Giannis Kafatos

τίποτα δεν έβγαινε απο "Το Νησί" αν δεν πέρναγε απο τον κλίβανο

 …του Θοδωρή Παπαδουλάκη που σκηνοθετεί "Το Νησί" και όχι μόνο. Σκηνοθετεί και τις δικές μας ζωές κάθε Δευτέρα βράδυ.

Είμαι από τους πιο τυχερούς και το βράδυ της Παρασκευής βρέθηκα στην Ἀνω Ελούντα, στο σκηνικό που αναπαριστά τον κεντρικό δρόμο της Σπιναλόγκας, παρέα με τον Γιώργο (Λιάγκα), τον Δημήτρη (Ξενάκη) και όλο το καστ και το συνεργείο που είχε βάρδια.
Η σκηνή μεγάλη και σε κόσμο, και σε ώρες (πολύ συνηθισμένο για τους τυχερούς που συμμετέχουν σ’ αυτή την παραγωγή).

Γιατί συγκινούμαστε όταν βλέπουμε "Το Νησί";
Γιατί όλοι όσοι συμμετέχουν είτε είναι μπροστά είτε πίσω από τις κάμερες νιώθουν την ίδια συγκίνηση μ’ εμάς, τους τηλεθεατές.
Είναι μια απλοϊκή προσέγγιση. Για την ώρα θα μείνω εδώ. Δεν είναι αυτό το θέμα μου. Θέλω να το συζητήσω, αλλά όχι τώρα!

Είχαμε την τύχη με το Γιώργο να ζήσουμε λίγες ώρες με τα παιδιά -μικρά, μεγαλύτερα και πολύ μεγάλα – του "Νησιού" και να κάνουμε πολλά γυρίσματα που θα προβληθούν σε λίγες μέρες. Αυτό που δεν μπορεί να προβληθεί είναι η ατμόσφαιρα. Η αγάπη, το κέφι, το μεράκι, η κούραση, οι ώρες δουλείας στο μοντάζ, στο ηχοληπτικό. Δεν μπορούν να "βγουν" από ένα ρεπορτάζ. Ευτυχώς ο Παπαδουλάκης μπορεί "όλα αυτά" να τα κάνει  επεισόδια.

Από την καρδιά μου θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο που δουλεύει για να περνάμε καλά κάθε Δευτέρα.Και τους καινούριους φίλους που έκανα στην Πλάκα και την Άνω Ελούντα.

Ελπίζω οι ντόπιοι να κάνουν ό,τι χρειάζεται ώστε να κρατήσουν ζωντανό τον κόσμο που "χτίστηκε". Δηλαδή να μην αφήσουν να γκρεμιστούν τα σκηνικά που αναπαριστούν τη Σπιναλόγκα. Η δουλειά του σκηνογράφου, Αντώνη Χαλκιά, μπορεί να μετατρέψει το χωριουδάκι σε ζωντανό μουσείο. (το σάββατο το μεσημέρι λεφούσια από εκδρομικά πούλμαν περιδιάβαιναν το σκηνικό και ζωντάνευαν το χωριό).

Σας δίνω λίγες από τις φωτογραφίες που έβγαλα, έτσι βιαστικά, για να πάρετε μια μυρωδιά!

Αυτός είναι ο σκηνοθέτης, ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ του Νησιού, Θοδωρής Παπαδουλάκης.

η καμάρα και το δωμάτιο πάνω από το δρομάκι είναι σκηνικό. όπως και κάποιοι από τους πέτρινους τοίχους που βλέπεις.

Είναι από τις περιπτώσεις που χαίρομαι που δε μπορώ να ξεχωρίσω το πραγματικό από το φανταστικό.
Το αληθινό από το … τεχνητό.
Γιατί "ψεύτικο" δεν υπάρχει τίποτα στο "Νησί" και τους ανθρώπους του!

Καλημέρα!

Φεύγω για "ΤΟ ΝΗΣΙ" σε λίγες ώρες. Αύριο θα κάνω βόλτα στα σκηνικά της σειράς που τιμά την τηλεόραση. Είμαι πολύ χαρούμενος και δεν το κρύβω. Προφανώς θα προτιμούσα να πήγαινα με τη Βίκη και τα παιδιά και όχι για 27 ώρες αλλά για 27 μέρες. Δεν μπορείς όμως να τα έχεις όλα στη ζωή!

