εχθές έφαγα ένα σαντουϊτσάκι στο Black Duck. Με είδαν πολλοί (Μαίρη, Βίκη, Γιάννης Θανάσης, Ελένη Ρούλα). Σήμερα το μεσημέρι ήμουν στου Αλαντίν με Παντελή,Ελένη,Νίκο,Ανίτα,Μαρα,Γιώργο,Βίκη,Φιλίτσα και πολλούς άλλους. Το βράδυ θα είμαι με Νάση, Αλέξη,Δημήτρη, Ελσα.
Κανείς απ’ αυτούς δεν είναι μέλος του ελληνικού κυνοβουλίου (και δεν είναι ορθογραφικό το λάθος)!
Καλημέρα. Δεν έχω τίποτα με τον αντιπρόεδρο. Πώς μπορείς να έχεις τίποτα με … κάτι!
Είναι ένα φαινόμενο που όσοι το χρειάζονται το περιβάλουν με στοργή, αγάπη και την ανεκτικότητα που το κάνει να θεριεύει.
Θα μου πεις πού τον θυμήθηκες τώρα;
θα σου πω: ό,τι θυμάμαι χαίρομαι
Είναι πολύ συγκινητικό αυτό που μου συμβαίνει τα απογεύματα στην γκαλερί του BlackDuck. Αγνωστοι άνθρωποι που έρχονται να δουν την έκθεση με τα t-shirt-τάκια μου. Πιάνουμε κουβέντα, γελάμε και σχολιάζουμε.
Είμαι πολύ τυχερός που παίρνω μια ιδέα για το πώς μπορεί να αισθάνεται ένας κανονικός καλλιτέχνης που βλέπει ότι αυτό που κάνει αφορά κάποιους!
Απόψε θα είμαι και στο bar του Black Duck με μουσικές επιλογές!
Α, με τα πίσω μπρος του Λομπέρτνουπουργού και το νόμο για το μη κάπνισμα που τελικά δε θα εξαργυρωθεί με φόρο αλλά θα ισχύσει … έμαθα ότι σε πολλά μαγαζά … έγιναν ακυρώσεις από τους θεριακλήδες!
Κουράζζζζζζζζζζζζζζζζζ
Αύριο στην πλατεία Κοραή δίνουμε παλιά μπουφάν, γάντια κλπ κλπ στους Ατενίστας.
Καλό σου-κου
ευχαριστώ πολύ όλους όσοι έκαναν τον κόπο και πέρασαν μια βολτούλα – κι αυτούς που εξακολοθούν να το κάνουν τα απογεύματα!
Την Παρασκευή θα το "κάψουμε" με την καλή έννοια! Αφού στο υπόγειο θα… ντύσω τα κορμιά σας, και στο ισόγειο θα "ντύσω" τη βραδιά με μουσικές!!! Μετά μπορείτε να γδυθείτε μόνοι, με παρέα κλπ!
Άνοιξε την ντουλάπα σου και φέρε ότι δεν χρειάζεσαι τo Σάββατο 22 Ιανουαρίου στις 12.00 στην πλατεία Κοτζιά
Εκεί θα μαζέψουμε sleeping bag, κουβέρτες, γάντια, κάλτσες, σκουφιά, κασκόλ, αδιάβροχα, νιτσεράδες, οτιδήποτε μπορεί να φανεί χρήσιμο και πρακτικό.
Επίσης πρέπει οπωσδήποτε να ‘ναι καθαρά και σιδερωμένα.
Ότι συγκεντρωθεί, η ομάδα Atenistas Care θα το δώσει σε ανθρώπους που τα έχουν περισσότερο ανάγκη (αστέγους, άπορες οικογένειες) στην πόλη μας.
τα 90’ς και αφού είχα κάνει αρκετά χρόνια τη βάρδια μου μπροστά στις κάμερες ως ρεπόρτερ άρχισα να δουλεύω «εσωτερικός». Αυτό είχε ένα πολύ πολύ… αστείο θετικό: δεν ήμουν υποχρεωμένος να φοράω πουκάμισο και γραβάτα, τη «στολή» του τηλεοπτικού δημοσιογράφου που κάθε βράδυ μπαίνει στα σπίτια του κόσμου και πρέπει να είναι ευπρεπώς ενδεδυμένος κλπ κλπ κλπ. Ξέρεις είναι πολύ … ιδιαίτερο την πρώτη μέρα σε μια δουλειά που τόσο πολύ γουστάρεις να μπαίνεις με αμερικάνικο τζάκετ χακί (τα θυμάστε οι … συνομήλικοι) πουλόβερ και φουλάρι και μετά από λίγες εβδομάδες να βρίσκεσαι με πουκάμισο, γραβάτα και κατά περίπτωση σακάκι.
Όταν λοιπόν ήμουν αναγκασμένος να φοράω γραβάτες αποφάσισα ότι αυτές οι γραβάτες κάτι θα λέγανε! Αρκεί να σου πω ότι μέσω ίντερνετ απέκτησα μέχρι και γραβάτα με τίτλο «τρελλές αγελάδες» (την πρώτη φορά που ακούσαμε για την αρρώστια).
Μόλις πέταξα τη «στολή» για σχεδόν ένα χρόνο δεν ξαναφόρεσα πουκάμισο ακόμη και στις πιο … απαραίτητες στιγμές με αποτέλεσμα να μαλώνω με τους γονείς κάθε φορά που χρειαζόταν να παραβρεθώ σε μια οικογενειακή μάζωξη.
Έτσι άρχισα να λιώνω τα t-shirt που αγόραζα ή που έφτιαχνα όταν πήγαινα διακοπές. Σιγά σιγά άρχισα να γεμίζω συρτάρια και στη συνέχεια σακ-βουαγιάζ και βαλίτσες με τα αγαπημένα μου σκουτιά (έτσι τά ΄λεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου).