Giannis Kafatos

Εχθές το πρωί, μόλις τελειώσαμε την εκπομπή και βρισκόμασταν μεταξύ καφέ, τυρόπιτας,εφημερίδων μπαίνει ο Καμπουράκης στο γραφείο μας κάθεται απέναντι και λέει: "Γιάννη,  άκου κάτι". Το άκουσα και την άκουσα και του "υποσχέθηκα" μόλις το δημοσιεύσει στο Protagon.gr να το αντιγράψω. Ιδού λοιπόν το πόνημα:

Ενα δελφίνι πνίγεται

Ήταν ξαπλωμένη νωχελικά σε μια μπαμπού πολυθρόνα παραλίας, ένα μέτρο μακριά από μένα. Εκεί την είχε φέρει η τύχη εκείνο το πρωινό. Ήταν ωραία κοπέλα, νέα και φροντισμένη. Το χρώμα του κορμιού της ήταν μπρονζέ, το πρόσωπο της όμορφο. Μέσα στον συνωστισμό της παραλίας, η ξαπλώστρα της ήταν τοποθετημένη λοξά. Μπροστά στα μάτια μου ήταν τα πόδια της.

Δεν είχα κάνει ούτε μισή πονηρή σκέψη -πιστέψτε με- μέχρι την αποφράδα στιγμή που το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα δάκτυλα του ποδιού της. Κάτι γαλάζιο και μικροσκοπικό, τράβηξε την προσοχή μου. Ίσιωσα τα γυαλιά μου, για να καταφέρω να φέρω βόλτα πρεσβυωπία και υπερμετρωπία, επικεντρώνοντας τες σ’ ένα σημείο. Ναι, πάνω στο καλοβαμμένο νύχι ήταν ζωγραφισμένο ένα γαλάζιο παιχνιδιάρικο δελφινάκι. Ίσως να ήταν και αυτοκόλλητο. Που να ξέρω πως φτιάχνουν τα νύχια τους οι κοπέλες;

Και ξαφνικά, κάτι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου. Το δελφίνι ζωντάνεψε κι άρχισε να χοροπηδά γεμάτο χάρη, σκορπίζοντας γύρω-γύρω νερά και λευκές αφρόσκονες (του Ελύτη η λέξη). Τα αυτιά μου γέμισαν από τους ήχους που έκανε το υπέροχο δελφίνι σε κάποια άλλη βαθιά καταγάλανη θάλασσα, από τα πλατσουρίσματα και τα χαριτωμένα του στριγκλίσματα. Πέταξα το βιβλίο που κρατούσα, ψαχούλεψα στην τσάντα, έβγαλα ένα σημειωματάριο με το στυλό και μετά από προσπάθεια μιας ώρας έγραψα:

Δελφίνι σε ζωγράφισαν σ’ ενός νυχιού την άκρη
δελφίνι πέτρωσες εκεί μακριά από τους βυθούς σου
μα είναι ο βυθός της άβυσσος, πόντος, γαλάζια μάκρη
είν’ το νυχάκι της βαθύ σαν τους ωκεανούς σου.

Δελφίνι ταξιδιάρικο δελφίνι μαγεμένο
βούτα σε τούτο το κορμί που χρόνια περιμένω
να σεργιανίσω στους γιαλούς ν’ αγγίξω τ’ ακρογιάλια του
να μεταλάβω τη χαρά απ’ τα ακριβά κοράλλια του.

Μόλις το τέλειωσα, σηκώθηκα αναστενάζοντας, μάζεψα τα πράγματα μου, έσκισα τη σελίδα και αποχωρώντας έτεινα το χαρτί προς το μέρος της:

– "Συγνώμη για την ενόχληση, δεν γνωριζόμαστε, αλλά έγραψα αυτό το μικρό ποιηματάκι για σάς” της είπα με ευγένεια. “Αφού είναι δικό σας, κρατείστε το”.
– "Για μένα;” ρώτησε γεμάτη έκπληξη.
– "Μάλιστα, για σας.”

