προφανώς και τα γιουχα ήταν "στημένα". δηλαδή περίμεναν μια ευκαιρία να εκφραστούν. Ο πρόεδρος λοιπόν για να τιμήσει τη Χαλκίδα και ν' αποφύγει να βάλει σε δίλημμα το περιστέρι: να κάτσω στο Καρατζαφεροκέφαλο ή στο Παπουλιοκέφαλο στον Πειραιά? - ήλπιζε ότι εκεί θα ήταν πιο ασφαλής.
Όχι, η σωματική του ακεραιότητα δεν κινδυνεύει, και δε φαντάζομαι κανείς να θέλει να κάνει κακό στον πρόεδρο ή στους άλλους.
Την άλλη "ακεραιότητα" είναι που αμφισβητεί. Και πολύ καλά κάνει. Τέλος η μουγγαφόν!
Και τώρα θέλω να λαϊκίσω: πιάστε και όσους φάγαν τα λεφτά και κάντε τους να τα φέρουν πίσω και μετά πιάστε και την κυρία με την κόλα χαρτί Α4 που κάτι έγραφε – τι τγομεγό έκγκλημα ο μον ντιέ!
Ο Κώστας Κυριακόπουλος είναι φίλος μου και συνάδελφος στην Ελευθεροτυπία. Γνωριζόμαστε από τα χρόνια που και οι δύο στο πεζοδρόμιο κάναμε ρεπορτάζ. Τώρα βγαίνουμε στο πεζοδρόμιο ο καθένας με τη Μαρίνα του, εκείνος με τη "μικρή" κι εγώ με τη "μεγάλη", και τον Αντώνη μου φυσικά.
Ο Κώστας είναι από τους συναδέλφους που σπαράσσονται αυτή την εποχή καθώς η Ελευθεροτυπία είναι από τα δημοσιογραφικά "μαγαζιά" που έχουν απλήρωτους τους εργάτες τους και κινδυνεύουν με λουκέτο.
Εκτός όμως αυτών, ο Κώστας είναι μέλος μιας … περιέργης οργάνωσης (με την καλή έννοια, μην πάει ο νους σου στο κακό) της Ε.Λ.Σ.Α.Λ
Ελληνική Λέσχη Αστυνομικού διηγήματος.
ΤΟ πιο πρόσφατο αστυνομικό διήγημα στο site της ΕΛΣΑΛ είναι το παρακάτω με τον τίτλο "Την έλεγαν Άννα", του Κώστα Κυριακόπουλου:
Την είδε την ώρα που κατηφόριζε τη Μασσαλίας, ντυμένη με εκείνο το χοντρό μπλε μπουφάν, τόσο φουσκωτό που την έκανε να φαίνεται διπλάσια. Ναι, αυτή ήταν, η ίδια γυναίκα που είχε δει δυο μέρες πριν στην παρουσίαση του βιβλίου του Ισίδωρου Καλδή, «Ιδρωμένο καλοκαίρι», στη Στοά του Βιβλίου. Φορούσε το ίδιο πολυκαιρισμένο μπουφάν, με χαραγμένα πάνω του τα σημάδια ενός άλλου. Οι τσέπες ξεχειλωμένες, οι γιακάδες ξεβαμμένοι, τα κουμπιά ίσα ίσα έπιαναν στις κουμπότρυπες. Εκείνο το βράδυ, της βιβλιοπαρουσίασης, περίμενε να τελειώσει η εκδήλωση και όρμησε στο μπουφέ με τους μεζέδες. Πήρε ένα άσπρο πλαστικό πιάτο και το γέμισε με ό,τι χώραγε. Καναπεδάκια με σολομό πασπαλισμένο με άνιθο, αλμυρά σνακς με τυρί φιλαδέλφεια, άλλα με αγγούρι και ντομάτα. Έτρωγε με μεγάλη βουλιμία και στο άσπρο πλαστικό ποτήρι είχε βάλει κόκκινο κρασί, χύμα από ένα οινοποιείο στα Μεσόγεια. Καθόταν σε μια καρέκλα, μερικά τραπέζια μακριά από τους βιβλιόφιλους της παρουσίασης του βιβλίου του Ισίδωρου Καλδή.
