Giannis Kafatos

όταν περπατάς πια στην πόλη συναντάς εικόνες που δυστυχώς πια δεν είναι πρωτόγνωρες.
Από το σπίτι μου στο σπίτι των γονιών μου, ούτε δύο χιλιόμετρα δρόμος, στο Παλαιό Φάληρο, σε κάθε κάδο σκουπιδιών κάποιος κάτι θα ψάχνει.
Στο κέντρο, χαμός! Απορώ, κι ελπίζω να μη το δούμε κι αυτό: να μαλώνουν ποιος θα ψάξει πρώτος τον κάδο.
Στα παιδιά μιλάμε ανοιχτά: να ξέρουν τι είναι αυτό που βλέπουν. 
Όταν ήμουν εγώ μικρός, αυτοί που έψαχναν στα σκουπίδια ήταν κάτι περίεργοι που όταν πέθαιναν εμφάνιζαν κάτι τρομερές περιουσίες. Νομίζω κάθε γειτονιά είχε το δικό της διακονιάρη ή διακονιάρισσα (όπως του έλεγε η γιαγιά μου η Πολυξένη)  που έχτιζε το δικό του "αστικό μύθο". Πώς έφτασε, ποια κακά παιδιά τον παράτησαν, ή τα χαρτιά που είναι άτιμα, ή τα ναρκωτικά – πιο σπάνια. Και πάντα, μα πάντα, όταν πέθαινε η φήμη για πολλά εκατομμύρια δραχμές στο στρώμα, το πατάρι, ή στην τράπεζα ερχόταν να φτιάξει την ιστορία. 
"Μακριά τους" μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι όταν κυκλοφορούσαμε στο δρόμο. 

Σήμερα… σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στην πόλη, όταν ο άλλος πεινάει, πεινάει και θα πάει και στον κάδο και όπου μπορεί να βρει κάτι να φάει ή να εκμεταλλευτεί προς όφελός του. 
Στην επαρχία μπορεί να είναι αλλιώς και οι άνθρωποι που είναι λιγότεροι και γνωρίζονται να μην αντέχουν να δουν τους γνωστούς τους να εξευτελίζονται σαν τα γατιά που χώνονται στους ρυπαρούς κάδους σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε και να τους το δίνουν από τα πριν. 

Η πόλη είναι πιο σκληρή. Εμείς γινόμαστε πιο σκληροί γιατί φοβόμαστε. Ο φόβος μας κάνει σκληρούς. 
Δεν ξέρεις πότε από εκεί που ήσουν μια χαρά στη μέση του κεφιού, του ενδιαφέροντος, της σκηνής της προσωπικής σου ζωής, με ένα "τσακ" θα βρεθείς στην άκρη. 
Κι αυτό δεν εξαρτάται πια από εσένα, τις πράξεις ή τα λάθη σου. Δυστυχώς! Εξαρτάται από τους άλλους…
Ποιοι είναι οι άλλοι; Θα μπορούσαν να είναι οι "κύριοι με τα Γκρι" που έλεγε η Μόμο.
Πλέον όλα είναι πραγματικότητα. Ακόμη και η πιο σκληρή, η πιο νοσηρή φαντασία όπως αυτή έχει διατυπωθεί εις βάρος της προσωπικότητας του ανθρώπου, πολύ εύκολα πια μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Κυκλοφόρησε στο νετ, αλλά δεν την είχα κρατήσει, κι έτσι έφτιαξα μια δικιά μου!

 Είχαν δίκιο όμως και λυπάμαι που δεν το σκεφτηκα νωρίτερα! Είναι άλλωστε γνωστό ότι μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι!

Για όσους δεν έτυχε η "σωσίας" της Ζωής μας είναι η νερντ-ο-γκόμενα από το Big Bang Theory (που το γουστάρω τρελλά)

Είναι ωραίο όταν οι πολιτικοί αφήνουν το συνεφάκι που ζουν, τον πλανήτη happy κι επιστρέφουν στη γη, στα σκατά, εκεί που ζούμε οι υπόλοιποι!

Με αφορμή ένα "στατους"

Να μην τους αφήσουμε να μας ξανακοροϊδέψουν

(νομίζω του Μάνου Αντώναρου), έφτιαξα το πρώτο σκουτίον για τη νέα χρονιά.

Τι να σου πω, μπορεί το πολύ φαϊ να φταίει, μπορεί και τα σωματίδια, από τους άθλιους που καίνε τζάκι αντί πετρελαίου που το καθαρίσαμε και δεν ρυπαίνει (α, ρε Κακαούνη με την ατάκα σου: Γιατί ρυπαίνεις… τη θυμάστε)

Δεν έχει σημασία τι φταίει, σημασία έχει ότι ενώ άκουγα την τραγουδάρα των τραγουδιών …

…μου ήρθε στο νου ο Μπένης μας. Λάθος στο μαιευτήριο, χαμένες ρίζες … τι να πω…

…Οκ, Θα το κοιτάξω, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον ω, συνάνθρωποι!