Πήρε το χαρτί, διάβασε φευγαλέα τις λίγες γραμμές, τις ξαναδιάβασε, γέλασε με χάρη και μου είπε:
– "Είναι πολύ ωραίο. Ευχαριστώ πολύ”.
– "Αλήθεια σας αρέσει;”
– "Πολύ. Να το δώσετε στον Μακρόπουλο να το βάλει σε δίσκο. Θα γίνει μεγάλο σουξέ.”
– "Στον …Μακρόπουλο;;;”
– "Ναι. Πεθαίνω για Μακρόπουλο. Είναι και ο πρώτος. Μακράν. Εσάς δεν σας αρέσει;”

Έστρεψα το βλέμμα μου προς το νυχάκι της. Και πρώτη φορά είδα δελφίνι να πνίγεται μπροστά στα μάτια μου…

Γλυκός σπαραγμός
από μια πηγή πολιτισμού που 16 χρόνια τώρα λείπει – έστω και με τις ακρότητες του. 16 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι

 Ο Γιώργος Κοτανίδης με έμμετρο λόγο παρουσιάζει τον κολλητό του, τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Βρεθήκαμε στο Public, όπου έγινε η παρουσιάση του βιβλίου του Τζούμα "Πανωλεθρίαμβος" που θριαμβευτικά  κυκλοφόρησε από τον Καστανιώτη. (σε λίγες μέρες θα έχουμε και Τζούμα σε βίντεο να μας διαβάζει αποσπάσματα)!!!

(επειδή ξέρω ότι είσαι καλλιεργημένος αναγνώστης, μπορεις να το τραγουδήσεις κιόλας – είναι εύκολο!)

Τράβα μπρος
τρέχα γύρω απ’ τα κανόνια

Τράβα μπρος
με σαμπάνιες – βαρελότα

Τράβα μπρος
μη φοβάσαι τα τακούνια

Τράβα μπρος
πρύμα πλώρα με κουδούνια

Τράβα μπρος και μη σε μέλει
μπάλο μα και τσιφτετέλι
φάε κι ένα κουφετάκι
να γλυκάνει το δοντάκι

Τράβα μπρος
σκούπισε τα δάκρυα σου
Τράβα μπρος
της μαμάς και του μπαμπά σου
Τράβα μπρος
η νυφούλα μας περνάει
Τράβα μπρος
ο γαμπρός μας χαιρετάει

Τράβα μπρος και μη γκρινιάζεις
τό ‘χε πάντα ένα μαράζι
όλο μάχες και αγώνες
ηθελέ-και- λίγες κότες

Τράβα μπρος
και η Σερ το είχε κάνει
Τράβα μπρος
ασμα πάνω στο κανόνι
Τράβα μπρος
η Χρουσάλω ξεσαλώνει
Τράβα μπρος
μονο κοίτα που … τελειώνει ….

ααα

ααα

ααα

συγχαρητήρια στην Εφημερίδα "Θέμα" που έβγαλε το θέμα με το πάρτυ πάνω στο ιστορικό Θωρηκτό Αβέρωφ, που λειτουργεί ως μουσείο στη Μαρίνα του Παλαιού Φαλήρου.

αντιγράφω το άρθρο της συναδέλφου Γιούλας Ράπτη, για τον συνάδελφο και φίλο μου Δημήτρη Σούλτα.
Ο Σούλτας, απολύθηκε από τον διευθυντή του RED 96,3 με το αιτιολογικό: είσαι πολύ δημοσιογραφος!
Όταν μου το έστειλε σε μνμ ο Δημητρης … τον πήρα τηλέφωνο και απλώς … δεν μιλήσαμε. Τι να πούμε επί τουτου!