Ο συγγραφέας, μόλις τελείωσε και τις τελευταίες χειραψίες, την πλησίασε και προσπάθησε να μάθει το όνομά της, όχι ότι τον ένοιαζε αλλά το έκανε για λόγους δημοσίων σχέσεων. Της συστήθηκε, κι εκείνη του απάντησε ότι την έλεγαν «Άννα». Την ευχαρίστησε κι έφυγε από το τραπέζι της. Μια χειραψία τόσο συνηθισμένη και γρήγορη που έμοιαζε με κατούρημα σε μπαρ μετά από δυο τρεις μπύρες. Εκείνη, την ώρα που έβαζε στο στόμα της το τελευταίο καναπεδάκι με σολομό, του είπε «πρόσεχε τον τίτλο που έχεις βάλει στο βιβλίο σου». Και μετά ήπιε μια γουλιά από το κόκκινο κρασί της και ρεύτηκε χωρίς κανείς να την πάρει χαμπάρι.
Ο συγγραφέας δεν έδωσε σημασία στο χρησμό της άγνωστης γυναίκας με το όνομα «Άννα». Τέλειωσε τις χειραψίες, καληνύχτισε τους δημοσιογράφους, τον εκδότη του και τους παρευρισκόμενους κι έφυγε για το σπίτι του. Ο συγγραφέας ζούσε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στην Ιπποκράτους.
Ο αστυνομικός διευθυντής Μάνος Χάρης, ως βιβλιόφιλος που ήταν, είδε τη σκηνή με τη γυναίκα στη βιβλιοπαρουσίαση, αλλά δεν έδωσε σημασία. Άλλωστε ήταν γνωστό το φαινόμενο στην Αθήνα της κρίσης. Άνθρωποι ετοιμόρροποι, από όλες τις απόψεις, κάτωχροι στην πλειονότητά τους, διάβαζαν εφημερίδες και πήγαιναν σε επίσημες εκδηλώσεις για να φάνε. Μόνο και μόνο γι’ αυτό. Υπηρετούσε σε μια καινούργια υπηρεσία. Την «ΜΑΣ», που φτιάχτηκε το Δεκέμβριο του 2011. Τη Μονάδα Αστυνόμευσης Συσσιτίων. Παρ’ όλα αυτά τον ενδιέφεραν τα βιβλία. Ήταν 17 Ιανουαρίου του 2012 όταν έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Ισίδωρου Καλδή και την είχε πρωτοδεί.
… της ψυχής, όχι τα άλλα που ακρίβυναν για να παραμείνει κερδοφόρα η ΔΕΗ.
Καλή σας μέρα, καλή νέα χρονιά.
Η πρώτη "εκπομπή" του Radio Friday για τη νέα δίσεκτη χρονιά είναι εδώ. Είπαμε όχι θυμός. Εύκολο να το λες, δύσκολο να ζεις τη ζήση του σήμερα χωρίς να θυμώνεις. Θέλει προσπάθεια. "Θέλει δουλειά πολλή"
…Εκοιμήθηκα πάνω στην έγνοια της αυριανής ημέρας
όπως ο στρατιώτης πάνω στο τουφέκι του
(Οδυσσέας Ελύτης, "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", Τα Πάθη, Ι, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ')
"Μόλις όμως με επήρεν ο ύπνος με συνέβη εν περίεργον. Είδα ότι είχε φως εις το δωμάτιον, και απορούσα διατί δεν το έσβυσα πριν πλαγιάσω, ότε βλέπω να έρχεται από το βάθος του δωματίου – ήτο αρκετά μεγάλον το δωμάτιον μου – από το μέρος της θύρας ένα άνθρωπον τον οποίον τον ανεγνώρισα αμέσως. Εφορούσε τα ίδια μαύρα ρούχα και το ίδιο παλαιό ψάθινο καπέλο. Αλλ' εφαίνετο δυσαρεστημένος, και με είπε: Σε περίμενα το απόγευμα από τας 4 εις το καφενείον. Διατί δεν ήλθες; Σε προτείνω να σε κάνω την τύχην σουκαι δεν σπεύδεις; Θα σε περιμένω και πάλιν εις το καφενείον σήμερον το απόγευμα από το μεσημέρι έως εις τας 4. Και να έλθεις το δίχως άλλο.
Έπειτα εξηφανίσθη ως την άλλην φοράν.
