Giannis Kafatos

"όταν οδηγείς καλύτερα να κοιτάς περισσότερο τον καθρέφτη, γιατί ό,τι γίνεται πίσω σου … θα έρθει μπροστά σου" μου είχε πει κάποιος που ξέρει από τιμόνι όταν πρωτάρχισα να οδηγώ. Το τηρώ. Έχει δίκιο. Μπορεί ας πούμε εκεί που είσαι στο φανάρι κάποιος μετανάστης σε αναπηρικό καροτσάκι και με παραδοσιακή φορεσιά να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα για ελεημοσύνη!

Καλημέρα, Χρόνια πολλά Κώστα / Ελένη

Ποιος την είπε την παροιμία: στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει? Και γιατί? Είχε δίκιο?
Είμαστε καταραμένοι ή … ξεπλυμένοι μετά τη φοβερή νυχτερινή νεροποντή που κατάφερε να ξυπνήσει ακόμη κι εμάς τα παιδιά της νύχτας.
Μπορούμε πάντα βεβαίως να είμαστε και καταραμένοι και ξεπλυμένοι (αλλά όχι από τις αμαρτίες μας).
Τι ‘βδομάδα κι αυτή που ακόμη δεν τέλειωσε.

Ας προχωρήσουμε στην ανάλυση ενός ολωσδιόλου λάθους που δονεί τις πορείες, τις συγκεντρώσεις … έξωθεν αλλά και άλλους που τρέμουν γενικώς! Τι λέει λοιπόν το πλήθος το αλλαλάζων: Να καεί Να καεί το bourdelo η Βουλή. 
Έχουμε και λέμε: Να καεί (δις): αυτή ειναι μια άποψη. Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα γιατί είμαι κατά των καταστροφών. Ποιος είσαι εσύ που θα αναλάβεις το έργο του "στρατηγού άνεμου"! Απαγορεύεται να βάζουμε φωτιές. Επίσης σκέψου τι θα χτίσουν στη θέση του! Απαπαπά-πα-πα! Αστο μια χαρά το νεοκλασικόν!

Συνεχίζουμε: το μπουρδελο η Βουλή: πάλι βλέπω λάθος. Εδώ δεν είναι θέμα γνώμης. Αυτός που έβγαλε το σύνθημα δεν ξέρω τι σχέση έχει με τους εν λόγω χώρους. Μπορεί να είναι τόσο τραυματική που να μην θέλει να τα ξαναδεί στα μάτια του. Όμως εκεί – είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε έχεις πάει  και βγει επιτυχημένα μουδιασμένος είτε έχεις πάει και βγει μυστικά κατσουφης – οι νόμοι και οι κανόνες που είναι συγκεκριμενοι και άγραφοι τηρούνται. Αρα;;; Άρα πριν παραλληλίσουμε ένα χώρο που δε γουστάρουμε για δικούς μας λόγους "μπουρδέλο" γιατί  τάχα μου εκεί γίνται το μάλε-βράσε να μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι λάθος. Στα μπουρδελα οι  νόμοι τηρούνται. Κι όποιος δεν τους τηρεί, ακόμη κι αν δεν τους ξέρει τιμωρείται. Πάει και τελειώσε!

Πρν πεις λοιπόν κάτι να το σκεφτεσαι δύο φορές. Ποιος φοβάται τον οργισμένο? Όταν ο οργισμένος καταρρίψει την άλλη παροιμία: "ο τρελλός είδε το μεθυσμένο και φοβήθηκε" και πάρει τη θέση του τρελλού και πάψει να φοβάται … τότε σίγουρα κάποιοι θα έχουν τους λόγους τους να είναι … φοβισμένοι. Παραληρώ; μπορεί! έχει σημασία; Για ποιον;

Καλό σου-κου, βρεγμένο ή στεγνό, τρισκατάρατο ή ευλογημένο, ό,τι σας προκύψει!

