Giannis Kafatos

περπατώντας ο Γιώργος κι η Αννα, αποφασισαν νέο Πανεπιστήμιο, πράμα που από μόνο του δεν είναι κακό.

Το κακό είναι μέσα στο Πανεπιστήμιο.

Ισως ο ταξιδεύων πρωθυπουργός, που τον ζηλεύω για τα συνεχή ταξίδια του και όχι για το προνόμιο της πρωθυπουργίας του και γι’ αυτό τον στηλιτεύω, να μην ενημερώθηκε από τους ηρακλειδείς της πρωθυπουργίας ότι στη Θεσσαλονίκη, στο Πανεπιστήμιο, μέχρι νοσοκομείο έφτασε φοιτητής που απλώς πήγαινε να γραφτεί στο πανεπιστήμιο.

Απλώς; μια κουβέντα είναι μην το παίρνεις και στα σοβαρά.
Εκεί, στο Πανεπιστήμιο και ουχί στη Θεσσαλονίκη μονόν, οι φοιτητικές παρατάξεις αποφασίζουν μεταξύ άλλων πώς θα γραφτείς, από πού θα πάρεις το πρόγραμμα, κλπ κπλ. Κι άμα λάχει το παίζουν και Κορλεονάκια που αναμετρόνται μεταξύ τους ώστε το πρόβατο πρωτοετής να θαμπωθεί απ’ όποια παράταξη την έχει μακρύτερη και να γίνει φίλος, μέλος, οπαδός και γιατί όχι κι ο επόμενος τραμπούκος της. Όμως θα γίνει όλα αυτά ή κάποια … με πτυχίο! – χαρά για τη δόλια τη μάνα, που εγώ πάντως της τη στέρησα.

Αν δεν έχετε πάει πανεπιστήμιο μπορεί να σας φαίνεται ελαφρώς περίεργο.

Κι εμένα το 1987 μου είχε φανεί πολύ εξωτικό ότι το πρόγραμμα των εξετάσεων στο Πολιτικό της Νομικής το πουλούσε το παιδί απέναντι με το βιβλιοπωλείο-ψιλικατζίδικο. Όμως το πουλούσε.
Κι εγώ που τότε έδινα κι ένα σκασμό λεφτά για περιοδικά γίναμε φίλοι με τον βιβλιοπώλη-ψιλικατζή, κι ακόμη και τώρα που περνάω καμιά φορά λέμε ένα "γεια", εξακολουθώ να του λέω ότι "ακόμη δεν το πιστεύω ότι εσύ πουλας το πρόγραμμα των εξετάσεων".

Στα δικά μου χρόνια ένα σκανδαλάκι για κάτι θέματα που μοίρασε η ΠΑΣΚΕ στους δικούς της δεν πρόλαβε να με απασχολήσει γιατί ήμουν μεταξύ εξωπανεπιστημιακών καυλωτικών απολαύσεων, μαθημάτων αγιογραφίας,και εν γένει ερεύνης. Όμως συνέβη. Κι αν ο μαλάκας που γράφει τώρα στο βλογκ του ήταν λίγο πιο κολλητός θα μπορούσε να είναι πτυχιούχος μαλάκας που γραφει στο βλογκ του. Το μάθημα που έγινε το σκάνδαλο το χρωστάω ακόμη και θα συνεχίσω να το χρωστάω …

Ακουγα τον πρύτανη του Πανεπιστημίου της θεσσαλονίκης για το θέμα με τους πρωτοετείς και πώς κάποιος πήγε στο νοσοκομείο κλπ κλπ. Είπε ο άνθρωπος καθαρά και ξάστερα ότι φοβάται πως την επόμενη φορά μπορεί να έχουμε και νεκρό.