Αλλά τώρα εξύπνησα με τρόμον. Το δωμάτιο ήτο σκοτεινόν. Ήναψα το φως"
(Κ.Π.Καβάφης, "ΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)
Αυτό το φως ψάχνουμε και σήμερα των "ΦΩΤΩΝ", όχι … φόρτων' δε θέλει άλλο φώρτωμα, τώρα θέλει δράση! Σήμερα των Φώτων λοιπόν είναι ευκαιρία να φωτίσουμε ό,τι κρύβεται στο σκοτάδι. Εύκολο να το λες δύσκολο να το κάνεις! Οκ! Τζαστ ντου ιτ!
Στην Αρχή το φως Και η ώρα η πρώτη / που τα χείλη ακόμη στον πηλό / δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου
(Οδυσσέας Ελύτης, "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", Η ΓένεσιςΙ, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ')
Καλοφώτιστοι, καλό σαββατοκύριακο συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
Μη φοβάστε να κοιτάξτε τον ήλιο, το φως!
αυτή η φωτογραφία του φίλου και συναδέλφου φωτορεπόρτερ, Μάριου Λώλου, συμπεριλαμβάνεται στις 14 καλύτερες φωτο της χρονιάς που πέρασε για το κινέζικο πρακτορείο είδήσεων όπως διάβασα στις Τυπολογίες. Η κακότητα που με διακρίνει με κάνει να σκεφτώ ότι οι κινέζοι αξιωματούχοι με καμάρι δείχνουν ότι και σε άλλα μέρη του κόσμου η καταστολή δίνει και παίρνει (ακοή, αξιοπρέπεια, ξυλο κλπ).
Μίλησα στο τηλέφωνο, με αφορμή το "κλικ" του, με τον Μάριο και του ευχήθηκα πάντα να βγάζει καλές φωτογραφίες αλλά με άλλο περιεχόμενο.
Και οι δύο πάντως καταλήξαμε ότι και η χρονιά που ξεκίνησε θα είναι δύσκολη και εικόνες σαν κι αυτή μπορεί να είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Ο κόσμος υποφέρει και κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Και την ίδια στιγμή, αυτοί που τρέμουν τον κόσμο και την οργή του … θα κάνουν ό,τι μπορούν να προστατευτούν. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι τίποτα δεν μπορεί να τους προστατέψει όταν απελπισμένοι άνθρωποι που δεν θα έχουν να χάσουν τίποτα πια βγουν στους δρόμους.
Κρίμα για το περιέχομενο λοιπόν και ΜΠΡΑΒΟ στον Μάριο – και στο πρόσωπό του σε όλους τους ανρθώπους της ενημέρωσης που βρίσκονται εκεί που πρέπει τη στιγμή που χρειάζεται ώστε να μπορεί ο κόσμος να ενημερώνεται.
Σε μια εποχή που οι κουβάδες με τα σκατά απλώνονται παντού, αυτά που λέμε για τις "γενικεύσεις", είναι σωστό να ξεχωρίζουμε το καλό και το κακό.
Ξέρεις αισθάνομαι την ανάγκη να σου πω ότι η κατάσταση που ζούμε είναι τόσο περίπλοκη και συγχρόνως τόσο κρυστάλινα ξεκάθαρη …
Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν θύτες και θύματα.
Είναι ξεκάθαρο ότι ανάμεσα στους θύτες οι ευθύνες είναι διαφορετικής έντασης, όπως και ανάμεσα στα θύματα δεν βρίσκονται μόνο αθώοι.
Είναι απολύτως ξεκάθαρο όμως, στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον, ότι πρέπει να κάνουμε κάτι να συνέλθουμε από τα απανωτά σοκ που μας επιβάλλουν και να αντιδράσουμε.
Ξέρεις, έκανα μια ευχή για τη νέα χρονιά: να είμαι λιγότερο θυμωμένος, να σκέφτομαι χαρούμενα πράγματα. Αν δεν το κάνω και βράζω μέσα στην οργή που μου προκαλούν ("αυτοί" ) παίζω το παιχνίδι τους. Αυτό θέλουν: να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε καθαρά. Να παραμένουμε σαστισμένοι.
Ε, λοιπόν ΟΧΙ!
Καλημέρα, καλημέρα χρόνια πολλά και με το καλό να μας έρθει η νέα χρονιά.
Αυτό είναι το τελευταίο RF για το 11, και ποιος χέστηκε θα μου πεις. Ουδείς. Αλλά έτσι έχουμε συνηθίσει, όσο πλησιάζει το τέλος της χρονιάς να μνημονεύουμε το τελευταίο τάδε, το έσχατο δείνα, το τελευταίο χέσιμο, η τελευταία μαλακία κλπ της χρονιάς.
