"Τράβηξα για σενα και για να βγαλω το αχτι μου αυτές τις φωτογραφιες που μιλάνε μόνες τους
(ξέρεις μια εικόνα χίλιες λέξεις κλπ.).
Είναι στη Γλυφάδα στην παραλία, κάτω από την παραλιακή, στο ύψος του Αγ. Κωνσταντίνου.
Πηγαίνω τον γιο μου εκεί, στο ανοιχτό κολυμβητήριο.
Και είδα τον αστυνόμο να έχει παρκάρει στη θέση αναπήρων. Σκέτη απελπισία."
Μιχάλης Β.
Ευχαριστώ πολύ Μιχάλη μου!!! Κανονικά πρέπει να σ’ ευχαριστήσει κι ο Δήμαρχος που νοιάζεσαι για τη γειτονιά σου. Κανονικά, γιατί … στα ελληνικά μπορει να σου πούνε: τι θες και χώνεις τη μύτη σου σε ξένες δουλειές!!!
καλημέρα. Οι Πακιστάνοι στα φάναρια πρέπει χθες, την ώρα της μικροκαταιγίδας στο κέντρο της Αθήνας, να ήταν οι πιο χαρούμενοι εργαζόμενοι στην τέως διαμαντόμετρα στης γης το δαχτυλίδι.
Τώρα η διαμαντόπετρα είναι κρυμένη στο συρτάρι κάποιου σαράφικου. Το ίδιο το δαχτυλίδι αγνοείται από τότε που πρήστηκαν τα δάχτυλα της γριάς και φράκαρε και η γριά με πράσινο σαπούνι και λάδι από το χωριό της πεθεράς της προσπαθούσε να το ξεκολησει. Ξεφράκαρε το άτιμο, αλλά από τη δύναμη της γραίας πετάχτηκε στον απόπατο. Τι ιστορία κι αυτή!!!
Να κάτι τέτοια έλεγα στους πελάτες μου και ξεχνούσα να κόβω τις αποδείξεις και έτσι γλύτωσα την ψειρού από κάτι νυχτερινά που έκανα στα επείγοντα του Άη Παντελεήμονα – εκεί που πάνε οι στραβοί και οι κουτσοί!
Όπως καταλαβαίνεις μόνο αν το ρίξουμε στην τρελή, αφού δε ρίχνουμε γιαούρτια, μπορούμε και να το αντέξουμε όλο αυτό το … ελληνικόν που ζούμε.
Κάποιοι μας λένε καταμουτρα ότι είμαστε ______________ (συμπληρώστε το κενό με ό,τι σας ταιριάζει και πάλι μέσα θα στε)!
Εμείς πάλι κάνουμε το/τον/τα________________ (συμπληρώστε το κενό με ό,τι σας κάνει κεφι, καλό ή τούρκο)!!!
Α, είπα τούρκο: τσοκ γκιουζέλ παλικάρια και παλικαροπούλες έρχονται από την Τουρκία σήμερα και όσοι πόνταραν στον Καρατζαφέρη περιμένουν πώς και πώς τα έκτροπα για να πάνε να εισπράξουν. Οι άλλοι στον … κουβά! Εκεί που είναι η __________ σου (συμπλήρωσε το κενό με την κατάλληλη λέξη που σου ταιριάζει γάντι)
Καταλαβαίνεις ότι μόνο με μικρά κενά μνήμης μπορεί να τη βγάλουμε καθαρή. Αν τα θυμόμαστε όλα κινδυνεύουμε να μείνουμε στη μοναξιά μας. Και τόσο καιρό που διατηρούμε τη μνήμη μας τι βγήκε; Τίποτα. Αντιθέτως όλο και μεγαλύτερο _______________ μπήκε μέσα μας σα το διάολο καβάλα που έλεγε κι η συχωρεμένη η γιαγιά. Κινδυνεύουμε με την ποινή της λήθης προκειμένου να την βγάλουμε καβάλα και όχι καβαλημένοι (με την κακή, κακότατη έννοια!)