Ο … πρύτανης που εκλέγεται από τις φοιτητικές παρατάξεις και διά των αντιπροσώπων τους μοιράζουν και μοιράζονται τα λεφτά για την έρευνα στο πανεπιστήμιο. Και πού φοβάται ο κάθε πρύτανης, μη και δεν είναι αρεστός στους φοιτητές του όταν καίγεται το πανεπιστημιο αλλά δε δίνει άδεια στην αστυνομία να μπει να προστατέψει το χώρο που κανονίκα πρέπει να προστατεύονται οι ιδέες και η ερευνα, και το ήθος και η νεωτερικότητα, τα νιάτα.

Σιχαίνομαι τη ζωή μου κάθε φορά που βλέπω τα πάσης φύσεως λαμόγια στο όνομα του Πανεπιστημίου να βολεύουν γκόμενες, γκόμενους, να κάνουν τις χρηματοδοτήσεις φεράρι, να παίρνουν πτυχία επειδή είναι υπάκουα προβατοσυνδικαλιστάκια και μετά να κλαίνε στα αποκαϊδια του οίκου τους που πρέπει να είναι και άσυλο για όλους τους εγκληματίες του ντουνιά.

Ουστ!

Θα το πει αυτό το "ουστ" σε όλους αυτούς το νέο πανεπιστήμιο που βγήκε μέσα από τους καπνούς της πυθίας της δελφιώτισσας;

ή από την πρώτη πορεία του νεολαιϊστικου κατεστημένου θα κλάσουν μέντες, όπως κάνουν όλες οι εξουσίες που "αφουγκράζονται" την κοινή γνώμη;

Όμως ξέρεις: "κοινή" είναι η γνώμη, "κοινή" λένε και την πουτάνα!

Καλημέρα, καλημέρα.
τόσο καιρό σ’ έπρηζα, αλλά πρηζόμουν κι εγώ που έπρεπε να ξυπνάω από τα αγρια χαράματα για τη δουλειά μου. Μετά από 8 συνεχόμενα χρόνια αχάραγης έγερσης πριν από μία εβδομάδα μια εσωτερική μεταγραφή στο Μέγκα, σε ανθρωπινο επίπεδο μου προσφέρει τη δυνατότητα να δω πώς ξυπνάνε τα παιδιά μου το πρωί και ετοιμάζονται για τον παιδικό σταθμό και το σχολείο -φέτος έχουμε και πρωτάκι.
Μα τι λέω, έτσι δεν έκλεισα το προηγούμενο Radio Friday? Είδες! μια βδομάδα κι ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Αν σου πω ότι ακόμη το βιολογικό μου ρολόι με "ξυπνάει" πιο νωρίς απ’ ό,τι πράγματι χρειάζεται θα με πιστέψεις;

Γουστάρω τρελά τους Manic Street Preachers. Τους παρακολουθώ από την day 0 και πολύ χάρηκα που έρχεται ο καινούριος τους δίσκος.
Δεν τον έχω ακούσει, αλλά είμαι τόσο θετικός απέναντί τους που και ηπειρώτικα μοιρολόγια να λένε εγώ τους πάω και η αισθητική της μουσικής τους μου βγάζει τόσα πολλά συναισθήματα! Πάμε λοιπόν:

 Είναι πολύ γουτσου-γούτσου τα βράδια και τα πρωινά. Η δροσούλα, η φθινοπωριάτικη, κάνει ό,τι μπορεί να μας βάλει σε κλίμα και σε "ταξη". Εγώ πάντως εξακολουθώ να σκέφτομαι τα ιδρωμένα μεσημέρια στην πλατεία του χωριού, στην ξαπλώστρα της παραλίας και στην εικόνα δύο παιδιών που τρώνε καρπουζι μουσουδάτο φορώντας τα μπρατσάκια τους.

Πότε θα σταματήσουμε να παίζουμε τις κουμπάρες; Αυτή τη γελοιότητα με τα πόθεν έσχες των πολιτικών, αυτό εννοώ. Σαν τα προικιά της νύφης που τα περιφέρουν στο χωριό. Για να μη σου πω τι άλλο μου θυμίζει … ή μάλλον θα στο πω! Σιγά μην ντραπώ: τους συμμαθητές που τις μετράνε στις τουαλέτες, ποιος την έχει πιο μεγάλη.
Αμάν πια!  Χέστηκα τι έχει και δεν έχει ο κάθε πολιτικός. Αν θέλουν να τον ελέγξουν πώς τα έχει ας το κάνουν. Προτιμώ να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς ν’αφήνουν περιθώρια σε άλλους να γίνουν πλούσιοι, κι ας χαίρονται τα πλούτη τους.