Μ' αυτό το τραγούδι θέλω ν' αποχαιρετήσω μια … δεν ξέρω τι να πω. Δε θα βάλω χαρακτηρισμό. Θ' αποχαιρετήσω τη σκηνοθέτη Λουκία Ρικάκη. Αποχώρησε προχθές και το μεσημέρι της Παρασκευής η μάνα της και οι φίλοι της την είδαν για τελευταία φορά. Την αποχαιρετήσαμε. Τα μωβ γυαλάκια που τόνιζαν τα μάτια που μας χάρισαν εικόνες!
Τρέμω. Τρέμω στην ιδέα της μάνας που θάβει το παιδί της. Τρέμω και υποκλίνομαι. Δυστυχώς η ζωή μας θυμίζει με τον πιο ξερό τρόπο το περιεχόμενό της. Και στα "περιεχόμενα" της ζωής μας είναι και ο θάνατος.
Πάμε Tricky, για ν' ακούει εκεί ψηλά και να γουστάρει. (είχαμε ακούσει πολύ Τricky κάποτε που την είχα καλέσει στο στούντιο του Rock FM για να μιλήσουμε για τις ταινίες της.)
Δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω όσο ζούσε, θα το ψάξω τώρα αν έκανε τελικά ένα ντοκιμαντέρ που κουβεντιάζαμε ένα απόγευμα με θέμα: "Πού πάνε τα βιβλία όταν πεθάνουν" Μακάρι να το είχε προλάβει έστω στα χαρτιά και οι συνεργάτες της να το κάνουν εικόνα. Είχε μια ιδιοφυή σύλληψη. Ελπίζω… γιατί όχι!
Αποχαιρέτα ό,τι ήξερες για τη ζωή που είχες φτιάξει σε σχέση με το μισθό που έπαιρνες.
Χάρη στα πιο άχρηστα πολιτικά κνόδαλα μπορεί όποιος θέλει να σου κόβει μισθούς, το ρεύμα, αργότερα ίσως και το νερό μπορεί και το κωλαράκι σου που θες νερό και δημόσιο σχολείο.
Αποχαιρέτα τα λεφτά που δουλεύεις εσύ για να χαίρονται τις καταθέσεις τους οι άλλοι! Δες εδώ τις περιούσιες των βουλευτών. Δε γενικεύουμε! Όχι η γενίκευση είναι φασισμός. Εγώ το ζω στο πετσί μου επειδή κάνω τη δουλειά του δημοσιογράφου. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι πληρωμένα παπαγαλάκια. Είναι κάποιοι. Ομοίοως και οι πολιτικοί. Δεν πλούτισαν όλοι εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Κάποιοι όμως μάλλον ναι, αν και δε θα βρούμε ποτέ αποδείξεις. Βλέπεις η Ελλάδα δεν έχει έναν Stieg Larson να βρει και να φέρει στο φως όλα όσα έχουν γαμίσει τη ζωή έστω κι ενός έλληνα.
Νομίζω ότι θέλω να πάω έξω από το σπίτι του υπουργού-φίλου ΓΑΠ-Παπακωνσταντίνου και μόλις βγει να τον ρωτήσω: σε ποια γλώσσα αποφάσισε νέα αύξηση στη ΔΕΗ? Μεσοσταθμικά λέει, 9%. Δηλαδή μπορεί και περισσότερα. Αυτός δηλαδή που δεν έχει να πληρώσει το πετρελαίο για να ζεσταθεί και καίει σόμπα ή κλιματιστικό τώρα ούτε σόμπα ή κλιματιστικό γιατί ο μικρός ολλανδέζος αποφάσισε ότι τα 100 εκατομμύρια που είχε κέρδη η ΔΕΗ το τελευταίο εννιάμηνο δεν είναι τόσο καλά όσο τα 400 μύρια που είχε πέρσυ και άρα … ΠΛΗΡΩΣΕ μαλάκα! (με την καλή έννοια). Και λέω σε "ποια γλώσσα" το σκέφτηκε, γιατί θυμήθηκα ένα άρθρο του Μάνου Αντώναρου που είχε ως θέμα πώς κάποιος που δεν έχει ως μητρική την ελληνική και στο σπίτι του μιλάει αγγλικά, ολλανδικά, γερμανικά κλπ μπορεί να καταλάβει από καημό, φιλότιμο, και τσίπα – έννοιες αμιγώς ελληνικές!
