Giannis Kafatos

Μοντάζ ντίαρ! Μοντάζ και 3d εφέ από τους φοιτητές της σχολής NAD του Τορόντο!

Τα παιδιά ζωγράφισαν κυριολεκτικά και μεταφορικά και έφτιαξαν αυτόν τον καταπληκτικό εφιάλτη (αν είσαι γονιός …)

Ελπίζω να πήραν άριστα στην εργασία τους.

χαχαχα  ή μήπως ho ho ho που είναι και στο πνεύμα των ημερώνε!

Πω πω χουνέρι!
Κι έχω να πω οτι ο καμεραμανομπαμπάς δε συνέχισε να βιντεοσκοπεί … (θυμήθηκα τον φωτορεπόρτερ με το τρένο)

Άγιο είχε το παιδί! τι να πω!

εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα… αφού δεν έχουμε πάρκα ανάλογα!

δες!

Ανήμερα της δολοφονίας του, δε θα λείψει από τα αυτιά και την ψυχή μας ποτέ! Και το Σάββατο στο ΝΟΧ, θα ακούσουμε πολύ John

και βεβαίως αγαπημένα νέα, νεότερα, και παντοτινά νέα.

Πω , πω! ακόμη θυμάμαι στο "μπουφ" στο στέρνο από τα μπάσα και την κάψα από τα βεγγαλικά στο ρεφρέν του τραγουδιού που ως τιτλος περιγράφει μια χαρά αυτό που ζούμε και δυστυχώς αυτό που θα ζήσουμε! Ας είμαστε εκεί να το δούμε και γιατί όχι, να το αλλάξουμε!!!

Terry Callier σε ένα Mixtape 16 μινούτων (το έκλεψα από το e-tetradio)

Τα ξημερώματα της Κυριακής, λίγο πριν κοιμηθώ άνοιξα τα μηνυματα και είδα την ανάρτηση του Νικόλα Τριανταφυλλίδη: κάτι μεταξύ σαστίσματος και αγανάκτησης:
Βρε πουστη μου πέθανε σήμερα ο Αντώνης Στεργιάκης. Και μαζί του πέθανε και ο αγοραίος, όπερ σπουδαίος, κινηματογραφικός μας πολιτισμός. Η ιστορία του σινεμά δεν γράφεται μόνο απο ταινίες, σκηνοθέτες, σταρλετιτσες και τα λοιπά. Γράφεται ΚΑΙ απο σπουδαίους οραματιστες αίθουσαρχες και διανομείς. Τα σέβη μου κύριε Αντώνη. Ευχαριστω για τα όνειρα, τις ταινίες και τις προβολές. Θα μας λείπεις, ιδιαίτερα οι μπομπινες μας, Αγάπη στα παιδιά σου.

έτσι έγραψε για τον θάνατο του Αντώνη Στεργιάκη.

Ο κυρ-Αντώνης – δεν μπορεσα ποτέ να τον αποκαλέσω Αντώνη, όπως μου είπε αμέσως μόλις γνωριστήκαμε, οπότε το κυρ-Αντώνης ήρθε πιο εύκολα κι έμεινε έτσι. Το διατηρώ και τώρα που δεν υπάρχει πια. Ας μην υπάρχει ο ίδιος κι ας μην είναι γραμματικά σωστό. Για μένα θα είναι πάντα ο Κύριος Σινεμά των νεανικών μου χρόνων. Τότε που είχα χρόνο, και διάθεση εξερεύνησης και λατρεία για το πανί και όσα θαυμαστά οι δημιουργοί της οικουμένης δημιουργούσαν γι'αυτό.
Πίσω από το ταμείο του Αλφαβιλ και μετά στο Στούντιο και μετά στο θερινό στα πατήσια (που τώρα έχω κολλήσει και δε θυμάμα, εκεί στη Θήρας, κοντά στο Αστυνομικό τμήμα …), στο μαγεμένο υπόγειο της Αθήνας, το ΑΣΤΥ – τι όνειρα κάτω από τη γη έχω κάνει εκεί μέσα θεέ μου –  και μετά στο Αρτ Εκράν και στα γραφεία της Εταιρείας που έκανε με τους γιους του – συνομίληκοι είμαστε πάνω-κάτω, ο κυρ-Αντώνης είχε πάντα ένα καλό λόγο να σου πει, μια απορία να σου λύσει, και πολύ συχνά κέρναγε και το εισιτήριο.
Κι όταν αργότερα το έφερε έτσι η δουλειά και ασχολήθηκα με το τηλεπτικό πρόγραμμα, πόσο με βοήθησε με τις ταινίες που προσπαθήσαμε – όχι πάντα με επιτυχία – να φέρουμε στην τηλεόραση που ήθελε "αλλοθι" ποιότητας.