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς σεϊχάτο στον Αστακό; Ε! Τι; Δε λες πάλι καλά που έχουμε τις εκλογές και θα πήξουμε στην υπόσχεση και στην ωραιοποίηση της πραγματικότητας! Και λέγε λέγε που έλεγε και το παλαιό λαϊκό άσμα μπορεί και να το πιστέψουμε.Χαχαχαχα! Ελπίζω. Ελπίζω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Ελπίζω εις ένα λαχνό, πρώτο και καλύτερο. Να πάω στο φίλο μου το Σταύρο, που ξανανάνοιξε το φωτογραφείο του να βγάλω φρέσκες φωτο να δώσω και τα βιομετρικά μου να βγάλω εγκεκριμένο διαβατήριο και να συνεχίσω να ελπίζω … χωρίς να πήζω!

Στο σχολείο του γιου μου, το 1ο Δημοτικό Σχολείο του Παλαιού Φαλήρου χρωστάνε τη ΔΕΗ και δεν έχει ρελέ στον πίνακα γιατί έχουν συμβεί κάτι γραφειοκρατικές μαλακίες. Να ένας καλός λόγος για να αρχίσουμε οι γονείς να δαγκώνουμε λαρύγγια και μετά πάνω από τις πληγές που τρέχουν να κάνουμε συζητήσεις για το μέλλον του δήμου μας!

(κι αυτό είναι προειδοποιήση! με χιούμορ – που μπορεί να μην είναι εκτιμιταίο από όλους – αλλά προειδοποίηση)

Στη Βάρης Κορωπίου, ακόμη σε ένα σημείο έχει μαζεμένα νερά από τις βροχές της προηγούμενης εβδομάδας. Να μην ξεχάσω να βάλω αντικουνουπικά …

 Κοντεύει του Αη-Δημήτρη κι ακόμη με κοντομάνικα. Πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου και θα θυμηθούμε πώς ήταν ο καιρός παλιά στην Ελλάδα. Και πώς ήταν οι Έλληνες επίσης.

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους και σε όλες!

 για ένα πουκάμισο αδειανό …

ξεχασμένο στα χαλάσματα, στον Πειραιά. Λίγο πιο δίπλα έμενε ο συχωρεμένος φίλος μου Χρυσαφόπουλος. Λίγο πιο δίπλα πηγαμε σε ένα παιδικό πάρτυ πριν από κάτι μέρες. Λίγο πιο πάνω έμενε η μαμά μου με τη γιαγιά και τ’ αδέλφια της όταν ήρθαν από τον Πύργο. Λίγο πιο πάνω, στη Δεληγιώργη, τη Ζαννή και στον Προφήτη Ηλία μείναμε πριν μετακομίσουμε οριστικά από τον Πειραιά.

Λίγο πριν, λίγο μετά …

Είμαστε εδώ. Αυτό τελικά έχει σημασία. Και ότι θυμόμαστε.

 Τα παλιά "Εμπορικά" που έδιναν δουλειά, που είχαν παραγωγή, που έκαναν την περιοχή να ζωντανεύει τη μέρα ή γκρεμίζονται ή γίνονται μπαρ, στέκια κλπ κλπ. Και η περιοχή ζει πλέον μόνο τη νύχτα

Ποιος ξέρει πόσες φορές τρύπησε το δάχτυλο για να φτιάξει το κεντηματάκι. Σταυροβελονιά ή δεν ξέρω ποια άλλη βελονιά – τη – βελονιά πέρασαν τα χρόνια και μαζί με τα βουλιαγμένα μαξιλάρια του καναπέ βρέθηκαν στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς μου.