Επίσης θέλω να μάθω να βρίζω στα ολλανδικά! (για ευνόητους λόγους) Neuken είναι ένα …ξέσπασμα αν τα λέει καλά ο googlης
(δε χαραμίζω την τραγουδάρα για τον τίποτα …αλλά το ρεφρέν είναι στο μυαλό μου από χθες που άκουσα την είδηση – κι έχει κι άλλους παραλήπτες)
Αποχαιρετήστε την απάθεια που μας έκανε εύκολα θύματα.
Αποχαιρετήστε τον εγωκεντρισμό που μας έκανε τομάρια
Αποχαιρετήστε τους καλούς τρόπους απέναντι σε όσους δεν το αξίζουν.
Αποχαιρετήστε την παλιά σας ζωή. Ξεκινάει μια νέα, που δεν τη σχεδιάσατε εσείς, αλλά άλλοι πήραν μέτρα για μας! Εμείς απλώς τους αφήσαμε και τους αφήνουμε. Ελπίζω όχι για πολύ!
Μια χρονιά φεύγει.
Ελπίζω του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε όλοι εδώ! Υγειείς. Με τις αδυναμίες και τις δυνατότητές μας. Ελπίζω να είμαστε εδώ, γιατί αν είμαστε εδώ μπορούμε να μετανοιώσουμε, να σχεδιάσουμε, να πούμε μπράβο, ή συγνώμη.
Να είμαστε όλοι εδώ. Και κυρίως τα παιδιά μας. Να είναι εδώ για πολλά πολλά χρόνια – και να μη χρειάζεται να μετανοιώνουν για όσα εμείς…
Καλή χρονιά – εκτός από καλό σου-κου – συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, ο DJ Earworm (κατά κόσμον Jordan Roseman) ανέβασε στο YouTube ένα νέο mashup για τη σειρά "United State of Pop", όπως την ονομάζει, όπου αναμειγνύει τις μεγαλύτερες επιτυχίες της χρονιάς σε ένα (νέο!) τραγούδι.
Το mix λέγεται "World Go Boom" και περιέχει αποσπάσματα από τα παρακάτω 25 τραγούδια:
Αυτό είναι το τελευταίο T-shirt του 2011.
Μια χρονιά που γάμησε τα επόμενα χρόνια μας. Δε φταίει η χρονιά. Φταίνε πολλοί. (Ναι κι εμείς που τους κλπ κλπ, αλλά φτάνει αυτή η καραμέλα εντάξει? εδώ μέχρι και οι πασόκοι αποφάσισαν να μην αυτομαστιγώνονται που φταίνε για ό,τι περνάμε, εμείς θα το συνεχίσουμε! όχι dearests)
Αν μας επιτρέψουν να κάνουμε κάποτε εκλογές, μην ξεχάστε ποιοι μας έφεραν στην κατασταση που βρισκόμαστε.
Μην γενικεύσετε και αυτούς που τους κρίνετε ενόχους μην τους ξαναψηφίστε, ακόμη κι αν ψηφίστε το κομμα στο οποίο ανήκουν.
Δεν έχετε την περιέργεια να δείτε νέες μούρες και τι μπορούν να κάνουν?
Μην γενικεύοντας λοιπόν μην αφήστε κανέναν να σας παραμυθιάζει και μην αφήστε κανέναν να παίζει με το ψωμί του παιδιού σας, ή της γκόμενάς σας, του γκόμενού σας και τέλος πάντων να παίζει με κάτι που ειναι δικό σας και δεν είναι δικό του!!!
Πώς;
Ε, δεν ξέρω! Κράξτε πάντως λίγο περισσότερο, διεκδικήστε (δε μιλώ για επανάσταση, ξεκινήστε απ΄ το ακριβό καφέ που πάτε και χρεώνει τη μπύρα ή το ποτό λες και αγοράζεις το χωράφι με τη βύνη που έβγαλε το ουισκάκι σας ή όλους τους κέδρους της από 'κει πλαγιάς που έδωσαν άρωμα στο Τζινάκι σας)
ΑΝΟΧΗ μηδέν, και στον δικό μας κακό εαυτό και στους υπόλοιπους (χωρίς γενικεύσεις)
καλοφόρετο
και καλοφόρετη η νέα χρονιάααααααααααα
(πάτα πάνω να τα δεις καλύτερα, παλιοπρεσβυωπία …)
Μου τη δίνει που όλα μου τη δίνουν
Μου τη δίνει που όλα όσα μου τη δίνουν δεν είναι απαραιτήτως στο χέρι μου να τα αλλάξω
Μου τη δίνει που δεν κάνω όλα όσα μπορώ για να αλλάξω αυτά που μου τη δίνουν
Γαμώ την ανάγκη μου: μια ατάκα που άκουσα από μια λατρεμένη συνάδελφο μου, που πρόλαβε να πάρει σύνταξη, και στην αρχή την αντιμετώπιζα στωικά. Τώρα τη λέω και έχω την ίδια στεναχώρια στο πρόσωπο όπως εκείνη!
