Giannis Kafatos

Καλημέρα, μπήκε το καλοκαίρι.

Τι θα πει "πού μπήκε";
Εκεί που μπαινει κάθε χρόνο …
Α, λες φέτος θα είναι ένα αλλιώτικο, πιο Διεθνές, όπως τα παλιά χρόνια που το διεθνές τζετ σετ ερχόταν να γνωρίσει την πατρίδα του Ζορμπά και τότε εμείς αποφασίσαμε ότι τους θέλουμε τους τουρίστες αλλά στην αραχτή. Να μη γίνουμε οι σερβιτόροι της ευρώπης και λοιπά και λοιπά μέχρι που φτάσαμε στο φετεινό καλοκαίρι θα είναι Διεθνές, Νομισματικώς δεν ξέρω πώς θα πάνε τα πράγματα και το Ταμείο θα είναι μείον!

Καλημέρα, μπήκε το καλοκαίρι

Κάθομαι και πίνω ένα αναψυκτικό, διαβάζω το βιβλίο μου και δίπλα μου στο καφενείο έρχονται σιγά σιγά υπάλληλοι εταιρείας κούριερ, μεγάλης και τρανής και Διεθνούς. Τα νέα είναι καταιγιστικά: "παιδιά, μόλις με πήραν από τα γραφεία … πάει ο Ταδε τον απέλυσαν". Τα παιδιά μετά από δευτερόλεπτα σιγής – που μου έδωσαν χρόνο να ανοιξω περισσότερο τ’ αυτιά μου – είπαν όλοι, με τη σειρά: Ε, καλά! Τα ήθελε ο κώλος του. Επειδή ήταν αξύριστος? Ναι του λέει αυτός που είχε την αρχική πληροφορία. Στέλεχος της εταιρείας τον πέτυχε στο δρόμο να μη φοράει κράνος και να είναι εξύριστος.
Τα ίδια και στην Πίτσα χατ, λέει μια γυναίκα συνάδελφος, κι από εκεί για θέματα συμπεριφοράς τον έδιωξαν. Τα θέλει ο κώλος του. Δεν κοιτάει τι γίνεται. Βρήκε τώρα να κάνει τον ήρωα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση που δεν άκουσα ούτε μια κουβέντα, ούτε μια τόση δα λεξουλα για τον συνέδελφο τους που να δείχνει μια συμπάθεια.

Αυτός είναι τόσο τρόμπας, ή αυτοί είναι τόσο φοβισμένοι;

Στη λαϊκή της γειτονιάς μου σήμερα που πήγα πρωί-πρωί είδα πολύ κόσμο για την ώρα. Το δημοτικό σχολείο είχε πάει "εκπαιδευτική" βόλτα. Τα πιτσιρίκια φώναζαν – ένα μάλιστα είχε κανονική φωνή τελάλη, εψαξα με το μάτι να δω άντρα να μιλάει, κι αυτό ήταν ένα κοντοστούπικο νιάνιαρο. Κάτι πρέπει να κάνει με τη φωνή που έχει. Ελπίζω καποιος να το "ακούει".
Χαλασμός με τα πιτσιρίκια, χαμόγελα από τους εμπόρους και κεράσματα. "λεμε ευχαριστώ όταν μας προσφέρουν κάτι και χαμογελάμε" επεσήμανε η δασκάλα σε κοπελίτσα.
Τι ωραίο μελίσσι!

Εχω άκομη στο σώμα μου την κεκτημένη ταχύτητα που το ήθελε να απογειωθεί με τον κυρ Bob Dylan. Μαζί και την απογοήτευση που η απογείωση δεν έγινε ποτέ! Νομίζω ότι πήγαινα χαμένος από χέρι. Δε νομίζω δηλαδή ότι θα έπαιζε αυτό το τραγούδι με τίποτα! (έλα όμως που εγώ το ήθελα σαν τρελλός!!!)

τον κυρ Μπομπ. (το κείμενο από το FB)
Όχι που τον άκουσα. Χάρηκα που έστω στα εξηντατόσα αυτουνού και τα 41 δικά μου τον είδα από κοντά.

Είχα φάει τα δάχτυλά μου στην ακουστική, με τον ενσωματωμένο μαγνήτη παρακαλώ, για να μάθω τ’ ακόρντα ένα σε κάθε λέξη stuck-inside-the-mobile-with-the-mephis-blues-again. Είχα μάθει πολλά τραγούδια του. Άλλα γιατί μου άρεσαν τα λόγια, άλλα γιατί μου άρεσε η μουσική!

