Giannis Kafatos

άλλη μια απίστευτη βιντατζιά!!!

Η φρικη από την δολοφονία του 15χρονου Αφγανού, σε τι διαφέρει από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου?

Πού είμαστε όλοι εμείς? Μπορεί ενα σπασμένο πόδι να είναι άλλοθι?

Μπορεί η ραστώνη των διακοπών του Πάσχα να είναι δικαιολογία?

Αν δεν γίνει ένα συλλαλητήριο για την άνανδρη δολοφονία ένος παιδιού, γιατί αξίζει να γίνει?

Μπορεί η μεγαλοβδομάδα να πενθεί τον Χριστό αλλά όχι το παλικαράκι, τη μάνα και την αδελφή του που κανένα γαμοθαύμα – πλην της ιατρικής ικανότητας – δε θα της δώσει το φως της?

η επικαιρότητα το έχει ακόμη πρώτο θέμα, μέχρι να ανέβουν τα επιτόκια …

αηδιάζω όταν σκέφτομαι ότι μπορεί οι δήθεν επαναστατες του κώλου τα 9μερα, ήταν εκεί κοντά κι έβλεπαν το παιδί και το  άφησαν να γίνει κομμάτια. Αηδιάζω που υπάρχουν τέτοιοι τύποι.

Πρέπει να τελειώνει η πλακα. κι όταν λεώ πλάκα εννοώ την πλάκα που κάνουν-με όταν μιλάμε για τους μετανάστες και κυρίως όταν "μιλάνε" ανοίγοντας βουλωμένους οχετούς οι διαφοροι φασιστομούτσουνοι για τους μετανάστες και τις λύσεις που προτείνουν. Όσο γελάμε μαζί τους, τόσο τους αφήνουμε να μεγαλώνουν.

Έτσι κάπως έγιναν βουλευτές διάφροι τύποι που απλώς τους "περναμε στην πλάκα" εμείς οι δημοσιογραφοι και λέγαμε ότι κάνουν "γκελ" και τους καλούσαμε σε εκπομπές και στο τέλος παίξαμε το παιχνίδι τους και αφήσαμε να συνηθίσουμε τόσο εμείς όσο και το κοινό λόγια, επιχειρήματα, ρητορίες ΜΙΣΟΥΣ.

Τις προάλλες ο κύριος Καρατζαφέρης αναρωτήθηκε μιλώντας σε δημοσιογράφο του Down Town για το αν ένας πατέρας ήθελε το παιδί του να μοιάσει στον Κοεμτζή ή στον Τσαρούχη. Τι "μας" ρώτησε δηλαδή? Να διαλέξουμε μεταξύ ενός δολοφόνου κι ενός ομοφυλόφιλου! Να διαλέξουμε αν το παιδί μας θέλουμε να γίνει δολοφόνος ή ομοφυλόφιλος.

Είναι το μίσος που κυκλοφορεί στην Αθήνα και την έχει κάνει μια άθλια πόλη. Το μίσος επειδή ο απέναντι έχει πιο μεγάλο σπίτι, πιο μεγάλο μισθό, πιο μακρύ αυτοκίνητο. Μίσος γιατί έχει πιο  ωραία γυναίκα, μίσος γιατί είναι πιο λαμόγιο, μίσος γιατί είναι πιο καταφερτζής. Μίσος γιατί δεν είναι σαν και τη μούρη μου.

Εχω την αίσθηση ότι περιστοιχίζομαι όχι από ανθρώπους που σκέφτονται πώς να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, αλλά πώς να κάνουν κακό σε όσους προσπαθούν να κάνουν αυτό που αυτοί … έχασαν στο δρόμο.

Ενας τεράστιος θυμός κυκλοφορεί τριγύρω μας, μέσα μας, μπαίνει στο μεδούλι μας και μας αλλάζει.

Σήμερα με πήραν τηλέφωνο για μια δημοσκόπηση. Πρώτη φορά μου συνέβη και όσο η ερευνήτρια μου υπέβαλε τις ερωτήσεις τόσο μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι και πραγματικά έκανα προσπάθεια για να μην απαντήσω "θυμωμένα" αλλά όσο πιο αντικειμενικά μου υπαγορεύει η ατομικότητά μου.