Κενό, τριγύρω μας, μέσα μας, απέναντι μας Κενο. Φριχτό. Σκοτεινό. Εκκωφαντικά μουγγό.
Όμως …
Όμως νομίζω ή θέλω να νομίζω ότι κάτι αρχίζει να ακούγεται. Βεβαίως αυτό είναι μια έφυτη ανάγκη για την επιβίωση … Καταλαβαίνεις;
Εγώ πάντως όταν ακούω τη λέξη "Φαντασία" πρώτα μου έρχεται στο μυαλό ο Walt Disney, μετά ο Μιχάλης Μενιδιάτης, μετά η παραλιακή με τα φώτα νέον με παραλληλες στο δρόμο φωτεινές μπάρες στο κιγκλίδωμα της νησίδας και πολύ μετά η κυρία Μπιρμπίλη.
Να την πω την αμαρτία μου γιατί δεν αντέχω τόσες μέρες: απ΄όλο το καρα_______________ (έλα πάλι βάλε τη λεξούλα που λείπει) που γίνεται στην παραλία το μισογκρεμισμένο από χρόνια μπουζουκτζίδικο, πήγαν κοτζαμάν πρωθυπουργό να "καθαρίσει" ? Τι να πω. Αυτοί ξέρουν.
Να πω μια καλημέρα, ζαλισμένη, κουρασμένη, μπαφιασμένη, ανήσυχη, αγωνιώδη και με έναν κάποιο τρόπο … ελπιδοφόρα. Και καλό σου-κου!
Ο υπουργός δικαιοσύνης, κύριος Καστανίδης έκανε την ακόλουθη δήλωση όταν άκουσε τον πρόεδρο του Συνδέσμου Ελλήνικών Βιομηχανιών να "μαλώνει" τους πολιτικούς: Χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιλέκο.
ενδεχομένως και πρωινή στο ραδιόφωνο, όπως η αυθεντική, κι επειδή η καπατσοσύνη είναι γυναίκα είναι βέβαιο ότι θα έλεγε – κι αν δεν έλεγε θα έλεγχε – και το βραδυνό δελτίο ειδήσεων.
Είδα χθες την αθηναϊκή πρεμιέρα της Εβίτας του σερ Α.Λ.Βέμπερ. Μια άρτια παράσταση με καταπληκτικούς χορευτες και τραγουδιστές, και σούπερ σκηνοθεσία. (Ειδικά η σκηνή με τους καθρέφτες ήταν αριστοτεχνική και σκηνοθετικά και φωτιστικά). Όσο προχωρούσε η υπόθεση κι όσο μεγάλωνε το "εγώ" της Εβίτας, τόσο έβρισκα ότι υπάρχει σατανική σύνδεση με όσα ζούμε σήμερα και πολλά απ΄ όσα πολιτικώς έχουμε ζήσει εδώ και πολλά χρονιά.
Στο διαλειμμα συνάντησα αρκετούς γνωστούς που την ώρα που φιλιόντουσαν σταυρωτά δεν μαχαιρώνονταν για λόγους αβρότητας, είδα μούρες και μουρίτσες και ευτυχώς και μερικούς φίλους μου. Με τους τελευταίους μοιραστήκαμε τις αγωνίες και το μούδιασμα που διατρέχει όλους τους κανονικούς ανθρώπους αλλά και την ελπίδα ότι επιτέλους θα βγούμε από την ΑΦΑΣΙΑ που επικρατεί.
Είναι δύσκολο να ξυπνήσεις από μια ΑΦΑΣΙΑ. Είναι δύσκολο οι γενιές που μεγάλωσαν με τη βίβλο του lifestyle και όλων όσων έπρεπε να έχουν κάνει μέχρι τα 30 τους για να είναι πετυχημένοι. Θέλει πολύ … σκούντημα για να συνέλθει αυτός που γαλουχήθηκε με τις αρχές ότι τα "δωράκια στον εαυτό του" κάποιος όχι μονο τα δικαιούται αλλά τα αξίζει κιόλας.
