Giannis Kafatos

Θέλω πολύ καιρό τώρα, δηλαδή από τη μέρα που άκουσα τις δηλώσεις του κυρίου προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας που καλούσε να πιαστούν οι φοροφυγάδες κλπ, να πω «φωναχτά» κάποιες σκέψεις μου με αφορμή αυτές αλλά και άλλες… παρόμοιες δηλώσεις.

Ωραία τα είπε ο πρόεδρος. Ωραία τα είχε πει και ο προηγούμενος. Πάντα οι πρόεδροι έχουν το προνόμιο να τα λένε ωραία. Τα λένε ωραία γιατί δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν. Στη χώρα που το «γαμώ το… μου» ακούγεται πιο πολύ κι απ’ το «μαλάκα», ουδείς τολμά να γυρίσει σε έναν όποιον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να του πει -έστω και – ευγενικά: Μα τι λέτε εξοχότατε; Εσείς μέχρι πριν από μερικά χρόνια που ήσασταν; Στην όμορφη γυάλα σας την καλογυαλισμένη δεν είχατε ακούσει τίποτα για το «έγκλημα»;  Δεν ήσασταν μέρος αυτού που σήμερα είναι πρόβλημα; Γιατί μιλάτε με τόσο ωραία λόγια και μας χαϊδεύετε τ’ αφτιά τα πέτσινα, ενώ μέχρι πριν από λίγο ήσασταν στην ίδια παρέα της «γαλαρίας» που σήκωσε τον κόσμο με τη φασαρία της!

Συνεχίζεται στο www.aixmi.gr

Kaλημέρα!
έχεις προσπαθήσει να πεις το ίδιο παραμύθι σε ένα μικρό παιδί με διαφορετικό τρόπο; Θα μου πεις γιατί να το πεις με "διαφορετικό τρόπο"; Να σου πω γιατί: μπορεί αν είναι το δικό σου παιδί να είσαι χαλαρός οπότε λες μια xtended version ή την επόμενη μέρα ή φορά να είσαι κομμάτια οπότε πας να φας λιγα λόγια όπως οι παπάδες που μασάνε τα λόγια για να τελειώνει γρήγορα η λειτουργία. Η διαφορά μεταξύ ενός εκκλησιάσματος κι ενός παιδιού είναι ότι το παιδί συνήθως θα βάλει τις φωνές: δεν το λένε έτσι και θα αρχίσει να σου λέει πώς θελει να του πεις την ιστορία …

Η ιστορία είναι αγαπημένο μάθημα αρκεί να μην είσαι υποχρεωμένος να την παπαγαλίσεις. Παραμένεις όμως πιστός στην απόδοση του κειμένου που διάβασες αν θες να παρεις καλό βαθμό στις πανελλήνιες. Αν όχι ο βαθμολογητής αντιδρά όπως ένα παιδί που συνηθισε σε έναν τρόπο που ακούει τα παραμυθια του και … πέφτει ο βαθμός!

Οι ιστορίες με δράκους δεν είναι συνήθως παιδικά παραμύθια με δράκους που βγάζουν φλόγες από τα ρουθούνια τους, φυλακισμένες πριγκίπισσες και ιππότες που ρίχνονται στη μάχη κατά του κακού! Το χειρότερο δε ειναι όταν τις ακούς και είσαι υποχρεωμένος να κάνεις ότι τις πιστεύεις!