Ο θυμός, τέλος πάντων, καταπολεμάται! Το μίσος … πιο δύσκολα. Κι όσο το αφήνουμε να εξαπλώνεται τόσο πιο δύσκολα είναι το ξεριζώσεις μετά. Όπώς ένα αγριόχορτο στη γαρδένια στο μπαλκόνι: όταν είναι μικρό το τραβάς και βγαίνει με τη ρίζα. Αν το αφήσεις ή δεν το πάρεις χαμπάρι και το κοτσάνι χοντρύνει και οι ρίζες γίνουν πιο βαθιές … δυσκολεύεσαι να το ξεκολώσεις. Και μπορεί να σου γδάρει τα χέρια.

Αναρωτιέμαι αν κάποιοι από αυτούς που πάνε στην εκκλησία τώρα τη μεγαλοβδομάδα φέρνουν στο νου τους τα μάτια της μάνας που είδε το παιδί της να γίνεται κομμάτια από τη βόβμα που έβαλαν οι "κοινωνικοί επαναστατες". Σε τι διαφέρει αυτή η μάνα από την Παναγία που είδε το χριστό να ξεψυχάει στο σταυρό? Αναρωτιέμαι πώς θα μπορεσω να πω αυτή την ιστορία στον Αντώνη και τη Μαρίνα. Για ποια σταύρωση να τους πω.

Τά ‘χει φέρει έτσι η ζωή και το Πάσχα έχω τον Τίτο και τον Θοδωρή στο μυαλό μου που τους σκότωσε η ίδια αρρώστεια. Πλέον θα έχω, κι ευχομαι να μη τον ξεχάσω, κι αυτόν τον άγνωστο αφγανό που τον σκότωσαν μεταξύ άλλων και η δική μας ανοχή στο μίσος.

 Πνίγομαι

Αρχίζουμε να συνηθίζουμε?

Πνίγομαι

αν δε μπορείς να το αποφυγείς

χαλάρωσε

κι απόλαυσέ το!!!

Μετά τα "άνθη του κακού", το "φιόρο του λεβάντε" το "εδώ βρακί δεν έχουμε λουλούδια θέλει ο που…ς μας" βρήκαμε και τα κατουρημένα τ’ απλυτα τα παραπεταμένα!!!

(μια δημιουργική ριπροντουξιόν σε φωτό από το νετ)

Καλημέρα,

είμαι μια βδομάδα με το ποδάρι στο γύψο και οσο κι αν δε θέλω να το μουρμουράω και να το γκρινιάζω … δεν μπορώ να σου πω ότι δεν έχω λαλήσει. Βλέπεις οι διαδρομή από τον καναπέ στο κρεβάτι δεν έχουν κάτι να μου προσφέρουν. Όχι ότι δεν υπάρχουν και θετικά – μη νομίζεις!!!

Ταινίες, βιβλία, μουσικές, που θα έκανα μήνες να τα δω-διαβάσω-ακούσω, τα καταβροχθίζω με … υψηλές ταχύτητες αφού είναι από τις ακτιβιτέ που είναι … κρεβατάμπιλε!!!

Επίσης μιλώ στο τηλέφωνο και στο skype και στο FB

Γϊνομαι πάλι παιδί – σαν αυτό το γκιφάκι που σκάρωσα

Η αλήθεια πονάει είτει την εξωτερικεύεις είτε την κρατάς μέσα σου. Αυτό μου ήρθε όταν διάβασα ένα ωραίο note του φίλου μου του Μάνου Αντώναρου στο FB. Εσύ τι … λες?

‘Ηρθε και με είδε, ανήμερα της εορτής της η παιδική αγαπημένη μου φίλη η Τζέλα. Η Τζέλα, που βαφτίστηκε Αγγελική γιορτάζει του Ευαγγελισμού γιατί ο μπαμπάς της ήταν από τη Ζάκυνθο κι εκεί έτσι  τό’ χουνε, να γιορτάζουνε τις Αγγελικές σα να τις λέγανε Ευαγγελίες. Πάντα όταν είμασταν μικροί, για τα "χρονια πολλά" της ευχόμασταν το Νοέμβριο, των αρχαγγέλων. Πάντα μας κοίταζε περίεργα και πάντα μας χαμογελούσε και παντα έλεγε το γνωστό τροπάρι, ερχόταν του ευαγγελισμού, οι μισοί την ξεχνούσαν και πάει λέγοντας χρόνια … πολλά και βάλε!!!