Το πιο ευχάριστο που συνέβη – έξω από μένα και την οικογένειά μου – είναι που θα έρθουν οι Red Hot Chili Peppers το Σεπτέμβρη στην Αθήνα, και που είδα κόσμο και ντουνιά να στέκεται στην ουρά για να πάρει το εισιτήριό του – εγώ τα πήρα μέσω internet
Οι πιο πολλοί που είδαν την ουρά για τους Red Hot Chili Peppers έκαναν τις “μαύρες” αναγωγές για ουρές λόγω ανέχειας κρίσης και γενικότερα για τη μπιχλοκατάσταση που ζούμε.
Η κόρη μου φόρεσε σκουλαρίκια
Ο γιος μου είπε ότι ο Αη Βασίλης πέθανε 42 ετών (όσο είμαι εγώ …) γιατί οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν νέοι.
Η κόρη μου που άκουσε το γιο μου να λέει αυτά τα πράγματα σάστισε και ρώτησε “τότε ποιος θα μας φέρει τα δώρα” και αφού τη διαβεβαίωσα ότι το πνεύμα του Αη Βασίλη φροντίζει τα παιδιά μου είπε με στόμφο: ο Αη Βασίλης γεννήθηκε γέρος
Ένας κύριος το Σάββατο, καλοβαλμένος, πέρασε από δίπλα μας στη στάση του Τραμ στη Νέα Σμύρνη και στάθηκε πάνω από τον κάδο σκουπιδιών, τον άνοιξε και άρχισε να ψαχουλεύει
Περπατούσα στο Φλοίσβο και είδα δύο κυρίες να προχωράνε αγκαζέ. Κοντοστάθηκαν έξω από το “ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΟ” που και στη γειτονιά μου άνοιξε με τις γνωστές κίτρινες επιγραφές και τα κόκκινα γράμματα. Κοντοστάθηκαν απ' έξω. Κοίταξαν μην και τις βλέπει κανείς – όπως οι παντρεμένοι έξω από τα μπορντέλα. Μπήκαν μέσα. Σκέφτηκα: ωραια φωτογραφία θα ήταν αυτή. Μετά με “εβρισα”. Μετά ευχήθηκα κανείς να μη φτάσει στην ανάγκη να μπει σε τέτοιο χώρο και συνέχισα να περπατάω
Βλέπω τα σκυλόσκατα έξω από την πόρτα του σχολείου και σε όλα τα πεζοδρόμια και βρίζω τους φιλόζωους που είναι μισάνθρωποι
Θα ήθελα να δω πώς ένας ίνκα γιατρός έκανε εγχείρηση με το “τούμι”, το ινκαϊκό μαχαίρι
Στην Τεργέστη το χριστουγεννιάτικο δείπνο είναι μακαρονάδα με θαλασσινά, λες κι είναι ψαροχώρι
“Δε φταίω εγώ που μεγαλώωωνω, φταίει η ζωή που είναι μικρή” (του Παντελή Θαλασσινού), το τραγουδάει η πεντάχρονη Μαρίνα μου – το ακούσαμε μια μέρα στο ράδιο – τι τραβάνε κι αυτά τα παιδιά από τους γονείς τους …
Ωραία, είναι Χριστούγεννα … ε και!
Γιατί δηλαδή πρέπει υποχρεωτικαμάντ να είσαι κάπως φεστίβος ή φεστίβα? Δεν μπορείς να συνεχίσεις και να περάσεις το σαββατοκύριακο που έρχεται σαν όλα τ' άλλα? Μπορείς! έτσι κι αλλιώς τα παιδιά δεν πρόκειται να σε ξυπνήσουν για τα κάλαντα. Αν δεν φοβούνται αυτά, φοβούνται οι γονιοί να τ' αφήσουν να γυρνοβολάνε όπως έκανες εσύ ή οι φίλοι σου παλαιά!