Δεν περίμενα χθες το βράδυ ν’ ακούσω τον ἑπαναστάτη Ντίλαν. Θα ήταν άλλωστε μαλακία. Επαναστάτης είναι κανείς στα 20, στα 25. Στα 40 και στα 60 μπορείς να είσαι πρωην επαναστατης ή γραφικός.
Ο Μπομπ Ντίλαν χθες στη Μαλακάσσα έγινε αιτία να μαζευτούμε πολύς κόσμος. Όλων των ηλικιών. Για να τον δούμε.

Αυτό που ακούσα εγώ ήταν μια ωραία μπάντα γάμου όπως είπα στον κουμπάρο μου το Δημήτρη που πήγαμε παρέα και στηθήκαμε μπροστά μπροστά "τουλάχιστον να τον δούμε". Όλα τα κομμάτια παιγμένα "φούστα-μπλούζα" … λα μεμ σοζ ρε παιδί μου. Πώς το λένε … Ίδια.

Δεν περίμενα ν’ ακούσω ούτε μια κουβέντα από τον Ντίλαν. Δεν πήγα με αυταπάτες. Παρ’όλα αυτά ενοχλήθηκα. Ούτε ένα "γεια"! Φοβήθηκα οτι κάποια στιγμή θα βγει ο κουμπάρος να πει δου λόγια για το ζευγάρι.
Μη χειρότερα.
no feelings @ all! ούτε στο προγραμματισμένο ανκορ. All along the watchtower, Like a Rolling Stone τιποτα! Νάδα!
Τον είδα όμως. Τις ρυτίδες, τα δάχτυλα, τη φυσαρμόνικα (ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω ούτε νότα και μου έμεινε η βάση για να παίζω συγρόνως με την κιθάρα, μέχρι που τη χάρισα σε καποιον πιο χαρισματικό στη φυσαρμόνικα από μένα).
Τον είδα όταν προσπαθούσε να ξεμπλοκάρει το καλώδιο του δεύτερου μικροφώνου και τα πήρε στο κράνος, αλλά συνέχισε να τραγουδάει, να τραβάει, να κοιτάει προς το μέρος που οι βοηθοί σκηνής τον έπαιζαν προφανώς και στο τέλος να πηγαίνει και να ξεκολάει το καλώδιο κάτω από το αρμόνιο.
Άλλο ένα folder στο κεφάλι μου στο section "music leggends"
Nice 2 see u Mr Zimmerman aka Bob Dylan. Thanxxx 4 the memories!!!

Η κόκα κόλα λάιτ, ένα λαμπατέρ με μικρό καλώδιο (άρα προβληματισμός για το φωτισμό), ένα παλιό γραφείο τύπου "πι" (άσε τι είχα πάθει με ένα τέτοιο πριν από χρόνια: γέμισε σαράκι …) αντιμετωπίζουμε παρεμφερή ζητήματα οφθαλομολογικού χαρακτήρα και η επίσκεψη στο σπίτι του συγγραφέα και όπως ανακάλυψα και συναδέλφου – δημοσιογράφου – έγινε πιο οικεία -φαινόταν άλλωστε από το τηλέφωνο.

Ο Νίκος Δαββέτας έχει δώσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη Μαίρη Παπαγιαννίδου (Βήμα)  με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "Η Εβραία Νύφη".
Αντιγράφω:"ΗΕβραία νύφη, μαζί με τα μυθιστορήματα Το Θήραματο 2004 και Λευκή πετσέτα στο Ριγκ το 2006, συγκροτούν μιαν άτυπη τριλογία με φόντο τη μεταπολεμική μας Ιστορία. Ωστόσο και τα τρία βιβλία μου διαδραματίζονται στο παρόν. Από το παρόν ξεκινά η πλοκή τους για να κατα γράψει μέσα από διαδοχικά φλας μπακ τον αντίκτυπο συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων στις νεότερες γενιές. Και επιδιώκω αυτή την προσέγγιση γιατί πιστεύω πως μόνο κατανοώντας το παρελθόν μας μπορούμε να ερμηνεύσουμε το παρόν. Μου κάνει μάλιστα τρομερή εντύπωση η απαξιωτική στάση ορισμένων Ελλήνων σχετικά με το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν μας, τη στιγμή που σε ολόκληρη την Ευρώπη γράφονται και διαβάζονται παρόμοιας θεματολογίας βιβλία. Από τους νομπελίστες Γκύντερ Γκρας, Ιμρε Κέρτες και Χέρτα Μίλερ, ως τον Σεμπάστιαν Μπάρι, τον Πιέρ Ασουλίν, τον Χαβιέρ Θέρκας, τον Αντόνιο Μολίνας και τον Αλεσάντρο Μπάρικο, η Ιστορία πρωταγωνιστεί. Θυμηθείτε την περσινή διπλή επιτυχία- ως κείμενο και ως φιλμ – του Μπέρχαρντ Σλινκ με το “Διαβάζοντας στη Χάννα”. Και προβληματίζομαι γιατί στη χώρα μας ένα βιβλίο π.χ. για τον ιρλανδικό ή τον ισπανικό εμφύλιο φαίνεται πως ενδιαφέρει περισσότερους αναγνώστες από ό,τι ένα βιβλίο για τον ελληνικό. Μήπως κάποιοι συμπατριώτες μας φοβούνται να κοιτάξουν το είδωλό τους στον καθρέφτη;".