(αυτή τη φωτό  βρήκα στο προφίλ του Νίκου Τριανταφυλλίδη στο Facebook)

Γράφω αυτές τις γραμμές για να μη ξεχνάμε τους ανρθώπους που χωρίς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουν έχουν επηρεάσει τη ζωή μας. Γιατί το σινεμά επηρεάζει τη ζωή ενός εφήβου. Τόσες χιλιάδες καρέ, κάτι αφήνουν. 
Θυμάμαι ταινίες, θυμάμαι με ποιους τις είδα, θυμάμαι με ποιους θα ήθελα να έχω δει κάποιες άλλες, πώς έβγαινα από τις αίθουσες φιταγμένος χωρίς να έχω βάλει τίποτα στο σώμα μου πέραν των εικόνων, των ιδεών, της μουσικής.
Και για κάποια από αυτά την ευθύνη έχει ο κυρ-Αντώνης Στεργιάκης.

Μας μεγάλωνε μαζί με τα παιδιά του, χωρίς καλά-καλά να το ξέρει.

Ευχαριστώ, δεν έχω άλλο να πω, Ευχαριστώ για τις προβολές!

Μετά από μια πολύ ωραία βραδιά με φίλους και γνωστούς, και αγνώστους και ποτά και μουσικές και γέλια και όσες κουβέντες επιτρέπει η δυνατή μουσική – πάντα στον άξονα: καλά, δουλειά ναι, πληρωνόμαστε ακόμη, να δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα, θα την παλέψουμε, δεν τα βλέπω καλά – πήγα για να φάω μια ζεστή σούπα στο 24ωρο.

Είναι στο δρόμο μου, όπως κατεβαίνεις τη Συγγρού. Μια ζεστή σούπα είναι βάλσαμο στο στομάχι τα ξημερώματα. Η ατμόσφαιρα του 24ωρου έχει πάντα κάτι ενδιαφέρον για όποιον έχει μάτια και αυτιά να βλέπει και ν' ακούει, λίγο πιο πέρα από αυτά που βλέπει και ακούει στην πραγματικότητα.
Μπορεί αυτό να ισχύει για όλους τους πιωμένους θαμώνες, μπορεί το αλκοόλ που προσπαθείς να διώξεις με λίγο φαγητό να αντιστέκεται και να σ' αφήνει να βλέπεις λίγο πιο ΄κει από την πραγματικότητα. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. 

Πάντως η ζεστή σούπα μια εσωτερική θαλπωρή τη δημιουργεί, κι όταν είσαι πιο κοντά στο κρεβάτι σου  μια κρύα νύχτα, όχι ακόμη παγωμένη αλλά πάντως κρύα, νύχτα του Νοέμβρη αισθάνεσαι πολύ καλύτερα – ακόμη και τη στιγμή που καταριέσαι την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα που έχει αφήσει το Σταρ Τρεκ να μπορεί να μεταφέρει τους πρωταγωνιστές του όπου επιθυμούν … ενώ εσύ πρέπει να μπεις στο αυτοκίνητο να οδηγήσεις, να παρκάρεις (αφού βρεις) και  να ανέβεις στο σπίτι σου.

Βγήκα έξω και πήγα στο αυτοκίνητό μου. Μου έκανε εντύπωση η πινακίδα στο απέναντι ρεύμα της Συγγρού: outlet Κοσμημάτων … κοίτα να δεις ρε πούστη μου σκέφτηκα πού φτάνει η εφευρετικότητα των σύγχρονων "λαδέμπορων" . Σκέφτηκα να τραβήξω μια φωτογραφία, αλλά λέω είναι νύχτα, περνάνε αυτοκίνητα, το τηλέφωνο μου δεν έχει φλας, κάνει κρύο, νυστάζω και για κάποιο λόγο γύρισα το κεφάλι μου – μάλλον το βλέμμα μου είχε "ενοχληθεί" από τα πολλά φώτα. 
Το 24ωρο, μάλλον για λόγους οικονομίας έχει μικρύνει την φωτεινή του επιγραφή που κάποτε φαινόταν με το που έστριβες από την Αμαλίας. 