Κοίτα ένα ωραίο βίντεο κλιπ που σκηνοθέτησε ο Τζόνυ Ντεπ. Τι μούρη θεέ μου!

Ερχεται η μεγαλοβδομάδα, έρχεται το Πάσχα. Η άλλη Παρασκευή είναι η μεγάλη, των παθών.

Καλό σου-κου.

Τιμώ τα πάθη, πιστεύω ότι όποιος "λέει" ότι δεν έχει πάθη είναι … παναγιά μου βοήθα!!! Τα πάθη μας είμαστε εμείς. Και οι άλλοι τι φταίνε θα μου πεις … ε, πάντα υπάρχουν παράπλευρες απώλειες!!!

Αντε, καλό σου-κου!!!

Θυμάσαι που σου είχα πει οτι είμαι άπατρις? Ότι δε μου καίγεται καρφί για το μπρόθελ, που έχουν καταντήσει το χώρο που ήμουν τυχερός να γεννηθώ – ή άτυχος θα δείξει – ότι δεν βλέπω κάνενα όνειρο και όραμα και ηλιόλουστο "αύριο" για τον Αντωνάκη και τη Μαρίνα μου?

Δεν πειράζει και να μην! Τόσες έγνοιες έχεις κι εσύ στο μυαλό σου.

Εγώ από τη μέρα που ξεστόμισα και δημόσια, εδώ δηλαδή, το σκέφτομαι όλο και περισσότερο. Σκέφτομαι λοιπόν ότι δε ζω στην Ελλάδα αλλά σε μια ελλαδίτσα που είναι σαν την σούπερ γκόμενα που βλέπεις στο γυμναστήριο να τουρλώνει τον πισινό της στο step κι όλοι τη λιγουρευόμαστε και σκεφτόμαστε πώς θα ήταν να την κάνουμε να λαχανίαζει πάνω μας αντί στο άψυχο μηχάνημα. Ε, η διαφορά με την ελλαδίτσα είναι ότι υπάρχουν πολλοί που την ξεσκίζουν διαχρονικώς, μεθοδικώς και αδιαλείπτως.

Λυπάμαι δε θέλω να "μάθω" αυτήν την πατρίδα στα παιδιά μου. Όσο κι αν λέω ότι είμαι άπατρις και ότι πατρίδα μου είναι οι άνθρωποι μου και οι αναμνήσεις μου είμαι πατριώτης!!!

Χρόνια πολλά για την εθνική μας εορτή!!!

διάβασε το "χρυσό μου" με προφορά … Καρέζη στο "Δεσποινίς Διευθυντής"

ένα ακόμη τραγουδιστό t-shirt! Πάτα το να λαλήσει!!!

αφού και του λόγου σου λαλημένο σε βλέπω

"Μάνα μου τι κλεφτόπουλα – αυτά τα ελληνόπουλα",σου λέει, μαθαίνουν να τραγουδούν τα παιδάκια στα γερμανικά κίν-ντεργκαρντεν στο μάθημα "ευρωπαϊκά ιδεώδη".

Πόλβερ’ ε κότσι – Σκόνη και θρύψαλα

παντού

στο μυαλό, στην ατμόσφαιρα, στο πάτωμα που επιμένεις να το περπατάς ξυπόλητος,

παντού

χλωμή θαμπάδα σαν τα παλιά χρυσά της γιαγιάς που τα κοιτάς και λες θα γλυτώσουν(;)… του σαράφη στα τρίκαλα-τώρα-και-στο-Παρίσι- αλλά εσένα ο πιο κοντινός σου είναι στην Αθηνάς …

όταν τα βαφτιστήρια μεγαλώνουν … λίγο, όχι πολύ, αλλά να είναι σε μια ηλίκια που ούτε κλαπατσίμπανο μπορείς να τους πάρεις, ούτε και να κάνεις τον πάπιο με κάνα πενηντάρικο κι όξω απ’ την πόρτα

Ιδού λοιπόν μια λαμπρή ιδέα δώρου, που είναι εκπαιδευτικό (αν και δεν είναι φίσερ-πράις)