Giannis Kafatos

όσο και να θέλω, όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ και τελικώς ΔΕΝ θέλω ούτε να τους μοιάσω, ούτε να τους καταλάβω, ούτε πια να τους ανέχομαι.
Τι εννοείς Ποιους;
…
Αυτούς!!!

Το μπλουζάκι τούτο, θα μπορούσε να το φοράει κάθε τροϊκανός που σέβεται τον εαυτό του και δεν σέβεται καθόλου την Ελλάδα. Θα μπορούσε να το φοράει κάθε πολτικός που σέβεται τον εαυτό του και το μέλλον των δικών του παιδιών, και δε σέβεται καθόλου το μέλλον της Ελλάδας.
θα μπορούσε να το φοράει απλώς ένας καλοφαγάς!

καλή σαρακοστή. Η πρώτη που δε θα κρατήσει μόνο σαράντα μέρες.
ένα μικρό κολαζάκι έτσι για το καλό! Με την καλή έννοια …

κι άντε να δούμε πώς θα τηνε βγάλουμε καθαρή. Όχι τη Δευτέρα, τη χρονιά που μένει … (μέχρι τι; ούτε ξέρω να σας πω, ούτε είναι της παρούσης)

Δείτε ένα σπιτικό βίντεο από τη γειτονιά μου.

Τα κακόμοιρα τα περιστέρια! Τους την "έπεσε" , με την καλή έννοια, ένας σκύλος, περαστικοί, κι ένας βλόγκερ με την κάμερα στην τσέπη! Ελπίζω όταν κλείσει η αγορά, η Λαγάνα να μείνει εκτεθιμένη έτσι ωστε να μην τα εμποδίσει τίποτα να τηνε ‘φχαριστηθούνε!

Άιντε, και του χρόνου! Νά ‘μαστε όλοι εδώ, και καλά!!!

(που πολλές φορές είναι το ίδιο βλαβερή με την ηλίαση)
Το σκουτάκι αυτό το χρωστάω στην συμφοιτήτρια, φίλη και συνάδελφο μου, Αννα Χ. της το έστειλε (με άλλο σχεδιασμό) ένας φιλος της, Κροάτης, αυτή που ξέρει τι κουμάσι είμαι μου το έστειλε και με παρακίνησε να το κάνω, ε, δεν ήθελα κι εγω πολύ! – Ευχαριστώ Αννα!!!

Καλημέρα, καλή αποκρία, καλή σαρακοστή που έρχεται όχι μονο για 40 μέρες. Ο κόσμος αλλάζει. Ο κόσμος ΜΑΣ αλλάζει. Κι ας είναι ακόμη ο καθένας στον Κόσμο ΤΟΥ. Καλημέρα Στην τελευταία Κυριακή της αποκριάς. Η ανεμελιά που η αποκριά "σημαίνει" πάει, φεύγει. Δεν γυρίζει το κεφάλι να μη συγκινηθεί … που μας αφήνει για πάντα!

Μια ιδιαίτερη σχέση που λέει ο Rous είναι αυτή που γενιέται. Ακόμη δεν την έχουμε δει να εξελίσσεται, πάντως όλη αυτή  κατάσταση κάτι καινούριο γενιέται! Καλό, καλό, μέτριο, θα δούμε! Πάντως, αν μου επιτρέπετε μια πρόβλεψη, αδιάφορο δε θά ‘ναι!

Κοίτα τωρα, το νέο εξαιρετικό, απίστευτο σούπερ βίντεο κλιπ της Λέιντι Γκαγκαδος για το ολοκαίνουριο τραγούδι της Born This Way

Δεν παίζεται το κορίτσι. Φτού-σου μάτια μου!
Να δω, τι και πόσα "φτου" θα φύγουν και προς ποια ή ποιες κατευθύνσεις αμα γίνει καμια στραβή με τους έρημους τους μετανάστες. Οι μεν τους χρησιμοποιήσαν οι δε τους … κάνουν χρήση και τσουπ να κι ο καυγάς Μπένι-Ραγκού. Καλά, όταν μαλώνουν οι πολιτικοί και μετά βγαίνει ο "μπαμπάς" και τους μαζεύει! Ούτε τα παιδάκια στις κούνιες που πάω τον Αντώνη και τη Μαρίνα μου

Η δολοφονία των αστυνομικών έκοψε την ανάσα μας πάλι. Σαν ξαφνικη γροθιά. Αλλά φαίνεται έχουμε αρχίσει ν’ αντεχουμε το ξύλο και το εσωτερικόν και το εξωτερικόν. Αντίδραση RanTanPlan.
Τι να πεις στις μανάδες, τι να πεις. Εκείνο του "φτου" που λέγαμε παραπάνω.