Ήταν τα φώτα της ΕΘΝΙΚΗΣ τράπεζας. Της χρωστάω κι εγώ κάτι ψιλά, κι άμα αργήσω να βάλω τη δόση παίρνουν τηλέφωνο αυτές οι δασκαλεμένες πουτάνες να σε τρομάξουν : ξέρετε τι επιπτώσεις έχει η καθυστέρηση … στις τρεις το μσημέρι ή στις εννιά το βράδυ …Ναι μωρή ξέρω, τόκους υπερημερίας και εσάς να μας ζαλίζετε τον … και να μας ταράζετε.

Γύρισα και κοίταξα. Και έβγαλα το κινητό μου και πήρα δύο φωτογραφίες. Κι αισθάνθηκα ντροπή. Ντροπή που δεν είδα όλο αυτό το σκηνικό πηγαίνοντας να σβήσω τα τζιν στο στομάχι μου με μια ζεστή σούπα.

Πολύ φως κι όμως δεν μπορεί να κρύψει το σκοτάδι.
Δίπλα σε τόσους πολλούς κι όμως μόνοι τους στο σκοτάδι που δε φαίνεται να τρομάζει από το φως της ΕΘΝΙΚΗΣ.

Πολύ φως, σίγουρα όχι η μοναδική ενόχληση για τα δύο άτομα που κοιμόντουσαν κάτω από τη φωτεινή επιγραφή.

Οι άστεγοι είναι δίπλα μας. Δεν ξέρεις ποτέ γιατί είναι άστεγοι. Σίγουρα πάντως δεν είναι επειδή όλα πάνε καλά στη ζωή τους. Μια κάποια προσέγγιση θα υπάρχει και γι' αυτούς. Γι' αυτό υπάρχουν οι δομές – μέχρι να καταρρεύσουν αφού το οικονομικό όραμα στο οποίο βαδίζουμε δεν έχει "κωδικούς" κοινωνικής ευθύνης …
Τουλάχιστον να τους βλέπουμε, μην τους αγνοούμε, και ας ειδοποιούμε τις υπηρεσίες που ακόμη κάνουν ό,τι μπορούν! 

Κάνε κλικ για να δεις πληροφορίες για τους αστέγους στο σάιτ του δήμου Αθηναίων

προσπαθεί να γίνει γνωστός παίρνοντας μέρος σε τηλεοπτικούς διαγωνισμούς, την ίδια ώρα που η καριολία Κέρτνεϊ Λαβ, ζητάει δικαιώματα από τις περουάνικες εμφανίσεις του!

Στην αρχή περίμενες τη δόση
μετά σου είπαν περίμενε ακόμη λίγο 
και δείξε μας τι μπορείς να κάνεις 
για να την έχεις.
Περιμένοντας τη δόση, σου είπαν:
άσε καλύτερα! Επειδή μπορείς να κάνεις
πολλά, καλύτερα λέμε να σου δώσουμε 
μια υπερδόση.
Υπερδόση χαράς μύρισε στον ορίζοντα
Η πέρδωση άλλωστε μπορεί να εκφράσει 
άνετα και τη χαρά και το φόβο, ακόμη και 
την υπερδόση φασολάδας παγωμένης.
Η Υπερδόση όμως θα εξασφάλιζε το μέλλον του
παιδιού σου και της πατρίδας σου.
Οκ, η χαρά μεγάλη μόνο που έμελλε να 
κρατήσει λίγο, γιατί μετά σου είπαν: 
καλύτερα, εσύ που είσαι ο πιο καλός 
ο μαθητής, να πάρεις την Υπερδόση σε Δόσεις
γιατί έτσι θα φτουρίσει περισσότερο – δε σου είπαν: σε μας
που ζούμε από τη δική σου ανάγκη
Υπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωσηΥπερδόση ή-πέρδωση…
ωχ κόλλησε και πήρες υπερδόση υπέρδοσης, με συγχωρείς ε!

'Ηταν και καθαρή η ρουφιάνα και μας λιάνισε. Η πέρδωση έκανε τα πάντα μοσχομυριστά  – πρρπρρ όπως έκανε το περιστέρι στο πουλάκι τσίου, αλλά σε πέρδωση …
Τι δε με πιάνεις;
Ούτε 'γώ! 

Εξ' ου και αποφάσισα να να βουτήξω καλύτερα σε μια υπερδοσολογία που ποτέ δε με χαλάει – κι ούτε χαλάει και κανένα πλάσμα που γουστάρει ROCK