Τη Δευτέρα ξεκινάει η έκθεση με τα T-shirt Stories στο Black Duck. Πολύ άγχος. Ελπίζω όσοι δουν πρώτη φορά τα σκουτάκια μου να περάσουν καλά. Θέλω να πω μεγάλα ευχαριστώ στους ανθρώπους που με έχουν βοηθήσει: Νίκος Μητροκώστας κληρούχας και κομπιουτεράκιας έστησε το βλογκ και μου δίνει On line μαθήματα και βοήθεια σε τεχνικά ζητήματα και όχι μόνο. Κώστας Γιουρούκος: κάνει τη δουλειά του, δηλαδή τυπώνει t-shirt, απλώς τώρα ασχολείται μαζί μου και άφησε πίσω τα υπόλοιπα διαφημιστικά είδη που ετοιμάζει. Ο Κώστας μου έδωσε τους πρώτους "καμβάδες" δηλαδή t-shirt. Σπύρος Πάγκαλος και Νίκος Χριστοδουλής μου έκαναν τα πρώτα μαθήμτα photoshop. Ο Πάνος Τσιροτζίδης μου έδειξε κάποια κόλπα για τα animated σκουτιά που έχω φτιάξει.

Ε υ Χ Α Ρ ι Σ Τ Ωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

Ρίχνεις γκόμενα με t-shirt χωρίς αυτό να είναι κολλημένο στους 6 pack κοιλιακούς σου; Δεν το ξέρω, γιατί δεν μου άρεσαν ποτέ τα κολλητά, άσε που δεν είχα διαθέσιμους κοιλιακούς να κολλήσουν απάνω … Σίγουρα όμως πάντα είναι αφορμή για κουβέντα.

Καλό σου-κου! Και σας περιμένω

Μάθε για την έκθεση με τα t-shirt @ Black Duck από τις 17 Ιανουαρίου!!!

Μάθε για την έκθεση με τα t-shirt @ Black Duck από τις 17 Ιανουαρίου!!!

Μάθε για την έκθεση με τα t-shirt @ Black Duck από τις 17 Ιανουαρίου

καλημέρα. Καλό πρώτο σαββατοκύριακο του 2011. Είναι κι η γιορτή μου! Χρόνια μου πολλά.
Ευχαριστώ για τις ευχές. Μπορώ να βάλω για πρώτο τραγούδι … κάτι από τον μάι πέρσοναλ Τζέζους -θε μου σχώρα με;
Φυσικά και μπορώ -σιγά μην πάρω και άδεια

Κατόπιν τούτου σου λέω ευθαρσώς ότι ο μίστερ Πάγ-καλος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εικόνα της κοινωνίας μας. Όπως παλαιότερα ήταν ο σχωρεμένος ο Γιαννόπουλος που μόνο με το σουτιέν της Βάνας Μπάρμπαδος στο κεφάλι τον θυμάμαι πλέον ως φωτογραφία, σε κάτι σκυλάδικα -που εκείνα τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ τα χρηματοδοτούσε ως πολιτιστικά κέντρα,  και φυσικά οι κοπρίτες της εποχής κόπριζαν ομού κι αντάμα με την εξουσία.

Είμαι πολύ πολύ χαρούμενος γιατί την άλλη εβδομάδα η κυρία Ντόρα Ρίζου, η ψυχή του Black Duck, μου κάνει την τιμή να εκθέσει σε κάνονική, φορέσιμη μορφή κάποιες από τις t-shirt stories  μου. Έτσι από τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου μέχρι τις 27 θα γίνει η έκθεση. Ελπίζω να αρέσουν και σε όσους θα τα δουν πρώτη φορά. Εχω εκτεθεί πολλές φορές λόγω της δουλειάς μου στην τηλεόραση ως ρεπόρτερ που έβγαινα φάτσα φόρα να πω την είδηση. Τώρα εκτίθεμαι αλλιώς. Αισθάνομαι λίγο έξω από τα νερά μου, αφού μια γκαλερί φιλοξενεί καλλιτέχνες. Δεν ντρέπομαι να δείξω τις ιδέες μου, αλλά ακόμη κι εδώ στο ίντερνετ μιλάμε … virtual. Tis περισσότερες φορές ειλικρινά αλλά πάντα με μια απόσταση ασφαλείας. Εκεί … θα δω τις αντιδράσεις να γράφουν στα πρόσωπα όπως εγω έχω "γραψει" τα δικά μου πάνω στα t-shirt-τάκια μου. Εννοείται ότι θα χαρώ να σε δω από κοντά!

Α, και την  Παρασκευή 21 Ιανουρίου, πάνω από την γκαλερί θα παίξω κι ως dj, πάλι τα δικά μου! Αλλά αυτά είναι πιο δοκιμασμένα!

 Εκείνο που είναι τελικά πιο σημαντικό είναι η αγάπη. Μη σου φαίνεται χίπικα άσχετη ατάκα. Για σκέψου λιγο καλύτερα.
Η φίλη μου η Ρ έγραψε μια επιστολή στους συνεργάτες της όταν την απέλυσαν και τους είπε μεταξύ άλλων: "Παρόλο που οι γενικές συνθήκες γύρω μας δείχνουν συννεφιασμένες και σκοτεινές, η προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι η θετική διάθεση και σκέψη Μπορούν  και Φέρνουν τα καλύτερα στις Ζωές μας .
Πιστεύω ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ΟΛΟΙ πιασμένοι χέρι-χέρι στον ίδιο κύκλο".

Πρόσεξε:δε μιλάει για δουλειές. Μιλάει για τα καλύτερα στις ΖΩΕΣ μας.

Νομίζω, τελικά, όσο περνάει ο καιρός ότι όλα τα χρόνια των σπουδών μας είτε με την τυπική έννοια, είτε με τη μεταφορική κανείς δε μας έμαθε να λέμε ΌΧΙ. Πρέπει να το μάθουμε εμείς και να το μάθουμε και σ’ άλλους. Επίσης δεν είναι κακό να μαθαίνουμε και από τους άλλους!

Τα "όχι" μας καθορίζουν περισσότερο από τα "μάλιστα".

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

ωραιότατος, προφητικός και πάντα επικαιρος ο τίτλος του τραηγουδιού των U2 για τον Batman. Το παίξανε αψογα κι αυτό το κομμάτι στη συναυλία των … ένα "κομμάτι" της χρονιάς που φεύγει!
Καλοτάξιδη! Κι αμα ξέχασε κάτι, μη νοιαστεί να γυρίσει … θα της το στείλουμε εμείς … One way ticket!

Δύο τραγουδάκια μαζί, παρεούλα. Πάντα χρειάζεται η παρεούλα. Ακόμη και στα τραγουδάκια.

 Να βρείτε και να διαβάστε το παιδικό βιβλίο "Το χρυσόδεντρο που τραγουδούσε" της Τζένης Τασάκου. Είναι παιδικό. Αν δεν έχετε παιδιά, δεν πειράζει. Πάρτε το και διαβάστε το. Φωναχτά κατά προτιμήση, σα να το διαβάζατε σε κάποιον. Από τα καλύτερα που διάβασα στη Μαρίνα μου φέτος!!!

 Help is 4 letter word κι όμως τόσο … βαριά …
και δεν είναι βέβαιο ότι ακόμη κι αν ξεπηδήξει από το σπόμα … φτάνει σε παραλήπτη !!!

 Τα περασμένα … δεν είναι ξεχασμένα
Κατήντησαν … δανεικά!

Τα δανεικά κάποιοι νόμιζαν ότι είναι και αγύριστα … μέχρι που πάμε όλοι μαζί κι αντάμα στον αγύριστο και παρασύρουμε ακόμη και τ αγέννητα παιδιά μας -αυτή είναι η μαλακία!

μπορεις να το πεις και λογοδιάροια πριν κλείσει … τι ακριβώς δεν ξέρω
αφού οι πληγές ανοίγουν καθημερινώς.

Κοιτάζω τον ουρανό και βλέπω το χρώμα του, το ωραιότατο γαλανομπλεδουλί, ανάμεσα στα σύνεφα.
Κοιτάζω και το αύριο
και ελπίζω
μαζί
όχι
μόνος
Καλή χρονιά, εκτός από καλό Σου-Κου