Η αφασία μας είναι ο εχθρός μας. Όχι οι Εβίτες. Αυτές ευδοκιμούν εκεί που βρίσκουν.
Κοίταξε τι μπορεί να συμβεί σε ένα μπαλκόνι. Κοίτα καλά. Και μην ξεχάσεις τι έγινε στο μπαλκόνι του νεοκλασικού που δεν παίρνει μέτρα προστασίας για να μη χαλάσει η μόστρα η νεοκλασικίζουσα.
Μην ξεχάσουμε ποτέ: ότι μερικοί ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ πέταξαν μολότωφ μέσα σε κτίριο που υπηρχαν εργαζόμενοι.
Κοίτα και μην ξεχάσεις ποτέ: τι μπορεί να συμβεί σε ένα μπαλκόνι, και πού μπορεί να μας παρασύρει.
ένα απόσπασμα που ταιρίαζει πολύ σε μας τους… μη μου άπτου έλληνες από το δεύτερο μέρος της αυτοβιοργαφίας του με τίτλο Complete Unknown.
Όμως μας κάνει και μια ξεναγηση στο εξώφυλλο του βιβλίου του, μας συστήνει τις διασημότητες που ως "unknown" in New York … those days με τον έναν ή τον άλλο τρόπο γνώρισε.
Καλή προβολή.
Και επειδή είμαστε προ των πυλών της κυκλοφορίας του τρίτου μέρους της αυτοβιογραφίας με τον απολύτως Τζουμικό τίτολο "Πανωλεθρίαμβος" (όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη) ο αγαπημένος μου / μας Κωνσταντίνος μου λέει και δύο κουβέντες για το τι θα έχει αυτό το τρίτο μέρος του βιβλίου του
Κωνσταντίνε, ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Και με το συμπάθειο να σου πω ότι τόσα χρόνια που επαγγελματικώς γνωριζόμαστε παρατηρώ για πρώτη φορά μια … εσάνς άγχους να σε περιβάλλει. Τσ τσ τσ, δε σου πάει καθόλου!!!
Σε φιλώ γλυκά και περιμένω την επόμενη συνάντησή μας για την ανάγνωση του Πανωλεθριάμβου
Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
Η Βίκη, η Δήμητρα και Χρήστος δεν είναι ηθοποιοί, η Άσπα όμως είναι σκηνοθέτις και με τους τρεις εδώ κι ένα χρόνο δουλεύουν πάνω σε δεκαπέντε ποιήματα του Καβάφη και δύο του Σεφέρη. Δεν τα απαγγέλουν, τα παίζουν. Τα παιδιά που δεν είναι ηθοποιοί, ερμηνεύουν με αξιοπρέπεια και αξιοσημείωτο επαγγελματισμό ένα έργο που έχει "γραφεί" ερήμην των δημιουργών του.
Ούτε ο Σεφέρης ούτε ο Καβάφης έγραψαν τα ποιήματά τους για να παιχτούν στη σκηνή.
Κι όμως τα κείμενα έγιναν έργο … που αντέχει την αναμέτρησή του με τους θεατές.
Η Άσπα Κυρίμη, έβαλε τα τρία παιδιά σε ένα όχημα που άρχισε να το οδηγεί ανάμεσα σε λέξεις, ιδέες και νοήματα, σκηνικά και κοστούμια (Ιουλία Σταυρίδου), φώτα (Λευτέρης Παυλόπουλος), μουσική (Αθηνά Καψετάκη), και ξανά λέξεις, και ξανά κάποιες ιδέες κι ετσι γεννήθηκε αύτη τη η παράσταση: "Απ’ τες εννιά"
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή του Μαίου, στο Θέατρο "ΑΛΕΚΤΟΝ", στον πιο ανοιξιάτικο πεζόδρομο του Κεραμεικού, στην Οδό Σφακτηρίας 23 και Πλαταιών.