Οταν άρχισα χθες βράδι να φτιάχνω αυτο το video, η μοναδική μου σκέψη ήταν να βάλω (μόνο) μερικές φωτο φίλων μου, που οι ίδιοι δημοσιεύουν στο FB. Κατασκευάζοντας το και προσθέτοντας τη μουσική, συνειδητοποίησα ότι ολοι αυτοί οι άνθρωποι (από ΟΛΗ την Ελλάδα, βασικά άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά και τόσο γνωστοί –οι σωστοί «γνωστοί-άγνωστοι») διαθέτουμε μια τρομερή δύναμη.
Αν και φύσει αντιμλιταριστής το είδα σαν εναν friendly στρατό, που (βασικά) δεν γουστάρουμε αυτά που γίνονται γύρω μας.
Δεν σας είχα βάλει ποτέ τον εναν δίπλα στον άλλον.
Πιτσιρικάδες, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, επιστήμονες, καλλιτέχνες, μαθητές, φοιτητές, δημοσιογράφοι, μαμάδες, μπαμπάδες, ερωτευμένοι, χωρισμένοι… ο,τι μπορείτε να φαντασθείτε είναι μέσα σ’ αυτό το video… και καλά-καλά δεν είναι ούτε το 12% των φίλων μου στο FB… πού να χωρέσουν στα 3 λεπτά του τραγουδιού;… η κάθε μία φωτογραφία έχει δάρκεια μόνο το 0,15 ενός δευτερολέπτου και όμως το αποτέλεσμα (κατα τη γνώμη μου) είναι εξαιρετικά δυναμικό.
Είναι ένα παζλ, που φτιάχνει ΕΝΑ πρόσωπο. Το δικό μας.
Όλες αυτές οι φωτό τελικά έγιναν ΜΙΑ.
Σκέφτηκα ότι είναι η πρώτη φορά που είδα μαζεμένους τόοοοοσους ανθρώπους, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχουν τις ίδιες απόψεις, τις ίδιες ιδέες, την ίδια εμπειρία… και όμως αυτο το ΕΝΑ (στα μάτια μου) μοιάζει σαν πέτρα.
Σκεφθείτε το λίγο.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έχουν τρελλάνει στη μαλακία.
Μας έχουν φλομώσει στο ψέμα, στην ψέμα πληροφόρηση, στην ψέμα εξουσία, στα ατάλαντα talent-shows…. Μέχρι φαγητό από ανθρώπους που δεν ξέρουν να μαγειρεύουν μα δίνουν.
Πανηγυρίζουν που επέστρεψε η Ρούλα…
…που ο Αυτιάς θεωρεί εαυτόν ηγέτη.
…που ο Παναδρέου δεν μπορεί να μιλήσει ελληνικά και που ο Καραμανλής ενώ τα μιλάει, δεν βγάζει άχνα…που ο Καρατζαφέρης συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ….που ο Τσίπρας γεννά το παιδί του σε λουξ σουίτα και που η Παπαρήγα ζει στον κατεψυγμένο κόσμο της….
Αναρωτιέμαι για πόσο καιρό ακόμα θα χαμογελάμε στις φωτογραφίες;
Μήπως είναι ζωτικό κεκτημένο, που δεν μας επιτρέπεται να τους επιτρέψουμε να μας το πάρουν;
Δεν προσπαθώ να σ πω τόση ώρα ότι το video αυτό που έδωσε την εικόνα μιας γροθιάς, αλλά την εικόνα ΕΝΟΣ κοινού χαμογελου.
ΤΡΟΜΕΡΟ ΟΠΛΟ σας λέω.
Ενα όπλο, που τους ξέφυγε και μας το μοίρασαν. Ενα όπλο που μπορούμε να δημοσιεύουμε το χαμόγελο μας. Μαύρο φίδι που τους έφαγε.
ΥΓ. Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σας χωρέσω όλους… υπόσχομαι όμως την άλλη φορά να φτιάξω video ροκ όπερα

(Μάνος Αντώναρος)