Α, με την ευκαιρία: σιχαίνομαι, αλλά μιλάμε Σιχαίνομαι τους μισαλλόδοξους!

Στο κολυμβητήριο του Παλαιού Φαλήρου το ενδιαφέρον είναι ότι έχει βόθρο και δεν είναι συνδεδεμένο με την αποχέτευση. Με την απεργία των βυτιοφόρων, οι υπεύθυνοι έκλεισαν τα ντους για να μη γεμίσει ο βόθρος. Οι τουαλέτες όμως δουλεύουν, χωρίς τα καζανάκια και ΒΡΩΜΑΕΙ γαμώτι μου λες κι είσαι στα ουρητήρια της ομόνοιας. Να χέσω μέσα κι εγώ. Κι όταν το είπα σε μια κυρία αμέσως με παρεπεμψε στο δήμαρχο. Βρε δε μας κατουράτε όλοι! (ταιριάζει με την υπόθεση). Πάντα κάπου να τα ρίχνουμε! Σιγά μη φέρουμε και τον πρωθυπουργό από την αλλοδαπή να σκουπίσει. (όταν έπρεπε το είχε κάνει.)

Καλό σου-κου
Με λιγότερη μπόχα
Με περισσότερες ευωδιές

χαίρομαι που μπήκα στην παρέα του Protagon.gr

θα τα λέμε κι από εκεί

και άλλα 4tigika άσματα

Καλημέρα

Η φίλη μου η Ελένη με πήρε τηλέφωνο και με ενημέρωσε οτι μετά από καταγγελία – αγνώστου – ο εισαγγελέας πήγες και κατέβασε τον πομπό του ξενόγλωσσου ραδιοφωνικού σταθμού του Δήμου της Αθήνας. Ο Δήμαρχος είναι έξαλλος και το σχόλιο της Ελένης, που μαζί με πολύ κοσμό κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο, τα λέει όλα: ένα μήνα σχεδόν πριν ψηφίσουν για πρώτη φορά μετανάστες για τους δημάρχους των πόλεων που ζουν έκοψαν το σταθμό  που τους ενημέρωνε!!!
(ασχολίαστο)

Κλείσαμε πρώτη εβδομαδα με τον Αντώνη μας πρωτάκι και τη Μαρίνα μας προνήπιο. Η μικρή βγάζει μια περίεργη ανησυχία-ζήλεια-φουρφουριασμα. Της φταίνε όλα με πρόσχημα ότι της λείπει ο αδελφός της. Ο Αντώνης μας πάλι δείχνει χαλαρός με το δημοτικό. Εβγαλε παλικαρίσια και τις δύο πρώτες μέρες του ολοήμερου. (προφανώς και έφαγε βγάζοντας ασπροπρόσωπο το γιατρό που απαντά πάντα στις ανησυχίες μας: παίδι που έχει φαϊ δεν πρόκειται να "πεθάνει" από την πείνα- όταν πεινάσει θα φάει). Το βασικό σχόλιο της εβδομάδας: "όλο ζωγραφίζουμε". (ελπίζω ν’ αργήσω ως πατέρας ν’ ακουσω  περί  …μ καλλιγραφίας από το μαθητή γιο- χαχαχαχαχα) (είναι εντελώς γελοίο να δείχνεις με "χαχαχα" ότι γελάς μόνος σου όταν γράφεις στο νετ … μπου χα χα χα)!

