Giannis Kafatos

"Το ΠΑΜΕ   εμποδίζει το διάλογο για το ασφαλιστικό" (από τις εφημέριδες)

"Το υπουργείο δε λέει τι ώρα και πού θα επαναληφθεί ο διάλογος για ν’ αποφύγει τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ" (από το ραδιόφωνο)

όπως καταλαβαίνεις εγώ το μόνο που μπορώ να συνεισφέρω σ’ αυτή τη … βάσανο (που λένε) είναι ένα σκουτί και τη συνεχιζόμενη αηδία μου … καλοφόρετο!

To Ξεblogάρισμα είναι μια κίνηση από bloggers που βοηθάνε τις φυλακισμένες με παιδιά στις γυναικείες φυλακές της Θήβας.
Στις 28 Νοέμβρη, οργανώνουν ένα bazaar στο Cabaret Voltaire, για να μαζέψουν λεφτά για να αγοράσουν είδη πρώτης ανάγκης για τις φυλακισμένες. Αν δεν θέλετε να συνεισφέρετε με χρήματα μπορείτε να συνεισφέρετε σε είδος.

Πληροφορίες ΕΔΩ!!!

Μ’ αρέσουν οι βόλτες στην πόλη, έτσι σαν τουρίστας να κοιτάς και να χαζεύεις

Μ’ αρέσουν οι βόλτες στην πόλη, έτσι χωρίς σκόπο

Μ’ αρέσουν οι βόλτες στην πόλη

Μ’ αρέσουν οι βόλτες

Μ’ αρέσουν

μου λείπουν!

Καλές βόλτες

Kaλημέρα!

έχει πλάκα να παρατηρείς ότι τα ονόματα των παιδιών έχουν αλλάξει τόσο πολύ. Η Μαρίνα μου στο νηπιαγωγείο έχει δύο συμμαθήτριες που τις λένε Κιαρα, αλλά καμία Μαίρη, ή Μαρία, ή Δήμητρα. Ο Αντώνης μου στο νηπιαγωγείο έχει έναν Ιάσωνα, έναν Ορφέα, αλλά ούτε έναν Γιάννη …(έτσι που πάμε με το όνομα μας να δω πώς θα στέκουν οι γνωστές αντιπαλες παροιμίες σε μερικά χρόνια).

Μη μου πεις ότι δεν έχει πλάκα!

Και ξέρεις τι νομίζω – εντελώς αυθαιρέτως φυσικά: προκειται για την 

"επανασταση  κατα του συμπεθεριου".

Η γενιά των νέων γονέων πλήρως αποενοχοποιημένη από τις παπαριές του παρελθόντος αποφάσισε να ονομάσει τα παιδιά της όπως ακριβώς γουστάρει μη λαμβάνοντας καθόλου υπ’ όψιν όλες αυτές τις "συμβάσεις" έργου με την οικογενειακή ή άλλη παράδοση!!! Όπως η κατάργηση των stage ας πούμε! Έχει πάντως πλάκα! Τις προάλλες μια συναδελφος μας ανακοίνωσε πώς θα ονομάσει την κόρη της – με το όνομα της μητέρας της – και πέσαμε να την φάμε ψητή με σάλτσα μαυροδάφνης! Είναι βεβαίως και κάτι όνοματα που με κάνουν να σκέφτομαι … πόσες ώρες ψυχανάλυσης θα στοιχίσουν στο παιδί όταν μεγαλώσει? ε, πόσες???

(το παρακάτω ολοκαίνουριο τραγουδάκι το βρήκα στου Last Gas Station)

Charlotte Gainsbourg "Heaven Can Wait" from Beck Hansen on Vimeo.

ένα καινούριο δισκάκι που μ’ αρέσει πολύ και μάλιστα έγραψε για δαύτο κι η φιλενάς Μαρία Μαρκουλή είναι του Devendra Banhart. Ιδού ο νεοχίπις επί τω έργω:

Δεν είναι μια μαγεία ρε παιδί μου ν’ ακούς τον Αυλωνίτη να λέει "πω-πω" όταν έβλεπε μια ζουμερή κοπέλα στις ελληνικές ταινίες! Γέμιζε το στόμα του. Η νούμερο ένα απόδειξη ότι το γραμμα "π" είναι χειλικό – όπως μαθαίναμε δε θυμάμαι σε ποια τάξη του σχολείου.

Πώ-πω πω!!!

και από τη γλυκεια αθωώτητα του απίστευτου διδυμου του ελληνικού κινηματογράφου των παιδικών μας χρόνων ετοιμαζόμαστε για το ανεπανάληπτο POP δίδυμο που απόψε θα δούμε στας Αθήνας. Χορεψτε χωρίς ενοχές, χωρίς αναστολές και καλή μας διασκέδαση: κυρίες και κύριοι οι Pet Shop Boys!!!

παλαιόν το άσμα αλλά αγαπημένο μαζί με την αγαπημένη, γραία πλέον, Λάιζα ή Λιζα αλλά πάντα Μινέλι!

Καλό σου-κου επαναστατες … – τά ΄χω χαμένα, το βλέπεις έτσι!

Καλό σαββατοκύριακο και γαμώ την τρέλλα μου μέσα γαμώ μπορεί επιτέλους να χειμωνιάσει!!!

ΚΑΝΟΝΙΚΑ!

Θέλω χειμώνα με κρύο!

Είναι Νοέμβρης το κερατό μου μέσα.

Έχουμε χίλιους δικούς μας λόγους να τρελλαθούμε, γιατί πρέπει να μας κόβει τον κώλο και ο κωλόκαιρος!!!

Θέλω χοτ-ντογκ από την καντίνα της Παντείου – άσχετο!

Γεια και χαρά!

Τις άλλες ήμουν στο Φλοράλ, εκεί που γιαούρτωσαν τη Σώτη Τριανταφύλλου. Δεν το πήρα χαμπάρι γιατί ήμουν στην άλλη άκρη του μπαρ και μιλούσα. Νόμισα, όταν άκουσα τις φωνές, ότι ήταν κάποιο χάπενινγκ. Μέχρι την ώρα που τα φασιστάκια με τα μαύρα τους τα μπουφάν αρχισαν να "αγορεύουν" αναζητώντας την … αναγνώριση του κοινού και την έκαναν από το μαγαζί δεν είχα καταλάβει τι γινόταν λίγα μέτρα μακριά μου.

θα το ομολογήσω: δεν είμαι κατά του γιαουρτιού.

Τό ‘χω σκεφτεί πολλές φορές.

Δεν το έχω τολμήσει καμμία. Το έχω πει ακόμη και με όσο χιούμορ διαθέτω (τι κάθονται τα γιαούρτια ήσυχα στα ψυγεία τους και δεν αυτονομούνται να πάρουν σβαρνα κλπ κλπ κλπ).

Είναι πολιτική πράξη το γιαούρτι. (κι ας εμπίμπτει στα όρια της αυτοδικίας την οποία δεν στηρίζουμε!!! – τι μπέρδεμα θεέ μου!!!)

…

όσο το σκέφτομαι πάντως …

κινδυνεύω να κακοχαρακτηριστώ.

Δεν αναφέρομαι στο γιαούρτι της Τριανταφύλλου. Δεν ξέρω γιατί το έφαγε, γιατί το έριξαν κλπ

Όσο μένουμε στα Γιαούρτια, έχω μια άποψη που λέει ότι δεν κινδυνεύει η ελευθερία του άλλου – που "τρώει" το γιαούρτι.

Γίνομαι "μαυρος" διατυπώνοντας την άποψη μου ότι το γιαούρτι το θεωρώ "μετα-ντιζάιν" πολιτική πράξη?

 Μετα λόγου γνώσεως ότι δεν ισχύει το "αμαρτία εξομολογουμένη αμαρτία ουκ έστι".

Βεβαίως πρέπει να σου πω ότι το "γιαουρτώνειν" πρόσωπα με φέρνει σε μια αμηχανία. Προτιμώ τα γιαούρτια να "χρωματίζουν" με τη λευκότητα τους "καταστασεις" και θεσμους. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι πάντα δυνατόν και ότι σε έναν πολεμο υπάρχουν πάντα και παραπλευρες απώλειες!

Αλλά πες κι εσυ: ο άρχων της ηρεμίας, ο απόλυτος, ο γκουρού της δημοκρατίας δεν έχεις σκεφτεί ούτε μια φορά: "α, ρε νά ‘χα τώρα ένα γιαούρτι σε παδέλα – που πονάει …

Σκέψου και πες!