(το άρθρο της Γιούλας είναι από το Protagon.gr)

Νιώθω πολύ λυπημένη. Και πολύ θυμωμένη. Πολύ δημοσιογράφος δεν νιώθω, είμαι ήδη σε αναζήτηση νέου επαγγέλματος. Σήμερα έμαθα ότι ο φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Σούλτας, χρόνια πίσω από ραδιοφωνικά μικρόφωνα, απολύθηκε με την αιτιολογία ότι είναι πολύ … δημοσιογράφος. Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω. Το έζησα κι εγώ, σε παραλλαγή, το ακούνε και πολλοί και καλοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ασφυκτιούν στους «κανόνες» που επιτάσσει η νέα εποχή.

Θα με βρεις στην παραλία Δημήτρη. Όπως λες και συ με χιούμορ, οι απολύσεις μας πάνε πολύ τον Ιούνιο…

Καλημέρα
με αυτή τη λέξη ποταμό, η Μαρία Μηλαϊτη, μουσικοπαιδαγωγός, διασκεύσε το supercalifragilisticexpialidocious της Μαίρης Πόπινς στη γιορτή του Νηπιαγωγείου του γιου μου και του παιδικού σταθμού της κόρης μου. Ο Αντώνης με τα υπόλοιπα παιδιά της Λιλιπούπολης αποχαιρέτησαν το νηπιαγωγείο τους με το τραγούδι από την κλασική Λιλιπούπολη χωρίς βεβαίως να συνειδητοποιούν ότι μεγαλώνουν και πλησιάζει με βήμα γοργό η πρώτη τους φορά που θα αφήσουν κάτι πίσω τους. Την πρώτη φάση της παιδικής τους ηλικίας. Μακάρι όλα τα παιδιά να μπορούν να το κάνουν ομαλά και τραγουδιστά, έστω κι αν τη στιγμή που το κάνουν δεν το καταλαβαίνουν. Φτιάχνουν τα φόλντερ της μνήμης τους.
Συγκινηθήκαμε: οι μπαμπάδες κρυμένοι πίσω από βιντεοκάμερες (σαν τους κινέζους στην καλντέρα το ηλιοβασίλεμα), οι μαμάδες με ανάμεικτο το καμάρι και χαλαρά βλεφαριάσματα, οι γιαγιάδες και οι παπούδες χαλαρά και κανονικά, χωρίς να ντρεπονται.
Γιατί είναι ντροπή να δακρύζεις από χαρά και δεν ξέρω γω τι άλλα συναισθήματα όταν κοιτάς το παιδί σου; Τέτοιοι έχουμε γίνει!!! (τρομάρα μας)

Είναι αδύνατον πια να ακούσω αυτό … και αυτό το τραγούδι και να μη μουσκέψουν τα μάτια μου! (ελπίζω να μη μου περάσει ποτε!!!)

Μη μου πείτε ότι δε γουστάρατε ποτέ να μυρίζετε την κόλλα ουχου στην ώρα της χειροτεχνίας στο σχολείο. Το ίδιο και το διαλυτικό του μπλάνκο. Εμείς τουλάχιστον ως μαθητές περάσαμε μια φάση κοκεταρίας των σημειώσεων που τα θέλαμε όλα κομ-ιλ-φο και με το μπλάνκο διορθώναμε και με το διαλυτικό το αραιώναμε. Μετά ανακαλύψαμε ότι το μπλάνκο "γραφει" πολύ ωραία ως λευκό στο πρασινωπό θρανίο. Τα χρόνια πέρασαν, το μπλάνκο έγινε eraser, τώρα πια ένα backspace ή ένα select & delete λευκαίνουν κι απολυμαίνουν λάθη  ή … μετανοιες στα γραπτά μας.

Παρακαλώ, μην ποινικοποιείστε και το μπλάνκο μας! άντε!

