφορεί σε χχχLarge με λούμπρικαντ για άνεση! (ό,τι χρειάζονται και τα μέτρα που μας πήραν)
Καλοφόρετο …

o Nικόλας Δρόσος μου έσιαξε αυτή την ωραιότατη αφίσα για το παρασκευιάτικο καφατοdj-λίκι.
Ευχαριστώωωωωωωωω για την καλή πρόθεση και το έξελεντ αποτέλεσμα!

 Τα λέμε μουσικά με νέες (γαμάτες) κυκλοφορίες και άλλα διαμάντια από το μουσικοσέντουκο μου!

Κάτω από τη Γέφυρα του σταθμού των Ανω Πατησίων!!!

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι κάτι χαβαλέδες.

Πολλοί λένε ότι οι αγανκτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος – δηλαδή όσοι δεν κατάφεραν να κάνουν τη λαμογιά.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος γιατί δεν αγανάκτησαν εγκαίρως.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι όλα αυτά μαζί.

Η συγκλονιστική αυτή φωτογραφία είναι νομίζω η φωτογραφία της χρονιάς και ο φωτορεπόρτερ που την τράβηξε είναι γνωστός σου. Πρόκειται για τον Κώστα Τσιρώνη, τον φωτογράφο που κατάφερε και τράβηξε την περιβόητη φωτογραφία με τα ΜΑΤ να κραδαίνουν τα κουμπούρια τους στα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και απολύθηκε από την εφημερίδα του τον Ελεύθερο Τύπο (επί της πολυχρονεμένης Αγγελοπουλικής ιδιοκτησίας). Φιγουράρει σήμερα στην πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας – με τους επί τρίμηνο απλήρωτους κι εκεί, δημοσιογράφους. Ο Κώστας Τσιρώνης εργάζεται για το πρακτορείο Associated Press  και έτσι υπογράφει τη αυτήν τη στιγμή που μας έκανε όλους να σαστίσουμε το πρωί κοιτώντας τα πρωτοσέλιδα. Μετά, η φωτογραφία έγινε με τον μαγικό τρόπο των social media όλων μας – και καλώς.
Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάξω να βρω ποιος ήταν εκεί και είδε αυτή τη σκηνή μέσα από το φακό του και έκανε το "κλικ" το συγκεκριμένο κλάσμα του δευτερολέπτου.
Αυτό το κορίτσι στην αγκαλία κάποιου στελέχους της ΓΣΕΕ είναι τρομοκρατημένο στην Αθήνα του 2011. Όχι στην Ελλάδα που ξέραμε, αλλά στο κράτος του κυρίου Παπανδρέου, του κυρίου Βενιζέλου, του κυρίου Παπουτσή, της κυρίας Κανέλλη, του κυρίου Ροντούλη, του κυρίου Σαμαρά, της κυρίας Μπακογιάννη, κλπ κλπ δημοκρατικών δυνάμεων που λέγαμε στα 80’ς. Σ’ αυτό το περιβάλλον θα μεγαλώνουμε πλέον τα παιδιά μας! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Να κάνουμε μια δύο μέρες να το χωνέψουμε, κι όταν δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι ζούμε σε δημοκρατία αυτού του είδους, να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ο κάθενας μόνος του και όλοι μαζί – κυρίως όλοι μαζί, να μην ξαναδούμε τέτοια βλέμματα παιδιών.

Βγάλε το περιβάλλον και μη μου πεις ότι το κοριτσάκι αυτό δεν σου θυμίζει κλασικές φωτογραφίες από θηριωδίες που έχουν χαραχτεί στη συλλογική μνήμη επειδή ένας Τσιρώνης πάτησε το κλείστρο της μηχανής του το κατάλληλο κλάσμα του δευτερολέπτου!!!

Ε, λοιπόν εγώ δε γουστάρω το παιδί μου να μεγάλωσει μέσα στο φόβο.
Δε με νοιάζουν τα λούσα. Αλλά δεν επιτρέπω σε κανένα από τα "ΤΙΠΟΤΑ" που μας κυβερνούν να τρομοκρατεί τα παιδιά μας.

 Μπορεί ο ΓΑΠ να κλαίει που δεν πήγε να μιλήσει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, μπορεί ο Βενιζέλος να κλαίει επειδή η κυρία Λαγκάρντ του  τις έβρεξε που δεν μας γάμησε επαρκώς με τα άχρηστα για το μέλλον μας μέτρα τους. Μπορεί ο Σαμαράς να κλαίει επείδή δεν είναι ακόμη πρωθυπουργός, μπορεί η Ντόρα να κλαίει γιατί δεν μπαίνει στην επόμενη βουλή με βάση τις δημοσκοπήσεις. Μπορεί ο Καρατζαφέρης να κλαίει γιατί δε του βγήκε μια καλή ατάκα να ρουμπώσει τους αντιπάλους του, μπορεί ο Τσίπρας να κλαίει γιατί δεν τον κράζει τρις ημερησίως πλέον ο Πάγκαλος, ομοίως μπορεί να κλαίει και η Αλέκα γιατί όσοι δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι δεν είναι του κόμματος. Μπορεί να κλαίει ο πρόεδρος της βουλής επειδή έσταξε γάλα και γέμισε ψίχουλα ο οίκος της δημοκρατίας και των προνομιούχων υπαλλήλων της. Ας κλαίει όποιος από δαύτους θέλει.
Αν ο Παπουτσής έγινε και πάλι υπουργός επειδή είχε μεγάλη επιτυχία με το μαχαίρι που έβαλε στο κόκκαλο για να δικαιωθουν οι νεκροί του Σάμινα (σαν σήμερα 26-9) έγινε το κακό, οκ! Αν έγινε υπουργός προστασίας του πολίτη επειδή ήταν αγωνιστής φοιτητής και παρήλαυνε με τη ματωμένη σημαία του πολυτεχνείου ως συμβολισμός … τότε έχει αποτύχει οικτρά. Η δική του αστυνομία έκανε αυτό το κοριτσάκι να τρέμει από το φόβο του.

Αποτυχημένοι πολιτικοί, πολιτικολογούντες, και πολιτικάντηδες παίζουν σκραμπλ στις πλάτες μας με καλέμια! Μας ξεσκίζουν όταν κάνουν τα παιδιά μας να φοβούνται. Κι εμείς; Εμείς ακόμη είμαστε στη χωρία της ιντελεκτουέλ αντίδρασης! Γράφουμε καμια εξυπνάδα στο τουίτερ, στα βλογκ κλπ. Αισθάνομαι ότι χρειάζεται και κάτι ακόμη!

Απαγορεύεται, και πρέπει εμείς οι πολίτες να τους το κάνουμε σαφές, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κάνουν τα παιδιά μας να κλαίνε!!!
Ας αποφασίσουν επιτέλους ότι είναι λιγότεροι από τις περιστάσεις. Κι όσο δεν το αποφασίζουν μόνοι τους, νομίζω ότι με αυτή τη φωτγραφία του Κώστα Τσιρώνη για ΣΗΜΑΙΑ πρέπει να τους το θυμίζουμε εμείς!