 (kai μετά το ελληνικότατο, και αθυροστομότατον άσμα πάμε για φινάλε)

Από – μα- κριά  θα βλέπουμε το παρελθόν μας

και όλο θα κοιτάζουμε από πού μπορεί να πέσει λίγο φως στο μέλλον , όχι το δικό μας, αλλά των παιδιών (είτε των δικών μας είτε γενικώς!!!)

Οργίζομαι. Αλλά η οργή αυτή είναι προσωπική, ατομική, σχεδόν ατομιστική θα έλεγα. Ακόμη! Αφορά εμένα και προσπαθώ να τη διαχειριστώ χωρίς να πληγώνω τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ακτίνα αγκαλιάς…

Οργίζομαι χωρίς να είμαι ΣΥΡΙΖΑ. Ακούγοντας βεβαίως λίγο ειδήσεις, διαβάζοντας εφημερίδες, ακούγοντας δηλώσεις πολιτικών καταλαβαίνω ότι όπου να ‘ναι μπορεί με νέο μνημονιακό νόμο να απαγορεύεται και η οργή γιατί αυτή θα υποθήκευε το μέλλον της χώρας. Πώς είναι το σπίτι μου υποθηκευμένο ας πούμε… ε, έτσι!

Περισσότερο κι από την ασχήμια του στυλ που πρεσβεύει το τηλεπαιχνίδι  … Big Brother με ενοχλεί ο νικητής της φετινής version.
Δεν με ενοχλεί που αυτός έχει εκατόν τόσα χιλιάρικα μείον τους φόρους κι εγώ δεν τα έχω. Δε με ενοχλεί ούτε το γεγονός ότι η λεβεντογέννα Κρήτη «έριξε τείχη» για να τον υποδεχτεί λες και γύρναγε ο πολεμιστής.
Δε με πειράζει τίποτα από το «τίποτα» που έκανε κι έδειχνε τόσους μήνες μαζί με τα άλλα παιδόπουλα τα έγκλειστα. Δεν μου καίγεται καρφί!
Δε με πειράζει που είναι θέμα σε τηλεοράσεις και περιοδικά επείδή πουλάει! Γιατί να με πειράξει, προϊόν είναι, μόνος του μετέβαλε τον εαυτό του σε προϊόν.
Δε με πείραξε τίποτα! Μη σου πω ότι καμιά φορά που είδα την εκπομπή  μου έκανε εντύπωση μια ντομπροσύνη ανάκατη με μια πρέζα πονηράδας και δουλεμένη με την αγαθοσύνη του καλοσυνάτου χωριατόπαιδου.
Δε με ενόχλησε τίποτα λοιπόν . Καλά όχι και τίποτα …