Καλή χρονιάααααααααααααα

Αυτή τη φωτογραφία την έχω τραβήξει εδώ και ένα δεκαπενθήμερο, αρχές του Δεκέμβρη. Πραξιτέλους, λίγο πιο κάτω από το ΝΟΧ, το μπαρ που παίζω μουσικές φέτος το χειμώνα.
Είχα παρκάρει το αυτοκίνητο μου λίγο πιο κάτω, ήταν βροχερό το βράδυ, και την ώρα που έχει αποτυπωθεί η φωτογραφία το ρολόι έδειχνε μετά τις τέσερις το πρωί. 
Ξεκλείδωσα, έβαλα τα cd στο κάθισμα του συνοδηγού, σκούπισα τα γυαλιά μου από τις σταγόνες της βροχής, έβαλα μπρος τη μηχανή και το καλοριφέρ και τεντώθηκα. Και τότε γύρισα το βλέμμα μου στο απέναντι πεζοδρόμιο. Και τον είδα και σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω. 
Ήμουν χαρούμενος από κουβέντες που είχα ανταλλάξει με φίλους και αγνώστους στο μαγαζί, είχα πιει, είχα φάει ένα σουβλάκι, ετοιμαζόμουν να επιστρέψω στο ζεστό μου κρεβάτι, κι όμως έμεινα εκεί παγωμένος και κοιτούσα αυτόν τον άνγωστο άντρα, που είχε ανοίξει μια κούτα και την είχε κάνει στρώμα και είχε βάλει αλλά δύο κουτιά έτσι ώστε να έχει έναν ιδιωτικό χώρο στο σκεπαστό σημείο του πεζοδρομίου, μέσα στη βροχή, τη βουή και τα φώτα του δρόμου. 

Σκέφτηκα να βγω και να του μιλήσω, να τον ρωτήσω αν θέλει να του πάρω κάτι να φάει, τουλάχιστον αυτό. 

Όμως δεν το έκανα, φοβήθηκα. Όχι μη μου κάνει κάτι, αλλά μην τον προσβάλω. Πώς να πλησιάσεις έναν άνθρωπο που κοιμάται στο δρόμο. 

Έλεγα το περιστατικό σε μια φίλη μου, και μου είπε:καλά έκανες και δεν του μίλησες – δεν ξέρεις πώς μπορούσε να αντιδράσει, μπορούσες βέβαια να πας να πάρεις κάτι να φάει και να το άφηνες δίπλα του.
Τα απλά είναι τα δύσκολα τελικά. Πάντα αυτή αρχή αποδεικνύεται ρε παιδί μου! Ήταν τόσο απλή κίνηση. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό.

Ξέρεις, τόσο καιρό δεν ήθελα να γράψω γι' αυτό το περιστατικό, όπως και για διάφορα άλλα πράγματα που γυρνοβολάνε στο μυαλό μου. 
Δεν ξέρω γιατί! Ίσως γιατί το μυαλό μου δεν με αφήνει … όπως μου είπε αφοπλιστικά άμεσα ο γιος μου, ο Αντώνης, όταν τον ρώτησα-επέπληξα,"γιατί ρε Αντώνη αφού μπορείς να το κάνεις δεν το κάνεις τελικά (κάτι σε σχέση με το σχολείο).
Τώρα γιατί "το μυαλό μου δεν άφηνε" τόσες μέρες να μοιραστώ κάτι που δυστυχώς  γίνεται ρουτίνα στην Αθήνα του 2012 δεν το ξέρω ακριβώς να στο πω και να το μοιραστώ μαζί σου. Ή το ξέρω αλλά δε θέλω να στο πω και να το μοιραστώ μαζί σου. 
Ας μείνουμε σ'αυτήν την εικόνα, και στο τι μπορούμε να κάνουμε. Ή στο τι δεν μπορούμε να κάνουμε.

210-5246516, εσωτερικο 1 Αυτό τουλάχιστον μπορούμε να το κάνουμε: ένα τηλέφωνημα στην υπηρεσία του Δήμου της Αθήνας που περιθάλπει τους αστέγους. Τους καταγράφει και προσπαθεί γι' αυτούς. Το έχω βάλει στο κινητό μου αυτο το νούμερο. Δυστυχώς είναι πολλοί πια οι άστεγοι που τραβάνε το βλέμμα μας. Δυστυχώς!

Tweet