Giannis Kafatos

Οι ΔουΝουΤούδες

δεν ειναι βιζιτούδες

ούτε και λουλουδούδες

κι ας στέλνουνε … φιλιά

@@@@@

Οι ΔουΝουΤούδες ήρθανε

κοντά μας για να μείνουνε

να βλέπουνε ν’ ακούνε

λογαριασμό να δίνουνε

να κόβουνε να λύνουνε

@@@@@

Οι ΔουΝουΤουδες δε γελούν

δεν τρών’ δεν τραγουδάνε

μονάχα όποιου ξωκοιλε

το αίμα του ρουφάνε

@@@@@

Του ΔουΝουΤου απέναντι

πείτε του πώς πεθαίαίαίνω

απ’ τα πολλά ελλείμματα

εγώ

δεν πήρα μία

@@@@@

 (2b κοντίνιουντ)

Σου είχα παρουσιάσει το παιδικό βιβλίο του δημοσιογράφου Χρίστου Καλουντζόγλου, το "Σιδερένιο Θηρίο".

Τις προάλλες, ο Χρίστος μου έστειλε μια πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου του σε ένα βιβλιοπωλείο της Νέας Σμύρνης. Κοντά στο σπίτι, ευκαιρία να πάω τα παιδιά, να δω το Χρίστο – δουλέψαμε χρόνια μαζί στον ΑΝΤ1 στα 90΄ς – την Ξένια τη γυναίκα του, την Ειρηνούλα την κόρη που στις παρουσιάσεις εκτελεί χρέη βοηθού – θα τη δεις.

Είχα πει στον Χρίστο ότι θέλω να τον συμπεριλάβω στην on camera ανάγνωση συγγραφέων και όταν έφτασα στο βιβλιοπωλείο του λέω "δεν πάμε να κάνουμε το βίντεο για το βλογκ μου"? 

"Τράβα την παρουσίαση, θα είναι καλύτερα από το να σου στηθώ να διαβάσω" μου λέει!

Ομολώ ότι έπαθα την πλάκα μου γιατί μόλις τα παιδιά κάθησαν στον κύκλο είδα τον "εξωτερικατζή" Χρίστο που δουλεύαμε μαζί να μεταμορφώνεται σε έναν από τους καλύτερους παραμυθάδες πού έχω δει κι ακούσει.

Είχα όλη τη διάθεση να σου ανεβάσω ολόκληρο το βίντεο όπου ο συγγραφέας απέδωσε το βιβλίο στα παιδιά και μετά έπαιξε μαζί τους το εκπαιδευτικό παιχνίδι που το συνοδεύει. Επείδη όμως πολλοί γονείς δεν θέλουν να "ανεβουν" τα παιδιά τους στο net το μάζεψα όσο μπορούσα.

Σου έχει τύχει να ανοίξεις ένα βιβλίο, που έχεις καιρό στη βιβλιοθήκη σου, τη στιγμή που πρέπει?

Για σκέψου?

Εμένα ναι! Κι απ’ αυτή την άποψη είμαι πολύ τυχερός που έχω την πολυτέλεια να έχω βιβλία που τα διαβάζω όταν θέλω (εγώ ή οι δυνάμεις του σύμπαντος) – σε διαφορα σημεία του σπιτιού πλέον.

Αλλά δεν είναι καταπληκτικό να ανοίγεις ένα βιβλίο και να λες: ναι ρε παιδί μου αυτό χρειαζόμουν τώρα. Πώς τό ΄ξερε ο καλλιτέχνης? (ίσως χρησιμοποιείς άλλο προσδιορισμό αλλά το νόημα και ο σεβασμός είναι ο ίδιος μη σου πω και μεγαλύτερος!!)

Αυτό ακριβώς έπαθα χθες, που άνοιξα το Graffito του κυρίου Παύλου Μάτεσι.

Ενα μικρό αριστούργημα. Όπως λέει και ο  τίτλος του: ένα γκράφιτι από λέξεις που για το δικό μου το μυαλό είναι ό,τι καλύτερο διάβασα το τελευταίο διάστημα και σίγουρα πρωτότυπο.