σσσσσ, μπορεί να ακούνε. Αυτό ειναι πάρα πολύ επικίνδυνο, αν δεν είσαι βέβαιος, βεβαίως ποιοι είναι αυτοί που ακούν και με ποιο σκοπό. Ζεις σε μια χώρα που κανείς δεν ακούει κανέναν κι ο καθένας δε θεωρεί κανέναν πιο σημαντικό από τον ίδιο του τον εαυτό ώστε να του προσφέρει τ’ αυτιά του για να τον ακούσει.
Μπορεί να ακούσει κανείς
τις ΚΡΑΥΓΕΣ των ανθρώπων που κάηκαν στη Μαρφίν της Σταδίου;
Μπορεί ν΄ακούσει κανείς
τις ΚΡΑΥΓΕΣ των παιδιών που με τα σάπια μυαλά μας τους βρωμίζουμε το μέλλον τους;
Μπορεί ν’ ακούσει κανείς
τις φωνές των αγέννητων παιδιών, όπως αυτό στην κοιλιά της μάνας του στη Μαρφίν στη Σταδίου;
Καλημέρα σας, έχω απορίες στο σημερινό RF
Αναρωτιέμαι δηλαδή, αφού όποιος δεν κάνει ό,τι λέει ο αρχηγός διαγράφεται. Δεν μπαίνω τώρα στην κουβέντα αν είναι σωστό, αν είναι περίπου σωστό, αν είναι λάθος ή αν είναι ολέθριο λάθος. Συμβαίνει! κι αφού συμμβαίνει μονίμως αναρωτιέμαι: γιατί δεν καταργείται το πολυπρόσωπο κοινοβούλιο; Βάλε εκεί χάμου τους 3,4,5,6 αρχηγούς και ν’ αποφασίζει για 4 χρόνια για όλα τα θέματα αυτός που κέρδισε τις εκλογές και πάπαλα. Είναι τόσο βαρετά στημένο αυτό το παιχνίδι του τάχα μου κοινοβουλευτισμού. Μόλις πάει να ανακατωθεί λίγο η σούπα, να φύγει αυτή η εμετική πέτσα που πιάνει κάθε έλος που σέβεται τον ευαυτό του … τσουπ Διαγραφές και πάει η διασκέδαση του δημοκράτη
πότε, πού, πώς, γιατί
σχεδόν για όλα παίρνεις απαντήσεις. Ίσως περισσότερες απ’ όσες μπορείς ν’ αντέξεις. Σχεδόν … γιατί το … "γιατί" Πότε δεν απαντιέται
Πόσα απίδια πιάνει ο σάκος; Θα μου πεις εξαρτάται από το μέγεθος του σάκου, εφόσον ξέρεις τι είναι τα απίδια και πού θα τα βρεις. Φτηνιάρικα λεκτικά ακροβατικά. Σαν τα τσίρκο με τη φαγωμένη τέντα, τις δύο καχεκτικές μαϊμούδες και τους καχεκτικούς χαρμολυπημένους κλόουν σε περιοδία στην τιμημένη επαρχία. Παρακμή. Φελινική, ιντελεκτουέλ αλλά πάντως Παρακμή
Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε μόνοι μας. Ίσως δεν το καταλαβαίνουμε, ίσως δεν το επιδιώκουμε: συμβαίνει και το αφήνουμε.
Τώρα η διαμαντόπετρα είναι κρυμένη στο συρτάρι κάποιου σαράφικου. Το ίδιο το δαχτυλίδι αγνοείται από τότε που πρήστηκαν τα δάχτυλα της γριάς και φράκαρε και η γριά με πράσινο σαπούνι και λάδι από το χωριό της πεθεράς της προσπαθούσε να το ξεκολησει. Ξεφράκαρε το άτιμο, αλλά από τη δύναμη της γραίας πετάχτηκε στον απόπατο. Τι ιστορία κι αυτή!!!