Κάθε γειτονιά έχει τα δικά της χαλάσματα

Καλημέρααααααααααα
Τα τελευταία χρόνια όταν χτυπούσε το κινητό μου και έβλεπα ένα συγκεκριμένο όνομα μ’ έπιανε τρόμος τελικά γιατί αν και το πρόσωπο ήταν και είναι, αγαπημένος φίλος από τα παδικά μας χρόνια, έφερνε κακά νέα. Για γονείς φίλων μας μέχρι και για έναν φίλο μας.
Χθες χτύπησε νωρίς νωρίς το τηλέφωνο και βλέπω στην οθόνη το όνομα. Πάγωσα. Πρωί-Πρωί … καταλαβαίνεις, ο νους μου πήγε αμέσως στο κακό.
Το σήκωσα μουδιασμένα με προσποιητή αδιαφορία. Το κατάλαβε και αμέσως μπηκε στο ψητό: με κάλεσε για κωπηλασία με τη βάρκα που είχαμε στους Προσκόπους, μαζί με άλλες "παλιοσειρές"  για το Σάββατο.
Χάρηκα πολύ! (αν και λόγω των γεννεθλίων του γιου μου δε θα πάω, χάρηκα τρελλά!!!!)

Εβλεπα ενα ρεπορτάζ που έλεγε ούτε λιγο ούτε πολύ ότι οι δήμοι έχουν γίνει ψιλομπουρδέλο γιατί οι δήμαρχοι έδωσαν εντολή να μην βάζει πρόστιμα η δημοτική αστυνομία για να μη χάσουν πελάτες … ένεκα εκλογών.
Σχόλιο: μμμμ ενώ πριν, που οι εκλογές ήταν μακρία, η κατάσταση ήταν … ευρώπη. Κανείς δεν διπλοπάρκαρε, κανείς δεν παρανομούσε, κανείς δεν κάπνιζε όπου απαγορευόταν… Ζούσαμε στην Ευρώπη

Λόγω της νέας εκπομπής που δουλεύω, χρησιμοποιώ την παραλιακή λεωφόρο και μετά τη Βάρης Κορωπίου. Νομίζω ότι αυτός ο δρόμος έχει τα πιο κιτσάτα κτίρια. Δεν παίζονται. Λες και μόνο εκεί δώσανε άδεια στους αρχιτέκτονες να ασελγήσουν στην αρχιτεκτονική. Πρέπει να βγάλω φωτό να σου δείξω!

 Πάλι χαμός στη σκιά της Ακρόπολης. Την ξέρεις τη γνώμη μου. Εν τάχει ξαναλέω ότι γαμώτι μου – όχι και την Ακρόπολη!
Αλλά αν πρέπει να διαλέξω μεταξύ κλειστής Ακρόπολης από συμβασιούχους ή ανοιχτής με την επέμβαση των ΜΑΤ με δακρυγόνα και λοιπά … διαλέγω την κουρτίνα! Αει στο διάολο από ‘κεί χάμω!

Αγια Παρασκευή, αγιότατον το Σαββατοκύριακο

πολλά φιλιά σε όλους. Και ηρεμία, και κέφια και αγάπες. Έχουμε ενα φθινόπωρο, έστω και με νοτιάδες. Ας το χαρούμε λοιπόν!!!

Καλημέρα, καλημέρα!
Δε μου έχει ξανατύχει 40 χρόνια τώρα, αλλά να, μόλις χθες πήρα τηλέφωνο ένα φίλο μου -που ξέρω ότι προετοιμάζει τη φυγή του από την πόλη  – και τον άκουσα στην άλλη άκρη του τηλεφώνου: ε, τώρα με τα πρωτοβρόχια είμαι στο χωριό για όργωμα.
Έχω ένα φίλο που μπορώ να τον ρωτήσω ό,τι μπορείς να φανταστείς για τις τεχνικές της τηλεόρασης και της λήψης εικόνας, το μοντάζ κλπ κλπ και παράλληλα για το πώς οργώνεται καλά ένα χωράφι.

Μετά τις φήμες ότι είχαμε έναν πρωθυπουργό εθισμένο στο Playstation, έχουμε ως έθνος την τιμή να έχουμε έναν πρωθυπουργό και έναν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παίζουν video-war-games.
Η  Ευρωπαϊκή ένωση μας γαμάει με ένα ακόμη πρόστιμο γιατί δεν νομιμοποιούμε τα "φρουτάκια".
Αλλά αν εσύ δεις το παιδί σου να περνάει πολλές ώρες στην τηλεόραση, το ίντερνετ, ή το playstation κάνεις την παρατήρηση, ανησυχείς, και γενικώς χαλιέσαι! (είναι προφανές ότι δεν είσαι φτιαγμένος για Politian!!!)

