Giannis Kafatos

… που μερικές φορές τρομάζει, ξενίζει … ξυνίζει

είναι πάντως διαφορετική και  μπορεί να μαγνητίσει το βλέμμα …

με την καλή έννοια!

(το σούφρωσα από τον dimitrisphotopoulos.posterous)

μην πάει ο νους σου στο κακό!

Πρόκειται για τίτλο τραγουδιου, να αυτό

δεν έχω ασχοληθεί με το τι λέει παρακάτω. Μου αρκεί η μουσική και ο τίτλος.

Χθες γιορτάσαμε τα εικοσάχρονα της πτώσης του τείχους του "αισχους" έτσι μας είχαν μάθει να το λέμε – και λίγα μας είχαν πει.

Εχω μετανοιώσει που δεν είχα ταξιδέψει σ’ εκεινα τα μέρη του κόσμου … Πριν! Τέλος πάντων, τείχη, δυστυχώς υψώνονται κι αλλού και ρεαλιστικαμάν και μεταφορικαμάν! Κι αν ήμουν σε πιο ποιητική διάθεση θα έλεγα ότι Τα τείχη εντός μας είναι τα χειρότερα, που έτσι είναι είτε έχω εγώ ποιητική – μάι αςς διάθεση – είτε όχι! Και το καταλαβαίνω αυτό τώρα που έχω αρχίσει να μεγαλώνω. Αντί ν’ αφήνουμε το χρόνο να μας κάνει πιο κουλάτους και πιο -το τολμώ – σοφούς σήκώνουμε ένα σκασμό "λεγκο" γύρω τριγύρω κι όποιον πάρει ο χάρος. Νομίζουμε ότι μέσα στα τείχη θα είμαστε πιο ασφαλείς, τάχα μου!

Μπούρδες (έτσι χοντροφωναχτά, με μια στριγγιά έμφαση στο "ου" και λίγο τραβηχτό το "-ες",  όπως το έλεγε η καημένη Σαπφώ Νοταρά). Μπούρδες που τελικώς οι ρουφιάνες γίνονται πολύ σκληρές και κάνουν παιχνίδι! Με τη ζωή μου, τη ζωή σου τις ζωές μας!  Let the μπούρδες begin, λες κι ο πρόεδρος της ολυμπιακής επιτροπής δίνει καθημερινά το σύνθημα για να κάνεις ό,τι μπορείς να συνθλιβείς μόνος … μου.

so is not the fall that hurts!!!

(All my life i’ve been fall- fall- falling apart,
Been tumbling down quick first right from the start
I never learned just get up and go on
Until I’m just knocked right off of my feet

Εδώ και ένα μήνα, όσο δηλαδή έχουμε νέα κυβέρνηση, πονάω. Πονάω αφόρητα. Δεν έχω κοιμηθεί καλά ούτε ένα βράδυ. Προφανώς και δεν φταίει το ΠΑΣΟΚ γι’ αυτό. Δε φταίει ούτε η Νέα Δημοκρατία, νομίζω ότι δεν φταίει εν γένει το πολιτικό μας σύστημα. Οι δικοί μου πόνοι είναι κανονικοί, όχι μεταφορικοί, κι όσο κι αν – προσπαθήσω να – αστειευτώ στο παρόν κείμενο είναι γιατί δεν είναι πρέπον να ουρλιάζω. Πονάει η πλάτη μου, φριχτά. Αισθάνομαι οτι διαπράττω ύβρη, με την αγνή κλασική έννοια του όρου, που μιλάω γι’ αυτόν τον πόνο, που εν τέλει οφείλεται σε κάτι απολύτως περαστικό. όμως πονάω. Προσπαθώ να αποφύγω τα πολλά παυσίπονα γιατί κινδυνεύω να γίνω αντίκτεντ! Πάνω που έκοψα το κάπνισμα, το οποίο ούτε μια στιγμή δε μου χρειάστηκε αυτό το μήνα που πονάω. Νομίζω ότι όπως κι εγώ μερικές φορές, έτσι κι οι τριγύρω μου που είτε με βλέπουν, είτε με ακούν, γελάνε. Είναι εντελώς γελοίο να έχεις έναν τύπο που ένα ολόκληρο μήνα σου λέει: πονάω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά, δεν μπορούν να με αγκαλιάσουν καλά, δεν αντέχω ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη – αντιθέτως δε θά’λεγα όχι σε ένα από τα πολλά πισωπλατα μαχαίρια μπας και σταματήσει ο πόνος. Προχθές έφτασα στο σημείο να θέλω να δαγκώσω τη Μαρίνα μου που ήρθε στο κρεβάτι και με κλώτσησε – μέσα στον ύπνο της – στην πλάτη. Πονούσα και μέσα μου κι έξω μου και πονάω ακόμη. Δε μπορώ να συγκεντρωθω, προσπαθώ να το παίξω αδιάφορος αλλά κάθε αλλαγή στάσης του σώματος και κάθε επαφή υφάσματος με την πλάτη μου με κάνει να τινάζομαι σα να έβαλα το χέρι μου σε ενυδρείο με ηλεκτρικά χέλια. Πονάω. Γι’ αυτό κι η "εκπομπή" σήμερα είναι πονεμένη. Και για τα έξω – που μας κάνουν να πονάμε – και για τα μέσα μας!