Δε νομίζω ότι χρείαζεται να σου πω εγώ περισσότερα. Ο κύριος Νίκος Δαββέτας διαβάζει δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του. Για μια ακόμη φορά είμαι τυχερός -μου άνοιξε το σπίτι του (εκτός από το μυαλό που το κατάφερε με το βιβλίο του)."Η Εβραία Νύφη" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Καλή προβολή

Ποιος ήρθε? ο Μαντέλης?

πού πήγε?

Καλημέρα μαλάκα! Αντε πλήρωσε για την καφετιέρα-ψυγείο-καταψύκτη-κουζίνα-εντοιχισμένο φούρνο-σου! Αντε πλέρωσε γιατί ο Μαντέλης τα παντελόνιασε. Μαζί του κι άλλοι. Στον κωδικό 101.000 εχει σκυλιάσει από χθες ο κύριος Αϊβαλιώτης ότι κρύβονται και Δημοσιογράφοι.

Καλημέρα στη χώρα που χρόνια τώρα βασική αρχή είναι ότι Κλέφτης είναι όποιος Πιάνεται! Κατάλαβες? Έτσι μεγάλωσες κωλοπαπάρι. Αρχιδόμαγκα του κερατά. Έτσι σε μεγάλωσε η γαμημένη προηγούμενη γενιά που μόλις είδε ξυρισμένη μασχάλη καύλωσε κι άρχισε να γαμεί ό,τι έβρισκε μπροστά της, Και το πρώτο που βρήκε ήταν η κωλοχώρα που μας έκανε ανθρώπους. Σκατά στη μουρη μας. Ολωνόνε! Ολοι έχουμε τις ευθύνες μας.Παπαρομαλάκα σκάσε και πλήρωνε τους. Από την εποχή που κάποιος "εκανε ένα δωράκι στον εαυτό του" μέχρι χθες που ο Μαντέλης είπε "α, διακόσια χιλιάρικα ευρώ στο λογαριασμό του κολλητού μου στην Ελβετία …" μεγαλώνεις λάθος και λαθραία. Γι’ αυτό σε βρίζουν οι γερμανοί. Αυτοί που πετάνε τη λάμπα επειδή συμπλήρωσε τις ώρες που λέει ο κατασκευαστής ότι δουλεύει σωστά κι ας ανάβει ακόμη!
Μας βρίζουν και γελάνε με τα χάλια μας. Αν δεν ήταν η Γερμανική δικαιοσύνη έναν πούτσο δε θα είχαμε πάρει χαμπάρι.Κατάλαβες?

Κι εγώ που βρίζω τι κατάλαβα? Το στυλ της κωλόγριας δεν αντιγράφεται, ούτε και μ’ ενδιαφέρει να το αντιγράψω. Βρίζω όμως για να ξεσπάσω κάπου. Έστω στον αέρα που αναπνέω. Μπας και φτάσει στα πνευμόνια και αυτών που θα ήθελα να βρίσω κατάμουτρα. Τι αρχίδια αέρας είναι αν δεν πηγαίνει παντού!
Δε θέλω να διαχειριστώ το θυμό μου και άλλες αμερικάνικες παπαριές. Στην αμερική ολόκληρος πρόεδρος απολογήθηκε για ένα τσιμπουκι (όπως πολύ επιτυχημένα είπε ο Οικονομέας προχθες το πρωί). Βλέπεις τα "αμερικανάκια"! Ενώ εδώ εσύ Ελληνάρα καραπουτσοκλή μου … βρίσε απλώς γιατί ποτε δε θα δεις κανένανε να απολογείται  ή πολύ περισσότερο να ζητάει συγνώμη για τα γαμισιάτικά του, κι ας μάς εχουν κάνει όλους μούσκεμα τα φλόκια τους!!!