Είναι πολύ ενδιαφέρον να συναντάς και να μιλάς με ανθρώπους που μπορούν να βλέπουν μακριά, και σίγουρα είναι σαγηνευτικό να μιλάς με κάποιον που μπορέι να διαβάζει τον νυχτερινό ουράνιο θόλο, τότε που οι αστερισμοί, οι πλανήτες, και οι γαλαξίες "φωτίζουν" το … απρόσωπο μαύρο της νύχτας. Κάποτε είχα συναντήσει εναν ταξιδιώτη που πίνοντας μπίρα εξηγούσε σ΄ εμένα και τους φίλους μου τους αστερισμούς που βλέπαμε στον ουρανό του νοτίου ημισφαιρίου. Απλώς μας έλεγε ονοματα και προσπαθούσε να κάνει το βλέμμα μας να "νετάρει" στο σωστό σημείο. Μια μαγική βραδιά.

Ο σημερινός μου συνομιλητής, ο  Chris Impey, εκτός από το χάρισμα της μεταδοτικότητας – εχει βραβευτεί πολλές φορές ως καθηγητής – έχει και το προνόμιο της γνώσης. Όσο μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη όταν αναφέρεσαι στο … σύμπαν.

Γνωρίσα τον ίδιο πριν βουτήξω μέσα στις σελίδες του βιβλίου του, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, και μετά έτρεξα να διαβάσω αυτά που με τόσο πάθος προσπάθησε να μου εξηγήσει.
Βρεθήκαμε με τον κύριο Ιμπι, στο φιλόξενο Ευγενίδειο Ιδρυμα λίγο πριν παρουσιάσει τις ιδέες του στο αθηναϊκό κοινό που είχε γεμίσει το αμφιθέατρο του Πλανηταρίου. Πραγματικά μια πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση. Δεν μπαίνω στη λογική να τον μεταφράσω ή να τον υποτιτλίσω. Προτιμήσαμε να μη διαβάσει απλώς ενα απόσπασμα αλλά να κάνει μια "ξενάγηση" στις σελίδες του βιβλίου του. Στο τέλος αναφέρεται στον "ιδανικό" αναγνώστη του!

(από το δελτίο τύπου):

Η αστροβιολογία -η μελέτη της ζωής στο Διάστημα- αποτελεί σήμερα ένα από τα ταχύτερα εξελισσόμενα και πιο δημοφιλή επιστημονικά πεδία. Στο βιβλίο αυτό ο βραβευμένος λόγιος και ερευνητής Κρις Ίμπι διερευνά τα θεμέλια του εν λόγω κλάδου, το πού κατευθύνεται και τι μπορεί να ανακαλύψει. Το ταξίδι αρχίζει με τα πρώτα βήματα της επιστήμης και προχωρά με τις επαναστατικές θεωρίες που διατυπώθηκαν κατά την Αναγέννηση, μεταξύ των οποίων και η δήλωση του Κοπέρνικου ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του Σύμπαντος αλλά απλώς ένας πλανήτης, που περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Αλλά αν και η Γη δεν είναι ο μοναδικός πλανήτης, είναι ο μόνος ζωντανός πλανήτης που γνωρίζουμε ως σήμερα. Στη συνέχεια ο Ίμπι ασχολείται με το Διάστημα, όπου οι αστροβιολόγοι ερευνούν τη δυνατότητα ύπαρξης ζωής πέρα από τον κόσμο μας. Θα βρεθεί άραγε ζωή στον Άρη, στον "πλανήτη του θανάτου", που έχει σαμποτάρει τις περισσότερες πλανητικές αποστολές; Ή στην Αφροδίτη, την "κακή δίδυμη" αδελφή της Γης της οποίας η ζέστη μπορεί να λιώσει τον μόλυβδο; ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΥΜΠΑΝ είναι ένα αποκαλυπτικό βιβλίο για μια επιστήμη η οποία αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το Σύμπαν, ένας οδηγός για το τι πραγματικά σημαίνει ζωή και πού μπορεί να υπάρχει, καθώς και ένα εκπληκτικό έργο που ερμηνεύει το παρελθόν μας και προβλέπει το μέλλον μας.