Σταμάτησα να βγαίνω στο γυαλί,  ον κάμερα που λέμε,  εδώ και πολλά χρόνια. Εξακολουθώ όμως να εργάζομαι στην τηλέοραση. Στα μετόπισθεν. Χθες η μούρη μου έπαιξε τόσο πολύ στην τ-βι  και έκανε το κινητό να εξαντλήσει δύο φορές τη συφοριασμένη μπαταρία του … Το τι κόσμος με πήρε τηλέφωνο… Tι άνεργος κόσμος με πήρε τηλέφωνο!
Την ίδια ώρα εγώ διάβαζα ένα τηλεγραφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων που έλεγε ότι στην Τουρκία η ανεργία έχει μειωθεί σε σχέση με πέρσι κατά 10,7 % – Καλό ταξιδι, γκλιλντιριμ τζοντιάκ – τσοκ μερσί … Αφεριμ!!!

Σοφίας Πίστεως και Αγάπης σήμερα!
Τα εύχομαι σε όλους μας. Πάντα χρειαζούμενες οι "τρεις χάριτες" της 17ης Σεπτεμβρίου

Άλλαγή ώρας έγερσης. Επιτέλους: θα δω πώς είναι τα παιδιά μου όταν ξυπνάνε το πρωί κι ετοιμάζονται για το σχολείο!!! Μετά από 8 συνεχόμενα χρόνια που έπρεπε να "ξεκλειδώσω" τα χαράματα πρώτα την ΕΡΤ και μετά το MEGA, άλλαξα ώρα έγερσης. Ξέρεις: εγώ ξυπνούσα την ώρα που – νεότερος –  επέστρεφα για έναν σύντομο ύπνο,ντους και βουρ για έξω!!!

(ένας μελωδός στην Πάρο – πω πω πώς θα τραγουδάει τώρα με τους φθινοπωρινούς αέρηδες …)

Καλό σου-κου
Καλά κρασιά (τώρα δεν είναι η εποχή που τα σάχνουνε? άρα ταιριάζει γάντι η ευχή!)

Ένα πολύ άγριο και γρήγορο βιβλίο. Όπως και η καθημερινότητα. Βίαιη και άγρια.

Η Λένα Διβάνη είναι γνωστή μου. Όχι φίλη μου. Εκτός από αγαπημένη νέα συγγραφέας, εδώ και χρόνια πια, είναι πάντα μια καλή έκπληξη με τη σχετική χαιρετούρα σε συναυλίες.
Πώς άλλοι συναντιούνται στα "κοσμικά"; Ε, εγώ τυχαίνει να τη συναντώ σε συναυλίες. Όχι πάντα τις "μεγάλες" (στους U2 δεν ήταν γιατί όπως μου είχε πει της αρέσει μόνο το ένα … τραγούδι τους one!). Κυρίως στις "μικρές".
Τη διαβάζω όμως από το πρώτο της βιβλίο. Μ’ άρεσε η γραφή της. Μ’ αρέσει και ο τρόπος της, το ύφος. Στις – λίγες – τηλεοπτικες της εμφανίσεις βγάζει έναν τσαμπουκα χωρίς να γίνεται αγενής αλλά και χωρίς να επιτρέπει να "πέσει κάτω καρφίτσα".

Το πιο πρόσφατό της βιβλίο είναι το " Ένα πεινασμένο στόμα" από τον Καστανιώτη. Οπως ήδη σου είπα είναι γρήγορο και βίαιο. Παράλληλα είναι γεμάτο σε συναισθήματα και εικόνες που είναι πολύ πολύ δυνατές. Και οι άμεσες, οι ρεαλιστικές αλλά και – αυτό μ’ αρέσει πολύ στο βιβλίο – οι εικόνες που υπονοούν κάτι έχουν μια τρομακτική δύναμη.
‘Ακου τι λέει η ίδια, μήνες μετά τη συγγραφή, για το τι είναι Σημερα "ένα πεινασμένο στομα"

Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που διαβάζει το βιβλίο της. Ελπίζω και σε σένα. Καλή προβολή και … καλή ανάγνωση

καπετάνιε του μπουρνόβα και καρότσα της στεριάς …

πόσα θες να μας τρελλάνεις!

Σύλβιο: όταν η πολιτική ("πολιτική") δεν είναι ποτέ βαρετή!