Σήμερα τα έχω πάρει στο κρανίο και δημοσίως! Δεν μπορώ πια. Αύριο γίνομαι 41. κατάλαβες μ’εχει πιάσει η κρίση των 41! κατάλαβες?

Δε γουστάρω άλλο να ζω σα να μου κάνουνε μονίμως πλάκα. Κατάλαβες!

Θέλω να γίνει κάτι και να αισθανθώ ότι τους γαμάω κι εγώ, όπως τόσα χρόνια με γαμάνε αυτοί. Κι εμένα και τον πατέρα μου, που ‘τρεχε κάποτε η μάνα μου να παρακαλέσει τον έφορο να μην τον βάλει φυλακή για ένα καθυστερημένο χρέος στην εφορία επειδή την επόμενη χρονιά από τα γαμημένα "υπερκέρδη" του έκλεισε η εταιρεία που δούλευε κι έμεινε χωρίς δουλειά και μας ψώνιζε η γιαγιά μέχρι να ορθοποδήσουμε. Υπάλληλος σε ναυτιλιακή εταιρεία. Σημειωτής. Πού όταν είχε καράβι να αδειασει εμενε 3 και 4 μέρες στο λιμάνι -τοσο που όταν ήμουν μικρόςκαι δεν καταλάβαινα, νόμιζα ότι είναι ναυτικός(και όταν γυρνουσε σπίτι κοιμόταν και δεν τον εβλεπα)! Κατάλαβες! Και την αδελφή μου, και βλέπω ότι συνεχίζεται το πήδημα και στα παιδιά μου.

όμως εγώ … δεν!

Γι’ αυτό ελπίζω ότι καποιοι που … δεν …  κάτι θα κάνουν και θα μας βρουν στο πλευρό τους. Αυτά που δε φωνάξαμε όταν επρεπε, μπορούμε να τα φωνάξουμε τώρα! Πρέπει -τουλάχιστον.
Σε κάποιους το χρωστάμε.

Σήμερα το Ραδιο Friday δεν έχει μουσική. Έχει τύψεις, έχει απογοήτευση, έχει νεύρα, έχει θυμό, έχει θλίψη, έχει κατάθλιψη, έχει μανία, έχει αγωνία, έχει φόβο, έχει άγχος, δεν έχει λογαριασμό στην Ελβετία, έχει έναν λογαριασμό στην Πειραιώς που περιμένει να γεμίσει με την επόμενη μισθοδοσία. Μπορούν όλα αυτά να αποτελέσουν μουσική? Δεν ξέρω. Μάλλον όχι. Εγώ τα έχω όλα αυτά! Θυμό, θλίψη, αγωνία, κατάθλιψη,φόβο,άγχος,μανία. Εγώ! Που αύριο γίνομαι 41 και είμαι ένας μαλάκας και μισός που άφηνα τόσα χρόνια τους μαντέληδες να γελάνε στη μούρη μου, να παίζουν με το μέλλον μου και τελικά με το μέλλον των παιδιὠν μου.

Δεν μπορώ να σου πω ότι τον γνωρίζω καλά, παρά το γεγονός ότι τον ξέρω.  Μπορώ όμως να σου πω ότι ειναι από τις κλασικές περιπτώσεις πολύ δυνατού ομιλητή. Ξέρει πώς να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο και ως συγγραφέας.

Παρακολουθώ μια σειρά "μαθημάτων" που κάνει για την "τέχνη του γονιού" στην "αιθουσα διδασκαλίας" του πολυχώρου των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Όπως καταλαβαίνεις η άποψή μου είναι από πρώτο χέρι. Με οδηγούς το μπεστ σέλερ "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς Θέλουν" και το καινούριο του βιβλίο-εγχειρίδιο "Δεν παίζεις μόνο εσύ.Υπάρχουν κι άλλοι – Ηθος και τέχνη στις ανθρώπινες σχέσεις", κάθε Τετάρτη γονείς και δάσκαλος αναπτυσουμε απορίες, λύνουμε απορίες, ανακαλύπτουμε θέσφατα που κανείς δεν είχε σκεφτεί, γενικώς μαθαίνουμε να περπατάμε με πιο σταθερά βήματα σε μονοπάτια που άλλοι έχουν το ταλέντο να τα ανακαλύπτουν νωρίς,εύκολα και μόνοι τους και άλλοι να θέλουν έναν οδηγό – όπως μεσα στη ζούγκλα: πας γιατί σε σαγηνεύει ή γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αλλά το άγνωστο σε τρομάζει.  