Τι ωραία διασκευή! Μου τη σύστησε η Εύα Θεοτοκάτου, όπως και το επόμενο κομμάτι που θα δεις και ακούσεις. Τι ωραία που είναι να σου συτήνουν μουσικές. Αλά παλαιά. Προχτές έκανα ακόμη ένα ξεσκαρτάρισμα. Φύλαξα σε μια κούτα με διάφορες αναμνήσεις μια κασέτα που μου είχε φτιάξει ο φίλος μου ο Μιχάλης. Εσείς φτιάχνατε κασέτες για φίλους, για καμάκι σε γκόμενες, κλπ? Μιλάμε για την πλειστόκαινο εποχή, τότε που όποιος είχε διπλό κασετόφωνο για εγγραφή ήταν Ο απόλυτος γκατζετάκιας της παρέας.

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

 Ο Αντωνάκης μου γίνεται κλείνει τα 6 την άλλη βδομάδα! Είμαι δηλαδή μπαμπάς στα επτά …
Μου λέγανε ότι θα ξεχάσω γρήγορα τα μωρουδιακά χρόνια των παιδιών. Είχαν και δίκιο και άδικο. Προχθές πήρα αγκαλιά την κόρη της Ολίβιας και του Μάνου, την Αθηνά που είναι 7 μηνών. Ρούφηξα μωρομυρουδιά, που πραγματικά είχα ξεχάσει. Τελικά όμως κατάλαβα ότι δεν ξεχνάς. Απλώς … (λέμε τώρα) το σήμερα των παιδιών είναι το bold-αρισμένο κείμενο. Το χθες έχει πιο μικρά fonts αλλά πάντα είναι εκεί.
Εύχομαι όλα τα παιδιά να είναι πάντα χαρούμενα. Κι εμείς οι μεγάλοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’αυτό.

Το τραγούδι που άρεσε πολύ στον Αντωνάκη μου και το τραγουδούσε πριν από τρία χρόνια. Τον ηχογράφησα και το έκανα ringtone για το κινητό μου. Κι ας γινόμουν ρόμπα στις συσκέψεις όταν χτυπούσε το κινητό. Μετά ήρθε η Μαρίνα, που αν και τραγουδάει περισσότερο αρνείται να ηχογραφηθεί. Οπότε απέσυρα τον Αντώνη από ringtone για να μην έχουμε ζητήματα.

Καλό σου-κου. Έρχεται μια εβδομάδα με "γενητούρια" της καινούριας εκπομπής και γενεθλίων. Πάρτι άνιμαλ θα γίνω! Και γουστάρω!!! Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς!

Τα τελευταία 6 καλοκαίρια, από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου, κάνουμε διακοπές στην Άφησο, ένα πανέμορφο ψαροχώρι του Πηλίου. Κάθε καλοκαίρι, τώρα έχω και κόρη, στο χωριό αυτό έχουμε την ευκαιρία να ζούμε τη φύση, αλλά και τον κανονικό κόσμο, την κανονική ζωή. «Κανονική» … τι θα πει … θα μου πεις!

Κανονικό είναι πλέον τα παιδιά να παίζουν στους δρόμους κι ας μιλάνε άλλη γλώσσα. Ο Αντώνης μου είπε ότι του χρόνου «θα μάθω αγγλικά» για να καταλαβαίνω τι λέει ο Κρίστι και ο Αλεξάντερ όταν μιλούν μεταξύ τους. Τα αλβανικά είναι «αγγλικά», όπως και τα πολωνικά της Κλαούντια με τη μαμά της – τουλάχιστον για ένα εξάχρονο αγόρι.

Ο παραλιακός δρόμος της Αφήσου έχει μικρά σπιτάκια, τα παλιά, του χωριού, με το μπαλκονάκι που χωράει ίσα ένα τραπέζι μικρό για τον καφέ, το τασάκι και το ποτήρι το νερό. Κάτω όμως από τα μικρά αυτά μπαλκονάκια χρόνο με το χρόνο φτιάχονται τα πιο γλυκά «αυθαίρετα»: οι χελιδονοφωλιές. Τα χελιδόνια στην Άφησο είναι το ίδιο πολλά με τις μύγες. Έτσι κι αλλιώς είναι φιλόξενο το χωριό «μας».