 Καλά ταξίδια!!!

                         Ο Τόλης ως καλλιτέχνης δε μου λέει τίποτα. Περισσότερο τον θυμάμαι σε μια μαυρόασπρη ταινία που είχε ντυθεί γυναικεία μαζί με έναν πρόωρα χαμένο ηθοποιό (που δε θυμάμαι το όνομά του) προκειμένου να συναντούν τις κοπέλες που γούσταραν με τον αυστηρό μπαμπά.
                       Του χρεώνω τη σκυλάδικη ελληνική παράδοση, και όπως έλεγα με τα παιδιά στη δουλειά αυτή είναι απλώς η γνώμη μου και μην ψάχνεις να βρεις μέσα της πανανθρώπινες αλήθειες και αντικειμενικότητα.
                      Την εποχή που ξευτιλιζόταν στα κανάλια (όχι σε όλα) με την πρώην γυναίκα του, ασελγώντας στην αισθητική μας αλλά και οι δύο (το ζεύγος εννοώ) στο παιδί τους τον σιχάθηκα ολωσδιόλου. Αλλά αυτή είναι πάλι η δική μου γνώμη, που την έχω όπως όλοι έχουμε αυτό που "λεύκανε" η Ντούβλη!
(Μη σου πω ότι φθαριστήθηκα κιόλας που το "ίνδαλμα" Τόλης γκρεμοτσακίστηκε από το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας. Κακότης; Ναι!)

Η υπουργός όμως, νέα σύζυγος … γιατί παραιτούμενη το παίζει ότι η κοινωνία της χρωστά? Δε φτάνει σε όσους χρωστάμε? Πρέπει να χρωστάμε και στη θυσία της κυρίας Γκερέκου; Μαζί τον είχαμε παντρευτεί τον Τόλη?

Θαύμασα το θράσος της σε δηλώσεις που έκανε έξω από το υπουργικό της αυτοκίνητο στην Καλαμάτα – το είδαμε μόνο στην ΕΡΤ ενεκα της απεργίας των ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ τεχνικών της τηλεόρασης – που γύρισε και είπε στη δημοσιογράφο που τη ρώτησε για το δημοσίευμα: είναι άτυχη η ερώτησή σας … έχουμε έρθει για άλλα πράγματα εδώ!
Έχω να πω ότι βαρέθηκα τους συναδέλφους μου που είναι ΚΟΤΕΣ και δεν απαντούν στους προκλητικούς αξιωματούχους: Δεν υπάρχουν ατυχείς ερωτήσεις κυρία Υφυπουργέ – πρώην! Υπάρχουν ΑΤΥΧΕΙΣ, ΑΤΥΧΕΣΤΑΤΕΣ απαντήσεις. Μπορεί να μην αρέσουν οι ερωτήσεις μας, αλλά, διάολε πρέπει να τις υπερσπιζόμαστε. Δεν ΜΑΣ μπορώ, να μας την πέφτουν έτσι κι εμείς να μένουμε με το μικρόφωνο … μετέωρο. Γιατί δεν απαντούν πια οι δημοσιογράφοι;

Γιατί ήταν άτυχη η ερώτηση κυρία πρώην? Έγινε λίγες ώρες μετά το δημοσίευμα που φέρει τον σύζυγό σας να χρωστά 5μιση μύρια ευρώπουλα. Ανθρώπινα μπορώ να το καταλάβω ότι ήρθατε σε δύσκολη θέση. Αλλά μη μας βγάλετε και τρελούς από πάνω! Ατυχη δεν ήταν η ερώτηση. Τυχερή ήσασταν εσείς που δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος να σας απαντήσει.