Λες να είναι αντίδραση του σώματος στη διακοπή καπνίσματος? Λες? Κανείς με πτυχίο δεν το επιβεβαιώνει. Λες να είναι "απλώς" εξωτερίσκευση εσωτερικού πόνου, αυτό που λέμε εύκολα "σωματοποίηση" μιας κάποιας βεβαρημένης ψυχολογικής κατάστασης? Έχω βεβαρημένη ψυχολογική κατασταση? Ναι έχω. Είμαι σε τεράστια πίεση. Γιατί? Γι’ αυτά και για ‘κείνα – που δεν είναι της παρούσης. έχω και καταπιεσμένο θυμό. Πολύ θυμό. Για άλλους αλλά και για μένα. Με ποια σειρά? Μάλλον πρέπει να ξεχάσω τους καλούς τρόπους και να με βάλω πρώτο στη σειρά. Το κάνω! Πολύ θυμό πρώτ’ απ’ όλους με εμένα τον ίδιο και για όσα έκανα ή δεν έκανα, ή δεν έκανα τόσο καλά όσο θα ήθελα ή όσο θα ήθελαν οι άλλοι, για όσα δεν μπόρεσα, για όσα δε μ΄ αφησαν κλπ κλπ κλπ. Μετά βάζω και τους "αλλους" στη σειρά που τους αξίζει, αλλά τελικά οι "αλλοι" μπας και βρίσκουν και τα κάνουν – όσα τους καταμαρτυρώ? Έχω πάντως πολύ θυμό να βγάλω ακόμη!

Αν ήμουν μουσικός μπορεί να έσπαζα κιθάρες, να βαρούσα ακόρντα, να πηδάω από το ένα μέρος της σκηνής στο άλλο, να φτύνω το κοινό να κάνω πράγματα που έχουν πολιτογραφηθεί ως "κανονικά" για έναν καλλιτεχνη. Για κλείσε τα μάτια και σκέψου να τα κάνεις εσύ, στο μετρό, στο δρόμο κλπ? θα σε μαζέψουν κανονικά με τη λευκή φορεσιά με τα μακριά μανίκια. Δεν το συζητώ. Αν-αξέπταμπλ το πολύ εξ-άιτμεντ!

Μοιράστηκα, όπως λέει ο φίλος μου ο Μανώλης το νταουνλόουντιν’, την ηχητική εκδοχή του Γλάρου Ιωνάθαν. Λέω να το βάζω το βράδυ στα αυτιά μου με ακουστικά σαν τα μαθήματα υπνοπαιδείας.

It was morning, and the new sun sparkled gold across the ripples of a gentle sea.

Seagulls, as you know, never falter, never stall. To stall in the air is for them disgraced and it is dishonor.

Ἦταν πρωὶ κι ὁ καινούργιος ἥλιος λαμπύριζε χρυσαφένιος πάνω στοὺς κυματισμοὺς μιᾶς ἤρεμης θάλασσας.

Ἕνα μίλι ἀπ᾿ τὴν ἀκτή, μιὰ ψαρόβαρκα ἔπαιζε μὲ τὸ νερό, καὶ τὸ σύνθημα νὰ μαζευτεῖ τὸ σμῆνος γιὰ πρόγευμα πέρασε σὰν ἀστραπὴ στὸν ἀέρα, καὶ τότε ἕνα σύννεφο ἀπὸ χίλιους γλάρους ᾖρθε νὰ παλέψει πονηρὰ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει κάποια κομμάτια τροφῆς. Ἄρχιζε μιὰ καινούργια μέρα γεμάτη δουλειά. Πολὺ πιὸ πέρα ὅμως, ὁλομόναχος, πετώντας μακριὰ ἀπ᾿ τὴ βάρκα καὶ τὴν ἀκτή, ὁ Ἰωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος συνέχιζε τὶς ἀσκήσεις του. Ἀπὸ ὕψος ἑκατὸ πόδια, ψηλὰ στὸν οὐρανό, χαμήλωσε τὰ παλαμωτά του πόδια, σήκωσε τὸ ράμφος του καὶ πάσχισε νὰ ἐπιβάλει στὰ φτερά του μιὰ ὀδυνηρή, δύσκολη, στριφτὴ καμπύλη. Μιὰ τέτοια καμπύλη τοῦ ἐπέτρεπε νὰ πετάξει μὲ μικρὴ ταχύτητα καὶ τώρα πετοῦσε ὅλο καὶ πιὸ ἀργὰ ὥσπου ὁ ἄνεμος ἔγινε ἕνα ψιθύρισμα στὸ πρόσωπό του, ὥσπου τὸ πέλαγο στάθηκε ἀκίνητο κάτω. Στένεψε τὰ μάτια του σὲ ἐντατικὴ αὐτοσυγκέντρωση, κράτησε τὴν ἀνάσα του, μὲ δύναμη θέλησε νὰ δώση… ἕνα… ἀκόμα… ἑκατοστό… κλίσης… στὴν καμπύλη. Ὕστερα τὰ φτερά του ζάρωσαν, ἔχασε τὸν ἔλεγχο κι᾿ ἔπεσε.