Στο οπισθόφυλο του βιβλίου μπορείς να διαβάσεις αυτά: Aν παρουσιαστεί στη Bουλή αιφνίδια θανατηφόρα, μεταδοτική ασθένεια; Aν, για να εμποδίσει εξάπλωση του λοιμού, η Xωροφυλακή χτίσει πόρτες και παράθυρα της Bουλής, μεταφέρει συγγενείς των πολιτικών και δωρολήπτες στην πλατεία της και πραγματοποιήσει ολοκαύτωμα; Aν ορισμένα πτηνά από τη Bουλή, που θα ανέλθουν «ψηλά», μεταδώσουν το μίασμα σε ουράνια πλάσματα; Aν τα αγάλματα βγουν γαλήνια από τα μουσεία και ζητήσουν ένα ποτήρι νερό; Kαι εάν ο πολίτης θεάται και τα μετέπειτα έργα του λοιμού: την πρωτεύουσα μεταποιημένη σε επίπεδη, ανθηρή πεδιάδα, όπου οι κάτοικοι (πρώην 6 εκατομμύρια, τώρα 6 χιλιάδες) ευτυχούν πλέον, και όλα τα ανωτέρω τα δουν ως happy end και αποφασίσουν ότι: Bουλή, Nόμοι, Kράτος, τους είναι περιττά;

και στη σελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη μπορείς να διαβάσεις και αυτά:

Καλή ανάγνωση,

                              πραγματικό τριπ – ταξίδι με λέξεις!!!

τέλειο!!!

τι λες? υπάρχει τέτοιο πράμα?

Τι να σου πω κι εγώ!

Λες?

Και πώς δουλεύει?

Τι λες? Τι παραμιλάς?

… μπα δε μπορεί?

ε, πώς αφού … να!

και τι μαλακία ειναι αυτό?

Μα είναι ένα  Τι-Σερτ, ένα πουκάμισο Ταυ, πώς το λένε, ένα μπλουζάκι με σχεδιάκια , τι κολλημα!!!

Μα καλά ρε Γιάννη, υπάρχει "αλεξίσφαιρος εφιάλτης"? είναι δυνατόν, και σ’ είχα για γραμματιζούμενο!

Υπάρχει. Αφού ξυπνάς! Ό,τι κι αν έχεις δει, και σ’ έχει τρομάξει τρομαχτικά και τρομερά …

και για να παραμείνουμε στο κλίμα το γραναζιακόν …

αντιθέτως, στην αγορά της Βαλέντσια μπορεί και να σου τύχει!!!

 Τι "ποιου Γιωργάκη"?

του δικού σου, του δικού μου, του δικού μας, γενικώς ρε παιδί, ένας Γιωργάκης καθότανε και προσευχότανε για σένα!

Κι αυτό πια σε πειράζει?

εεεε με τίποτα δεν πιάνεσαι!!! Ρε πππού πππάμε, ρε … (αθάνατε Αυλωνίτη)

και το μόνο που μας έχει μείνει ακόμη αλώβητο είναι οι αναμνήσεις μας.

Όσο κι αν τα παραμύθια έχουν γίνει πολίτικαλι κορέκτ – για να τιμήσουμε τους λύκους που απειλούνται με εξαφάνιση – η Κοκκινοσκουφίτσα κόντεψε να χάσει τη γιαγιά της από έναν κακό λύκο και σώθηκε από έναν καλό κυνηγό. Πάει και τελειώσε. Τη χιονάτη σχεδόν δολοφονησε μια κακιά μάγισα και όχι μια κυρία που ασχολειτο με εναλλακτικές θεραπείες και βότανα … κλπ κλπ. Αυτά τα θυμόμαστε κι όσο κι αν το μάρκετινγκ έκανε τους λύκους πιο συμπαθείς δεν αλλάζει και πολλά πράγματα.

Το είπε και ο Οικονομέας προχτές στο Δελτίο του Μέγκα: τόσα χρόνια μεγαλώσαμε και μαθαίναμε ότι ο μεγάλος μπαμπούλας για τα κράτη είναι το ΔΝΤ.

Δεν μπορεί τωρα να έγινε ξαφνικά καλό. Ή μήπως μπορεί?

Επειδή έχω μπερδευτεί και επειδή είμαι και ροκάς κι επειδή έχω καιρό να πάω σε ενα μπαρ να χορέψω (γιατί έχω χτυπημένο το πόδι μου) κι επειδή κάπου διάβασα ότι βρήκαν τον ήθοποιό που θα παραστήσει τον Curt Cobain στην ταινία που ετοιμάζεται για πάρτη του κι επειδή δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν για το τι σκέφτομαι, τι θυμαμαι και τι χαίρομαι έφτιαξα αυτά τα κολάζζζ

Καλά μπάνια λοιπόν

τώρα θα είναι στα σκατά, θα είναι σε γάργαρα νερά θα είναι σε θολό ποτάμι … δεν ξέρω να σου πω

Αναπνευστήρας θα χρειαστεί, αντικαταθλιπτικά σίγουρα, φτυάρια οπωσδήποτε, διαβατήρια …100%, και προσοχή γιατί σ’ ακολουθούν τόσα πολλά μηδενικά, που έχουν το σχήμα της "κουλούρας" – μη νομίζεις ότι εκεις θα βρεις τη σωτηρία. Κολύμπα μόνος σου με τις δικές σου δυνάμεις.

Ίσως μια μέρα καταφέρεις να γίνεις … γερμανός!!!