Τέλος πάντων, ας τ’ αφήσουμε αυτά στην άκρη κι ας δούμε τον καθηγητή ψυχολογίας και ψυχαναλυτή να γίνεται αναγνώστης. Μεγάλη μου τιμή.

Και μέσα στη δίνη της ανάγνωσης ανακαλύπτω και το μυθιστόρημα που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια στου Καστανιώτη και ιδού:

Στην προσωπική του σελίδα www.siderman.gr (κατά το spiderman όπως μου επεσήμανε όταν κρατούσα σημείωσεις, θα βρεις κι άλλα ενδιαφέροντα με τα οποία καταπιάνεται όπως τα χάικου, που γράφει και στέλνει στους φίλους και τους γνωστούς του κάθε Δευτέρα – ακόμη και τις προάλλες, του Αγίου Πνεύματος!)

Το διάβασα το βιβλίο, τις μέρες που ήμουν αναγκαστικά ξαπλωτός ενεκα του ατυχήματος. Και ξαφνικά όσο διάβαζα, τόσο αισθανόμουν ότι ήμουν κι εγώ ένα κομμάτι αυτού του παράξενου ταξιδιού. Το είχα στο μυαλό μου συνεχώς, παρά τα υπόλοιπα βιβλία και ταινίες και μουσικές που κατανάλωσα ως "υποχρεωτικώς ξαπλωτός".

Μετά αναζήτησα τον συγγραφέα κύριο Γκιμοσούλη και στο τέλος βρεθήκαμε με τον Κωστή στο φίλοξενο ισόγειο στο Κουκάκι και λέγαμε διάφορα όσο να γίνει ο ελληνικός στο γκαζάκι της κουζίνας. Τον βρήκα να δακτυλογραφεί, "αντιγράφω" το είπε, παιδικά και όχι μονο παραμύθια από το σημεωματάριο του. Γράφει με μηχανικό μολύβι.

Και διαβάζει στην κάμερα μου δύο αποσπάσματα. Το ένα το διάλεξα εγώ, το άλλο το ήθελε ο ίδιος.

Καλή προβολή.

(από το οπισθόφυλλο ) Το φάντασμα ενός άγνωστου άντρα, εγκλωβισμένου μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου, εμφανίζεται σ’ έναν περιπλανώμενο ταξιδιώτη. Του ζητά να βοηθήσει τη γυναίκα του να ξεπεράσει το θάνατό του, ώστε εκείνος να περάσει στην άλλη πλευρά.

Πώς βοηθάς κάποιον να συνεχίσει να ζει; Πώς βοηθάς κάποιον να πεθάνει λυτρωμένος; Ο ταξιδιώτης, η Περσεφόνη και το φάντασμα του άντρα της, ζωντανοί-νεκροί ο καθένας στον κόσμο του, θα διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Απροστάτευτοι τόσο από τον έρωτα όσο και από το θάνατο, θα ξεκλειδώσουν το μυαλό, το σώμα και την ψυχή του άλλου, σε μια σχέση αφοσίωσης όπου κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε σιωπή ή επαφή βουτά τόσο στη λογική όσο και στο παράλογο.

Μια παράτολμη, ενίοτε κωμικοτραγική, ιστορία για τα άπατα νερά της απώλειας, της μοναξιάς και της ελευθερίας.

Το βιβλίο του Κωστή Γκιμοσούλη, που σου συστήνω να ανακαλύψεις κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

φωνάξτε αλλά με στυλ.

δες παρακάτω έναν απίστευτο τύπο με την πιο πρωτότυπη οδηγία που μου έχει κάτσει ιντερνετικαμάντ!

όσο και να το πεις ένα στυλ, και ένα "νόου-χάου" χρειάζεται στη ρουφιάνα τη ζωή για ό,τι κάνεις.
Καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, αρκεί να την κάνεις σωστά. Αλλος ένας γονεϊκός αφορισμός που την ώρα που "ξεστομίζεται" εσωτερικώς ο εκστομίσας γονιός εύχεται τα καλύτερα και τρομοκρατείται με τα χείριστα πιθανά για το βλαστάρι του. Έχει όμως την αλήθειά του. Τέ-σπα! Άλλη μια απόδειξη του τι μπορείς να βρεις μεσα στο δίκτυο αρκεί να ψάξεις.