Κάθε που περνάμε για την παραλία, βλέπουμε τις χελιδονοφωλιές, και προσπαθούμε να δείξουμε στα παιδιά τα πουλιά που πάνε κι έρχονται, μεσ’το «φράκο» τους και κουβαλάνε άλλοτε λασπη για να κλείσουν κανα ημιυπαίθριο … άλλοντε τροφή για τα νεογγέννητα πηλιωρείτικα μωρά τους.

Κάθε που φτάνουμε στην παράλια, εκεί δα, που τελειώνει η άσφαλτος συναντούμε και τον «φίλε μου». Ο «φίλε μου» είναι από το Μπαγκλαντές και πουλάει στην παραλία χαϊμαλιά. Πέρα δώθε, όλο το καλοκαίρι, μ΄ έναν ταμπλά στο χέρι, με καρφάκια και τρύπες, που κρέμονται σχοινάκια στα οποία περασμένα είναι πολύχρωμα χαϊμαλιά για το χέρι, το λαιμό, το πόδι. Πέρα δώθε στις δύο παραλίες του χωριού: Αμποβό και Καληφτέρη.

Το υπόλοιπο κείμενο στο Protagon.gr

Δεν …
είναι ωραία λέξη για να αρχίσεις να γράφεις;
                 Η παρέα αποτελείτο από ανθρώπους με τουλάχιστον ένα ιδιοκτητο σπίτι, εξοχικό, και τουλάχιστον ένας εξ’αυτών και με σκάφος.  Δεν ήταν οι ζαμπλουτοι αλλά «είχαν τον τρόπο τους», που έλεγε κι η γιαγιά μου η Πολυξένη.
Τι έκφραση: έχω τον τρόπο μου!
Δηλαδή «έχεις» βρει τον τρόπο να πλουτίζεις και να κάνεις κομπόδεμα (με όρους seventies), να μαζεύεις τα μπικικίνια (στα late nineties).
Κι ο άλλος, που δεν … έχει βρει τον τρόπο να έχει τον τρόπο του; Στο νοίκι. Υπαλληλάκος. Ο Υπαλληλάκος δεν «έχει τον τρόπο του». Ο υπάλληλος όμως; Μπορεί να μην έχει τρόπους αλλά τον «τρόπο» του τον έχει – κορώνα στο κεφάλι του.
Αυτοί με τον «τρόπο», ξέρεις, πολλές φορές γίνονται τόσο σκληροί με αυτούς που δεν τον έχουν και πιστεύουν ότι χαλούν την πιάτσα. Ξέρεις, σα να λέει ένας αλαφροϊσκιωτος: δεν … μπορώ τους ζητιάνους μου χαλάνε το feng sui. Γιατί σε ενόχλησε που τον περιγράφω ως «αλαφροϊσκιωτο»; Έχω κι εγώ τον τρόπο μου … στους χαρακτηρισμούς. Μπορώ και χειρότερα, αλλά Δεν… θέλω σήμερα.
Η σκληρότητα τους, και ο «τρόπος» δεν τους αφήνει και πολλά περιθώρια. Τίποτα. Ούτε καν να χωράει μια καρδιά. Τσίμα-τσίμα με την κοιλάρα του μυαλού τους ο τοίχος. Δεν … μπορεί να περάσει ούτε καρφίτσα.
Μα καλα, λες: δεν υπάρχει τίποτα να τους κάνει να καταλάβουν ότι ο «τρόπος» τους τελικώς είναι one way ticket;
              Α, λέγαμε για την παρέα που συζητά την κρίση των άλλων και σκέφτεται πώς είναι δυνατόν να μιλάς για κρίση και όχι για ανθρώπους που δεν έχουν βρει τρόπο να να έχουν τον τρόπο τους. Είναι σαν να είσαι στον Άρη και να θες να πεις δροσερό νερό από το βρυσάκι της πηγής που έβαλε ο δήμος στο πηλιωρήτικο χωριό. Αλλού ντ’ αλλού. Αν πας να τους κακίσεις πάλι γίνεσαι άδικος. Δεν είναι κακοί. Ούτε καν κακοκπροαίρετοι. Προφανώς είναι και πονόψυχοι. Αλλά βλέπεις η μέθοδος Στανισλάφσκι δε διδάσκεται έξω από τις δραματικές σχολές. Δεν τους λες κακκούς. Δεν … Τους λες όμως αδαείς. Μακριά νυχτωμένους. Υβριστές (αν μπορείς να φέρεις στο μυαλό σου την αρχαία έννοια της ύβρεως).
Δεν…
Πειράζει.
Είναι όλα τόσο θολά που δεν… μπορείς να διακρίνεις την κακία από την αδιαφορία. Είναι το ίδιο παράλλογο να ψάχνεις γωνία στο τάληρο που λέγαμε παλιά με το να προσπαθήσεις να βάλεις στο μυαλό κάποιου που … έχει τον τρόπο του ότι  όποιος δεν «έχει» τον τρόπο του δεν είναι παραστρατημένο τραγί. Σήμερα περισσότερο μοιάζει με αλλαλιασμένο κουτάβι παρατημένο σε μια λεωφόρο σε ώρα πυκνής ροής να προσπαθεί να φτάσει στη νησίδα.
Οι πρώην νεόπλουτοι, που παραμένουν πλούσιοι έστω κι αν η νεότης τους έχει αφήσει χρόνια τώρα διατηρούν ως κόρη οφθαλμού όλα τα σύνδρομα της ράτσας τους. Περισσότερο δε όλων: την αγραμματοσύνη. Μπορεί να την φτιασιδώνουν με πτυχία, με master και  PhD. Η αγραμματοσύνη όμως δεν …

