Giannis Kafatos

3 Νεκροί, ίσως και 4 αν βγει αλήθεια ότι η μια γυναίκα ήταν έγγυος.

Φρίκη

και πολλά λόγια

πολλά λόγια ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ πολλά λόγια ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

ΚΟΥΦΙΑ ΛΟΓΙΑ αυτοί που τα λένε έχασαν προ πολλού το τεκμήριο της "αθωότητας"

Κούφια λόγια πάλι πάνω στα πτώματα 3 εργαζομένων κι ενός εμβρύου

Με το φίλο μου το Δημήτρη που ήταν κάτω και έφαγε δακρυγόνα με την οκα, ψιλοδιαφώνησα στο τηλέφωνο όταν μέσα στην κουβέντα μας έβαλε εξίσου ψηλά το γεγονός ότι η τράπεζα ήταν ανοιχτή. Στο τηλέφωνο δε μπορείς να κάνεις μεγάλη κουβέντα κι εκείνος ήταν λαχανιασμένος, είπαμε θα μιλησουμε αργότερα.

Τελικά είχε δίκιο.

Δεν είναι δολοφόνος βεβαίος όποιος δεν έβαλε λουκέτο στο υποκατάστημα αλλά έχει τις ευθύνες του.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ είναι φυσικά αυτοί που ήθελαν να κάψουν τους ανθρώπους που δούλευαν ή βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην τράπεζα.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

πρεπει να σταματησουμε να τους "ανεχόμαστε"

Ολους!

και τους Δολοφόνους και τους άλλους με τα κουφια λόγια

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ καίγονται τα βιβλία. Αυτός είναι ο συμβολισμος του έργου (βιβλίο και κινηματογραφική ταινία).

Τη θυμάμαι την ταινία. Είχε τύχει να τη δω στην τηλεόραση και μετα την πέτυχα και σε θερινό σινεμά, λίγο μετά την πρώτη ανάγνωση του "1984" του Όργουελ. Αργότερα κάποιο καλοκαίρι κάπου στο Αιγαίο – κατά πάσα πιθανότητα στα βραχια της Φασολούς στη Σίφνο – διάβασα και το βιβλίο.

Τις προάλλες που βρέθηκα στο Μεταίχμιο, στον πολυχώρο, εκεί στην Ιπποκράτους και Τσιμισκή έπεσε το μάτι μου στη διασκευή σε κόμικ του απίθανου αυτού έργου που επίτρεψέ μου να πω ότι ψύγματά του "ζούμε" όλοι με έναν τρόπο

Το ξεφύλλισα, σχεδόν άρχισα να το διαβάζω. Καιρό είχα να αποκτήσω ένα κόμικ

έλα πάρε άλλη μια τζουρίτσα:

Συγγραφέας είναι ο Ρέι Μπραντμπερι και έγραψε αυτό το καλτ μυθιστόρημα πρίν από 55 χρονάκια. Και πόσες ομοιότητες μπορείς να βρεις με το σήμερα … πόσες!!!

"Μη σκέφτεσαι. Είναι επικίνδυνο.

Μην εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο εκτός από το κράτος. Πρόδωσε τους γείτονές σου. Και το κυριότερο: Κάψε όλα τα βιβλία"

Μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας δες ΕΔΩ (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχουν κώδικα ενσωμάτωσης αλλά βλέπεις …)

Πάτα ΕΔΩ για να πάρεις μια ιδέα από τα καινούρια της τραγούδια

Η Μόνικα από πολλούς κατηγορήθηκε ως "διαττών" αστέρας. Τώρα είναι εδώ για να "απαντήσει".

… την Τετάρτη 16 Ιουνίου θα είναι στο θέατρο Λυκαβηττού

και όπως λέει το λαϊκόν άσμα …

με τις αναγκαίες παραφράσεις του:

Τώρα κλαις, γιατί κλαις?

σύ, δεν ήσουν που (τους) ψήφιζες χθες?

που ήλπιζες να γίνεις κομμάτι της λαμογιάς και της κονόμας και πάντα έμενες στην απ΄ έξω γιατί δεν είχες ποτέ Limit up στα κονέ!!!

Σκεπτόμενος  ότι δεν πρέπει να τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί, ότι η Αλόε Βέρα μπορεί και να κάνει καλό στον πεηχείλιο έρπητα (τι μαγικό σαρδάμ με τα δάχτυλα είναι αυτό  … δεν το διορθώνω), ότι ο λαός δε φταίει αλλά έχει ευθύνες κλπ κλπ  έκανα ένα σκουτί για όσους δεν έχουν καλό θυμητικό.

ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΘΙΣΤΙΚΗ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΜΑΪΟΥ 2010 – 6 μμ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΑΣ

Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Για πληροφορίες: attac.hellas@gmail.com

Kalimera

mi se ksenizoun ta greeklish. Einai mia endiamesi katastasi. Pos to leei o Dante gia to dromo pros tin kolasi?

Η τελευταία μέρα τ’ Απρίλη είναι και η τελευταία μέρα της Hell-ass όπως την ξέρουμε. Ούτε καν όπως τη θυμούνται οι μαμάδες και οι μπαμπάδες μας – ενδεχομένως και εμείς οι λιιιιγο πιο μεγάλοι.  Αυτό από μονο του απαραιτήτως κακό δεν είναι. Είναι όμως γιατί ενώ η χώρα και πολλές από τις δομές της δεν θα υπάρχουν απο Δευτέρα – όπως οι δίαιτες … – θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν όλοι αυτοί που μας έφεραν εδώ που είμαστε. (δεν εννοώ ως φυσική παρουσία, να ΄ναι καλά – εννοώ ως πολιτικοί, υπουργοί, πρώην υπουργοί … ως Μέρος του Προβλήματος που ψηφοδεώς επιδιώκουν να μας επιβάλλουν τις λύσεις τους.

Υπάρχουν δε ακόμη μερικοί που "απορούν" πώς μπορούμε να υπάρχουμε "εμείς" που δεν πιστεύουμε στον πράσινο-οραματιστή Γιώργο που σαν τον καβαλάρη συνωνόματο άγιο θα σφάξει στο γόνατο το κακό και όλα θα πάνε καλά χωρίς παράλληλα να μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση στο ερώτημα: Η Μαρίνα μου και ο Αντωνής μου ετών 3μιση και 5μιση αντιστοίχως, πότε ως Ελληνόπουλα θα ζουν σε ένα χώρο … ας πούμε Ελλάδα χωρίς να χρωστούν τίποτα … ως κράτος??? (άρα θα έχουν μια αξία όσα επιμελώς ετοιμάζονται για μας???)

Παραλλήλως υπάρχουν και οι γαλαζωποί υμνητές του "αχ κυρ-Αντώνη πώς σ’ αγάπαμε" (αλα Μελινα άδουσα οκλαδόν αγκαλία με τα πόδια του Μάνου Χατζιδάκι) που χωρίς να απαντούν στο παραπάνω ερώτημα για τα παιδιά μου προσπαθούν να με πείσουν ότι "ξαφνικά" (αχ ένα ελάφι  – που λέει και το ανεκντοτ) οι αγορές μας μίσησαν κι από κει που ο βερεσές έγραφε …κανονικά "ξαφνικά’ απέθανε κι ήρθανε οι κακοί συγγενείς να μας ρουφήξουν το αίμα.

Και τέλος υπάρχουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι, που δε λέμε (πάντα) ψέματα. Αλλά δε λέμε και όλη την αλήθεια: ίσως γιατί δεν επαρκεί ο χρόνος, ίσως γιατί δεν την ξέρουμε και φυσικά ίσως γιατί δε θέλουμε και δε δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν τι θα πούμε, τι θα φωνάξουμε και τι θα κρύψουμε. Είναι δικαιώμά μας, δεν το συζητώ.

Ως πολίτες πάλι έχουμε δικαιώματα – για την ώρα – που καλό είναι να τα διεκδικήσουμε: και τα μικρά τα καθημερινά και τα μεγάλα. Και κατά μόνας και επιτέλους όλοι μαζί. Σε όλη τη γκάμα του volume!!!

Θέλω να βρίσω … πολλούς και πολλά κι εμένα μέσα

Του δανεισμού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν … να παραφράσω την Πόλυ Πάνου – θυμάμαι καλά?

 Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός, πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Πνιχτές ανάσες και βρισιές, βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές. Κι είναι θάνατος αργός του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός. Πληρωμένες αγκαλιές ιστορίες τραγικές γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές. Το τραγούδι σπαραγμός η ζωή κατατρεγμός, το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός. Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός. Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Σβήσαν τα φώτα στα στενά του λιμανιού τα καλντερίμια σκοτεινά και σταμάτησε η ζωή το ψέμα το φτασιδωμένο της να ζει. Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός ξεχαστήκαν κι ο καημός έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός και τα πρόσωπα χλωμά, κουρασμένα τα κορμιά μέσα στον ύπνο ψάχνουν να ‘βρουν λησμονιά

Στίχοι: Αλέκος Γαλανός
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Καλό σου-κου, καλό μήνα και καλά σαράντα

 και τέλος από σήμερα εγώ δεν ζω στην Ελλάδα. Αποφάσισα ότι την πατρίδα μου πλέον την λένε

Hell-ass

Κοίτα τι μου έστειλε με μέιλ το Avopolis!!!