Το όγδοο studio album της αγαπημένης μπάντας πολλών Ελλήνων, έχει τίτλο ‘Falling Down A Mountain’ και κυκλοφορεί στη χώρα μας στα τέλη του Γενάρη (και στην Αμερική στα μέσα Φλεβάρη).

Το follow-up στο περσινό ‘The Hungry Saw’ ηχογραφήθηκε στη Γαλλία και το Βέλγιο. (από το AVOPOLIS)

Τους θυμάμαι, από το πρώτο τους άλμπουμ, και μαζί τους θυμάμαι τους φίλους μου και τις συναυλίες στο ΡΟΔΟΝ – που μαράθηκε ως υπόσταση, αλλά πάντα είναι ολάνθιστο και ευωδιάζει τις μυρωδιές του στο μυαλό όλων μας (που στριμωχτήκαμε, χτυπηθήκαμε, χορέψαμε, ερωτευτήκαμε, χωρίσαμε, λιώσαμε εκεί μέσα)

άκου το Black Smoke από το δίσκο που … έρχεται!

ενα πολύ εύγλωτο σκίτσο του Α.Πετρουλάκη από το protagon.gr

ένα μπλουζάκι – δώρο για όσους μπήκαν-βγήκαν και εξαργύρωσαν.

Γενικώς οι  "Εξαργυρωμενοι", που είναι κατά ένα περίεργο τρόπο ξεχασάρηδες, ένα μπλουζάκι το χρειάζονται. Όχι ότι κρύβει την ντροπή, αλλά … λέμε τώρα!

ο ‘ΕΦΗΒΟΣ" έχει κάνει μια ωραία ‘συλλογή" για το Πολυτεχνείο, κάνε κλικ!

Προσκυνώ

υποκλίνομαι

συγκινούμαι

λατρεύω

γουστάρω

τρελλαίνομαι

Καλημέρα

τι νέα, τι άκουσες? Τις τελευταίες μέρες διαβάζω σε μπλογκ τόσα ψέματα που επειδή τυχαίνει να γνωρίζω τους "ηρωες" των ιστοριών που πλάθουν οι … διαχειρισταί, είμαι τόσο βέβαιος ότι είναι τόσο ψέματα … Τι σημασία έχει! Αυτά τα … κοσμοπολίτικα (μη χέσω) μπλογκς, κοσμοπολίτικα με την έννοια της  "κίνησης" (που κι αυτή μπορεί να ελέγχεται) έχουν όση σημασία τους δίνουμε! Μετά νευριάζουμε, και μετά λέω εγώ: γιατί να νευριάζω με κάτι που μπορώ να επιλέξω την ανυπαρξία του και να τελειώνουμε! Α-σιχτίρ πρωινιάτικα, σε ζαλίζω κι εσένα!

Θέλω να σου μιλήσω για τον παλιό μου γνωριμο Κοσμά Λιβανό, που είναι μουσικός και την άλλη Πέμπτη θα είναι στην Αθήνα για να κάνει live. Για άκου πρώτα λιγο