Καλημέρα…
άντε, Παρασκευή πάλι. Ποιος στη χάρη μας! Αφου μας κάνουν τη χάρη κα μας αφήνουν ακόμη να κυκλοφορούμε … πάλι καλά να λες!

Σε μία μέρα χάσαμε Δούκισα και Τόνι Κερτις. Γειτόνισσα νομίζω για κάποια χρόνια κι αν θυμάμαι και καλά ήταν νονα μιας συμμαθήτρια μας στο δημοτικό. Μουρες κι οι δυο!
Λες στη "γειτονιά των αγγέλων" να συγκατοικούν οι εγχώριοι και οι αλλοδαποί stars;

Παρακολουθώ, σαφώς λιγότερο την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά εξακολουθώ να θυμώνω με ό,τι γίνεται για μας χωρίς εμάς στο όνομά μας και … με δική μας ευθύνη.
Είμαι οκ γιατρέ μου;

LCD Soundsystem "Home" from FUNWUNCE on Vimeo.

 Εφτασα στο σχολείο να παραλάβω Αντωνάκη. Είδα τη μαρίδα να παίζουν και να φωνάζουν και ακούω μια φωνή να σηκώνεται λίγο πιο πάνω απ’ τις άλλες και να λέει: γαμώ το κέρατό μου. Με είδε και η "φωνή" πάγωσε, κι εγώ έκανα ότι δεν είδα και δεν άκουσα τίποτα γιατί τι να πεις όταν είσαι το "λινγκουαφόν" του σπιτιού … Καλύτερα να είμαστε πιο μαζεμένοι, μαλακίες. Να το πω όπως είναι σωστά να ειπωθεί: ας πρόσεχα κι ας προσέχω τι λέω. Το παιδί μου, πριν από τις "κακές παρέες" κλπ κλπ δαλιανιδικά … εμένα αντιγράφει!!!

(κοίτα τι ωραία που μεγάλωσε η φωνή των Pretenders!!! Η κυρά-Κρίσι Χάιντ … ροκάρει στα 00’ς)

Μυρίζει ωραία το φθινόπωρο στην Παιανία. Κι ας κάνεις μια ώρα να φτάσεις ένεκα η κίνησις … Το φθινόπωρο σε αποζημιώνει. Τα νεύρα δεν τα καταπραϋνει από το "σταμάτα-ξεκίνα", αλλά πάντως είναι ενα μικρό σωσιβιάκι αν θέλεις να σωθείς …

Καλό σου-κου συβλογκίτες, συβλογκίτισσες και οι άλλοι!