Με ενόχλησε, δηλαδή όχι απλώς με ενόχλησε με έβγαλε από τα ρούχα μου όταν ο νικητής, το κοπέλι μεθυσμένο από τη χαρά και την πρώτη αλλαζονεία  από το γεγονός ότι είναι το κέντρο του «κόσμου» (όσων ασχολούνται με το τίποτα) βγήκε και δήλωσε σε μια ερώτηση: Γιάντα να ταξιδέψω, μια χαρά είναι η Αζία Βαρβάρα και η Κρήτη!
Καταλαβαίνεις τι είπε ο παλίκαρος, ο ντελικανής; Είπε ότι αφού ξέρει το χωριό του και την περιοχή στην οποία ανήκει το χωριό του … δεν έχει καμία ανάγκη να ταξιδέψει. Δε γουστάρει να δει και να γνωρίσει τίποτ’ άλλο. Είναι τόσο «ολιγαρκής» μέσα στην ανέμελη άγνοιά του! Δεν τον νοιάζει να βγει παραέξω γιατί προφανώς ό,τι χρειάζεται το έχει στο χωριό του – που τώρα πια αυτός θα αποτελεί το επίκεντρο, θα είναι πρώτη σειρά στην παρέλαση της 25 Μαρτίου, πάνω στην εξέδρα του παπά να πει το Χριστός Ανέστη το Πάσχα κλπ κλπ.
Πριν από χρόνια (δυστυχώς πολλά) σχεδιάζα την καλοκαιρινή μου εξόρμηση σε ένα μέρος του κόσμου που ονειρευόμουν να ταξιδέψω από μικρό παιδί. Στο Περού. Οι συγκυρίες ήταν τέτοιες που ήταν ένα πολύ φτηνό για τα δεδομένα της εποχής ταξίδι!  Ένας συνάδελφος,  πολιτικός συντάκτης, μου είπε: καλά δε βλέπεις τι αυτοκίνητο οδηγείς που θες Περού. Άντε πάρε ένα καινούριο … Την ίδια ώρα ο συνταξιδιώτης μου και αδελφικός μου  φίλος έπαιρνε δάνειο για να μη χάσει την ευκαιρία να ταξιδέψει κι αυτός.
Καταλαβαίνεις γιατί πράγμα μιλάμε; Καταλαβαίνεις γιατί είμαι έξαλλος με το μειράκιον το εκατομμυριούχο … που λέει ότι μια χαρά είναι το χωριό του και ότι δεν έχει ανάγκη να ταξιδέψει!
Δε θέλει κάποιος να γυρίσει και να μυρίσει! Δεν τον ακούμπησε το γονίδιο του «παππού» Οδυσσέα. Δε θέλει να βρέξει τα πόδια του σε άλλες θάλασσες, δε θέλει να δοκιμάσει άλλο κρασί, άλλη ρακή, άλλο ρύζι, άλλο αραποσίτι, άλλη μπύρα. Δε θέλει το μάτι του να καταγράψει άλλα τοπία, άλλα νέφη, άλλους ορεινούς όγκους, άλλου είδους γυναίκες. Δε θέλει να χαθεί και να πρέπει να ζητήσει σε μια γλώσσα που δε γνωρίζει βοήθεια. Θέλει να μείνει ένα καράβι ααα αταξίδευτο, που λέει και το τραγούδι … (θυμάστε όμως τι έπαθε το καράβι αυτό ε!).
Αυτό είναι αγάπη για την πατρίδα; Ή μήπως είναι η έκφραση ενός ακόμη ευνουχισμένου νέου που δεν μπορεί να ζήσει μακριά από τη φούστα – για να διατηρήσω ένα επίπεδο και μην πω τίποτ’ άλλο – της μάνας του. Και τι θα γίνει αυτός ο νέος όταν μεγαλώσει, όταν  τώρα που είναι τόσο νέος δείχνει τόσο γερασμένος. Και τι παιδιά θα βγάλει. Και πώς θ’ αντέξει να ζήσει σ’ ένα περιβάλλον που είναι γεμάτο από ταξιδιώτες της ζωής; Και πώς θ’ αντέξουν κι οι άλλοι γύρω του.
Αν πω κάποια ατάκα για τον κρητικό σωβινισμό κινδυνεύω να παρεξηγηθώ. (Για την ιστορία σας λέω ότι κι εγώ από τη λεβεντογέννα κατάγομαι – Μοναστηράκι Αμαρίου). Αν πω καμία ατάκα για την παιδεία που παίρνουν τα παιδιά στην επαρχία θα μου πουν ότι «δεν την λέμε επαρχία, είναι υποτιμητικό, τη λέμε περιφέρεια …
Αν πω ο,τιδήποτε κινδυνεύω να παρεξηγηθώ – είναι και πολύ της μόδας άλλωστε.
Δεν μπορώ όμως να αντέξω την πραγματικότητα. Δε θέλω βρε αδερφέ! Δε γουστάρω με τίποτα τους γεννημένους γέρους. Με φοβίζουν. Σαν τους κυρίους με τα Γκρι στη Μόμο, σαν τους θανατοφάγους που ρουφάνε τη ζωή στο Χάρι Πότερ.

πλέον εκτός όλων των άλλων οι πολιτικοί μας (δηλαδή κάποιοι κυβερνητικοί) και κάποιοι δημοσιογράφοι αποφάσισαν πάλι για ‘μας και έβγαλαν χρησμό για την "οργή" και την οργή μας. Οπότε λέω κι έγω … (επί του τ-σερτίου)