Είναι το ίδιο φασισμός να λες Οι βουλευτές είναι αχρηστοι και επικινδυνοι και λαμόγια και υπεύθυνοι για όλα τα σκατά που μας λούζουν με το να λες "έσο χαρούμενος" αφού είναι Χριστούγεννα.
Κάποιοι δεν είναι (από τους βουλευτές λέω) και κάποιοι δε μασάνε και να γιορτάσουν για ένα εικοσιτετράωρο και μετά να επιστρέψουν στο μιζεροσήμερα.
Τα παιδιά μου μεγαλώνουν. Πονηρεύουν. Γίνονται "μεγάλα" παιδιά. Μικρά είναι ακόμη, αλλά να, όπως τα βλέπω και κυρίως τα ακούω νιώθω ότι αλλάζουν κατηγορία. Ειδικά ο Αντώνης που είναι δευτεράκι … κολλέγιο αθυροστομίας και πονηριάς. Προσπαθώ να θυμηθώ εγώ πότε "αλλαξα" κατηγορία. Μάλλον θα θυμάται η μαμά κι ο μπαμπάς μου. Εκτός κι αν με τα χρόνια οι γονείς θυμούνται ό,τι τους βολεύει για τα παιδιά τους.
Η Μαρίνα μου πάλι, έβαλε σκουλαρίκια. Τα ζητούσε από περσι το Πάσχα. "Κόκκινα θέλω μπαμπά" Κόκκινα της βρήκε ο Γεωργούλης, ο φίλος μας ο χρυσοχόος που μοιάζει με τον Χάγκριντ στο σωματότυπο – μη σε ξεγελάει το Γιωργούλης. Τα έβαλε και κάθε βράδυ μας λέει πόσο θαρραλέα είναι που τα γυρίζει και τους βάζει οινόπνευμα μόνη της.
Τι, πώς θα αντιδρούσα αν μου ζητούσε ο Αντώνης μου σκουλαρίκι?
Κανονικά – αφού φοράω κι εγώ! θα προσπαθούσα να κερδίσω κανα δυο-5-10 χρόνια αλλά δε θα τό 'κανα και θέμα … λέμε τώρα!
Μεγαλώνουμε και γινόμαστε πιο σκληροί με τον εαυτό μας, τους άλλους και πιο ευαίσθητοι με τις αναμνήσεις μας. Ξεχνάμε; Ή βάζουμε κάτω από το χαλάκι της υπάρξης μας ό,τι μας χαλάσε;
Η παραμονή των χριστουγέννων είναι αφιερωμένη στο σπιτικο παρτι της Ευγενίας που γιορτάζει και του Ηλία. Από το 1994 μία ή δύο χρονιές δεν έχω πάει γιατί είχε προκύψει κάποια εκδρομή.
Φέτος αποφασίσαμε να αφήσουμε ήσυχα τα χιλιάδες cd του Ηλία, που πρέπει να ψάχνουμε για να κάνουμε πρόγραμμα και να βάλουμε τις επιθυμίες μας στο σύχρονο jukebox. Πώς λέγαμε παλιά: θα φέρω κάτι δισκάκια … Τώρα λέμε: Θα φέρω το σκληρό μου (με την καλή έννοια)
Χορός, ποτό, καλή παρέα. Εσύ είχες ή έχεις παρέα που τη συναντάς μια ή δύο φορές το χρόνο;
Καλά χριστουγεννα εύχομαι σε όλους, όπως τα αντιλαμβάνεται ο καθένας.
Καλό ο,τιδήποτε εύχομαι.
Εύχομαι να έχουμε δουλειά και στις δυσκολίες που έρχονται ή έχουν έρθει για πολλούς, να μπορούμε τουλάχιστον να διατηρούμε την αξιοπρέπειά μας.
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!
Και λέω σε "ποια γλώσσα" το σκέφτηκε, γιατί θυμήθηκα ένα άρθρο του Μάνου Αντώναρου που είχε ως θέμα πώς κάποιος που δεν έχει ως μητρική την ελληνική και στο σπίτι του μιλάει αγγλικά, ολλανδικά, γερμανικά κλπ μπορεί να καταλάβει από καημό, φιλότιμο, και τσίπα – έννοιες αμιγώς ελληνικές!