Μην το παίρνετε προσωπικώς για την κυρία πρώην του κυρίου! Σιχαίνομαι αυτό το είδος των πολιτικών που αξιώνουν να είναι  και κυβέρνηση και αντιπολίτευση στον εαυτό τους και όλοι οι  άλλοι απλώς να τους ακούν με ευλάβεια και δέος.
Ουστ μπρε!

Τέλος πάντων ένα μπλουζάκι ξεκίνησα να φτιάξω με κέφι και χαρά και έχω φουντώσει από τα νεύρα μου! Ακου “ατυχη” ερώτηση! Και μετά η … ερωτήσασα… μούγγα!

Τελικώς “ατυχοι” είμαστε εμείς!!! Οι τυχεροί είναι οι άλλοι.

Εδώ και πάλι, μετά από έναν ωραιότατο καφέ στα ανοιξιάτικα Εξάρχεια, στο Φλοράλ, στη γειτονιά που επέλεξε να ζει στην Αθήνα, αφού άφησε τη θεσσαλονίκη, ο συγγραφέας  Αύγουστος Κορτώ. Δε θα σου πω τι είπαμε για τη Θεσσαλονίκη – και όχι μονο – γιατί η συμφωνία μας ήταν "ον κάμερα ανάγνωση" και όχι συνέντευξη. Νομίζω όμως ότι μπορώ να σου πω πως καταλήξαμε σε συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει και με πολλούς φίλους μου που κι αυτοί "αφησαν τη Θεσσαλονική στην ησυχία της κι εκείνη τους άφησε στη δικιά τους"

Του τηλεφώνησα ένα πρωί : "Καλημέρα, Καφάτος Γιάννης  ο … Αύγουστος στο τηλέφωνο;" Μου απάντησε λέγοντας το πραγματικό του όνομα.Η αλήθεια είναι ότι πριν από μερικά χρόνια, είχαμε βρεθεί σε κάποιο μπαρ ένα βράδυ με μια μεγάλη παρέα λογτεχνών δημοσιογράφων – κυρίως βιβλιοκριτικών, αλλά το κανονικό του όνομα δεν το θυμόμουν. Δεν έχει άλλωστε σημασία, αφού ως Αύγουστος Κορτώ  ζει πλέον από τα βιβλία του.

Έχω διαβάσει μερικά από τα (πολλά) βιβλία του – πολύ διαφορετικά και απρόβλεπτα μπορώ να σου πω παροτρύνοντάς σε να "δοκιμάσεις". Το τελευταίο διάστημα, που διαβάζω το "Δεκαέξι" μεταφέρομαι στη σοβιετική Μόσχα, που προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ από το θάνατο του "πατερούλη" και πιο συγκεκριμένα στον κόσμο του ήρωά του, που κι αυτός έχασε τον δικό του "πατερούλη". Ομολογώ ότι δεν έχω τελειώσει την ανάγνωση αλλά η μέχρι τώρα αίσθηση είναι πολύ όμορφη. Μ’ αρέσει που αφήνω την ανοιξιάτικη & δυναμιτισμένη Αθήνα και "μπαίνω" στη μουντή σοβιετία που φωτίζεται από κάποιες νότες και παρακολουθώ έναν πολύ ιδιαίτερο … ετερόφωτο ήρωα.

Το πρώτο απόσπασμα που θα δεις να διαβάζει ο Αύγουστος το επέλεξα εγώ, ενώ το δεύτερο που είναι η εισαγωή του 10ου κεφαλαίου το διάλεξε ο ίδιος: "ας διαβάσω αυτό, γιατί δε συνηθίζω να είμαι τόσο περιγραφικός …"

Το μυθιστόρημα "ΔΕΚΑΕΞΙ" κυκλοφορεί από τον "Καστανιώτη"

σου έχω μιλήσει για την παράσταση "Απ’ τες Εννιά".

Ιδού τώρα δύο νέα βίντεο από τις παραστάσεις. Μέχρι το τέλος Μαϊου στο Θέατρο "Αλεκτον"