Οἱ γλάροι, ὅπως ξέρετε, δὲν χάνουν ποτὲ τὴ σταθερότητα, δὲν χάνουν ποτὲ τὸν ἔλεγχό τους. Νὰ χάσουν τὸν ἔλεγχο τῆς πτήσης τους εἶναι γι᾿ αὐτοὺς ντροπή, εἶναι ἐξευτελισμός.

(τα κείμενα είναι από ΕΔΩ)

 Σήμερα το βράδυ θα ξαναπαίξω μουσικές που αγαπάω στο  Blackduck, στη Χρήστου Λαδά 9α. Εκεί μπορώ να κάνω την πάπια χωρίς να αισθάνομαι καμία καταπίεση!

Καλό σαββατοκύριακο … και μη χαθούμε!!!

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν η κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί, υφυπουργοί κλπ?

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν τα συναρμόδια υπουργεία?

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν οι παρατρεχάμενοι?

Πόσο Περιβάλλον Αντεχουν οι ίδιοι οι πολίτες?

Η Βάλια Μπαζού "υποδέχεται" το Νέο Υπουργείο Περιβάλλοντος μ’ ενα εξαιρετικό κειμενο-ρεπορτάζ στο Πράσινο Ποντίκι

(περσσότερα κι αναλυτικότερα στο περιπτέρι της γειτονιάς σου, πας και ζητάς τον Πόντικα)

Πριν από χρόνια δούλευα σε ένα κανάλι που αποφασισε, χωρίς να συντρέχουν διεθνή ερείσματα, να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση…έλα μωρέ, να κάνει οικονομίες.

Στις περιπτώσεις αυτές συνήθως κόβονται οι εφημερίδες. Στα κανάλια καθημερινά έρχονται πολλά "σωματα" εφημερίδων. Ανάθεμα αν διαβάζονται όλα, ανάθεμα αν χρησιμοποιούνται όλα. Για πολύ κόσμο είναι θέμα status να έχει στο γραφείο του ένα δικό, κατά-δικό του σώμα. Με εννοείς!

Τέλος πάντων, εκείνα τα χρόνια λοιπόν στην κουζινούλα με την καφετιέρα είχαμε και εκτός του καφέ, και γάλα. Εβαπορέ. Μια μάρκα εξωτική. Mai ascoltata (ούτε που την είχα ξανακούσει – για τους μη ιταλομαθείς)! Έβαζες τον καφέ σου κι αν ήταν στις συνήθειες σου έβαζες μέσα και την ποσότητα γάλακτος που επιθυμούσες.

Μετά τα μέτρα για να κάνει η οικογένεια οικονομίες μια ανακοινωση αναρτήθηκε στο κουζινάκι:

Αραιώνετε

κάθε κουτί γάλακτος

με τρία κουτιά νερό

Καλημέρα σας

δηλαδή και να θέλεις ν’ αγιάσεις, που προσωπικώς δεν … γιατί …

μην αλλάζουμε θέμα, δε θέλω ν’ αγιάσω γιατί το βρίσκω βαρετό το … αγιάζειν!

δεν είναι όμως αυτό το θέμα

το θέμα είναι αυτή η λαχταριστή επιστολή

(από την εφημερίδα "Φιλαθλος")

ωραία φωτο-πλακίτσα που κυκλοφορεί από μέιλ σε mail

(τα σχόλια … δικά μου)

έτσι ήταν το Καμα Σούτρα … χθες

και κάποιοι λένε ότι έτσι είναι σήμερα

(νομίζω ότι αυτοί που τα λενε αυτά ήτο αγαμήτου και χθες!!!)

καλή εβδομάς – γ…μας, γ…μας!!!

    ΔΕΥΤΕΡΑ

2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

πάτα ΕΔΩ

για να …

είσαι μέσα … U2

Παραλιακή, Κυριακάτικο απόγευμα

εικόνα από το παρελθόν

αναμεσα σε αυτοκίνητα με gps, bluetooth, souper douper stereo, abs  και ό,τι άλλο αρχικό βάζει ο νους σου …

μια οικογένεια που είναι λες και βγήκε από τα 70’ς – μπορεί κι από πιο παλιά, αλλά από εκεί και πέρα θυμάμαι εγώ.

χρόνια είχα να δω οικογενεια σε τρικυκλο σε Κυριακάτικη βόλτα.

δεν πιστευα στα ματια μου

τους καλησπερισα, τους ρώτησα κι αφού μου χαμογέλασαν τότε σήκωσα το κινητό και τους φωτογραφησα!

Καλό – χαρούμενο – Σαββατοκύριακο

καλή χαρούμενη ζωή