Λοιπόν, η ιστορία αρχίζει πριν από πολλά χρονια επί εποχής SKYROCK ενός ραδιοφωνικού σταθμού που στήσαμε μια παρέα ανθρώπων (Σγόντζος, Νανα Παλαιτσάκη,Stewart- Σκόπη, Αποστόλου, Σούλτας,Τσιρτσώνης,Λεουνάκης, Ηρειώτης,Ρούπης,Αυγέρος, Σπηλιώπουλος – κάποιους ξεχνώ να με συμπαθάτε –  με επιχειρηματία τον Ροδόπουλο – των ΙΕΚ ΑΚΜΗ) (Ανοιγω μεγάλη παρένθεση για να σου πω ότι είχαμε φτιάξει ένα πολύ ωραίο ραδιόφωνο με πολύ γέλιο πολύ καλή μουσική, ωραία ατμόσφαιρα και δουλεύαμε με φοιτητές του νεότευκτου,τότε, ΙΕΚ πολλοί εκ των οποίων σήμερα είνα επαγγελματίες δημοσιογραφοι, "δημοσιογραφοι", ηχολήπτες. Γελάγαμε πολύ εκεί στην Κοδριγκτώνος και μάλλον κάτι είχαμε ψιλοκαταφέρει με την αγάπη το μεράκι και τον επαγγελματισμό μας … Μετά ήρθε η καταστροφή. Τέλειωσε ο Skyrock αλλα έμειναν πολλές καλές φιλίες που συνεχίζουν μέχρι σήμερα, συνεργασίες και φιλίες στο Facebook!) Εκείνη την περίοδο λοιπόν γνωρίσαμε τον Κοσμά Λιβανό, ούτε θυμάμαι πώς μπήκε στην παρέα, αλλά θυμάμαι κάτι βράδια στο σπίτι του στην Κηφησιά – μάλιστα έχω να λέω ότι ένα πολύ πολύ πολύ γνωστό πρόσωπο με φόρμες και χωρίς μακιγιάζ μας έφτιαξε μακαρονάδες και σαλάτες για να "τσιμπήσουν τα παιδιά". Μετά θυμάμαι χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε σε ένα άλλο σπίτι που είχε μετακομίσει και ο καιρός πέρασε, ο Κοσμάς έφυγε για την Αγγλία και πριν από κανά μήνα ο Λεουνάκης με πήρε τηλέφωνο και μου λέει "ξέρεις θα φέρουμε – εννοεί η Eleven – τον Κοσμά για λάιβ"! Ελα ρε, του λέω εγω μεσ’ στην κομψότητα! Τον Λιβανό? Ναι ρε, μου λέει ροκαρει τρελλα, έφτασε νουμερο 8 στην Αμερική! Περιμένω την άλλη Πέμπτη λοιπόν να πάω να δω Livan!!!

This British invasion is a razor-sharp blade right to the gut. Livan goes from breakneck to beautiful in the blink of an eye and remains concise like a seasoned assassin. He has experienced many dramatic ups and downs to draw from. He was born into a political family in Greece and buckled under the pressures of life, sinking to the bottom of the barrel before deciding to live a constructive life. A burning passion for creating music is imbedded into each track of his newest effort. Livan has reached a mature part in his career wanting to create something that chisels his name into the stone of music history.

            “Happy Returns” is a solid title track. Musically, it is high energy and simple.  The lyrics are intricate and dark. “Kiss and Tell” contains spiteful lyrics and a powerful chorus accented by a rapid, jumpy bass line and quick, industrial guitar licks. “When the Lights go Down” is progressive, static filled track which isn’t too strong lyrically but gets stronger musically as it plays out. “The Machine” has squeaky clean and sharp composition. The vocals are passionate and hold much more of a personality than in other tracks. Livan is a musical mystery man always throwing sonic curveballs to the listener.

–Nick Durcholz

Μιλήσαμε τις προάλλες στο τηλέφωνο με τον Κοσμά, που ζει στο Λονδίνο, και έχουμε ραντεβού πριν το Live  της Πέμπτης

Μπήκα στο trip … Πήγα POLO,  όπως έκανα πάντα πριν από όποιοδήποτε ταξίδι μου για ένα …ριφρές εξοπλισμού. Αυτή τη φορά χρειαζόμουν ένα σακίδιο! Ενα σακίδιο που να αντέχει στη βροχή, αλλά να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στις καλοκαιρινές εξορμήσεις! Το αγόρασα με πολύ μεγάλη χαρά – μπήκα στον πειρασμό να το "δοκιμάσω" αλλά έπρεπε να το ετοιμάσω για το ταξίδι του – πήγα ACS κουριερ. Σε λίγες βδομάδες το interail ξεκινά από το Ηράκλειο Κρήτης: με καράβι στην  Ιταλία κι από εκεί … θα φτάσει πολύ βόρεια. Το αγαπημένο μου ανηψούδι, που είναι και βαφτισιμιός μου, τον λένε Γιάννη και ο ένας αποκαλεί τον άλλο "Τζον" ξεκινάει για το ταξίδι του με τους συμφοιτητές του και το μικρό μου δώρο είναι ο μοναδικός τρόπος να πάρω ένα μικρό-μικρό κομματάκι της χαράς του ταξιδιού τους! Δε μου έλειψαν τα ταξίδια στα νιάτα μου, αλλά αυτό το ιντερ-ρέιλ … δεν το έκανα ποτέ ρε παιδί μου! Όλο κάτι χάλαγε! Μετά όχι ότι μου το απαγόρεψε κανείς! Απλώς … πέρασα το όριο ηλικίας του μειωμένου εισιτηρίου!

Καλό σαββατοκύριακο, καλά ταξίδια