Η εθνική στην Αφρική … έχω πάει. Είμαι τόσο φριχτά τυχερός, ήμουν δηλαδή το καλοκαίρι του 1994 που βρέθηκα να γυρίζω την πιο πολύχρωμη χώρα που έχω επισκεφτεί για πολλέ μέρες. Από το Ντούρμπαν (έτσι μ’ αρέσει να το προφέρω) με την εσάνς των ναυτικών στα μπαρ και των απίστευτων θαλασσινών μέχρι το καρμικό Κέιπ Τάουν, μια από τις "ακρες" του κόσμου. Ακόμη ανατριχιάζω όταν φέρνω στα μάτια μου τα κύματα που ενώνονται και σκάνε στον αέρα στο ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας – εκεί που ενώνονται δύο ωκεανοί και αρχίζει το ταξίδι του μυαλού στις θέσεις του "Ιπτάμενου Ολλανδού", του πούλμαν που μας μεταφέρει.
Μακάρι να γίνει ωραία γιορτή χωρίς παρατράγουδα. Κάτι θ’ αφήσει στη χώρα που γέννησε τόσο χρώμα και τόσο μίσος όμως!!!

Αυξάνονται οι ματαιώσεις συναυλιών, αυξήσεις των ακάλυπτων επιταγών, αυξημένα περιστατικά στις εφημερίες των ψυχιατρικών νοσοκομείων της Αθήνας, αυξήσεις στις αυτοκτονίες … τελικά "μας τρομάζουν τα νέα μέτρα" (παρά την κηλαηδονική καντάτα περί του αντιθέτου)

Αισθάνομαι κάτι στον αέρα, αλλά ακόμη δεν ξέρω, αν εγω δεν το πιάνω 100% ή αν δεν είναι … έτοιμο να πιαστεί και να μας πιάσει όλους. Κάτι γίνεται πάντως. Ερήμην; Με άπαντες παρόντες; Δεν ξέρω. Αισθάνομαι πολύ χάλια, όταν τη σπάω, είτε γιατί δεν είμαι σε φάση είτε – ακόμη χειρότερα – δεν θέλω να δώσω … θάρετα, σε ανθρώπους που πάνε να κάνουν πλάκα. Προσπαθώ στο φτερό να το διορθώνω  αλλά δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα. Θεέ μου ας μη μεταλλαχτώ σε ό,τι φοβοσιχαίνομαι περισσότερο: σε κρυόκωλο!

Καλό σουκού εβριμπόντι!!!

                     με άσπρο περασα πινέλο
ονόματα και προσωπα που δε θέλω
να μάθεις πόσα δώρα πήραν
τι έταξαν τι πέταξαν ποιους δείραν

όπως τον κόκορα εσφάζαν
για να ματώσουν της ξεσκισμένης το σεντόνι
με το πινέλο πέρασαν και δεύτερο το χέρι
να μη φανούν ονομάτα μ’ένα βραστήρα στο χέρι

ο κόσμος όμως ήξερε και πισω από τα πάθη
το μπλάνκο ήτανε λύση απλή
για τυπωμένα λάθη
κ ουχί για το καλάθι

όχι της νοικοκυράς, το άλλο της ρεμούλας
που έκρυβε από στυλό μέχρι φριτζιτέρ διπλό σαν την ντουλάπα
που μέσα κρύβετ’ ο γαμιάς της δόλιας λογικής σου

ουπς λέξη κακιά μου ξέφυγ’ απ’ το στομα
μα τόσο μπουχτησα πολύ που θέλω κι άλλα νά ‘πω
μπινελικέν ντε λα μαγκεν που πιάστηκε μαλάκας
γιατί επίστεψε πολύ, πολλά κιλά μαλάκες

όμως το μπλάνκο ήταν σαφώς το θέμα αυτής της ρίμας
και τελικώς … μπινελικώς πορεύθηκα
… τι κρίμα

πάρε ένα μπλάνκο κι εσύ που λες:
τι λέει ο μαλάκας
νομίζει έχει ένα βλογκ
και μας σκοτίζει τ’ …