Giannis Kafatos

Διακοπεύεις στην ημεδαπή.

Πα’ να πει αφήνεις τα ωραία σου ευρουλάκια που έχεις προς διάθεση, στους επαγγελματίες της περιοχής που επιλέγεις φιλοξενήσει την αρίδα σου, μαζί με αυτή της οικογένειάς σου.

Πας ένα μεσημέρι στο Πόρτο Κουφό, ένα πανέμορφο λιμανάκι στο δεύτερο ποδάρι της Χαλκιδικής.

Κάνεις βόλτα με τα παιδιά σου, ή με ό,τι σου βρίσκεται τέλος πάντων χαζεύεις τις βαρκούλες, τα σκάφη, γουστάρεις που το μάτι σκουντουφλάει στις καταπράσινες πλαγιές που δημιουργούν τη γραφική αγκαλίτσα του λιμανιού και ντεμέκ εξαντλημένος λες: να κάτσω να φάω τις παντρεμένες τις σαρδέλες μου, τα μύδια τα σαγανιστά, τις γαριδούλες και ό,τι τέλος πάντων βγάζει η θάλασσα, να πιω τις ρετσίνες (για πες "κρασί" στην περιοχή … κάλλιο τό’χουνε να τους ζητησεις "καλαμάκι" …) μου και μετά να ρίξω κι ένα σοροπιαστό από πάνω να φύγει η ψαρίλα από το στόμα κι ακόμη πιο μετά να αράξω στην παραλία παριστάνοντας τη γοργόνα της Κοπενχάγης στο πιο … μπαρόκ της!

Και λες ο ξένος: πού να κάτσω?

Και κάθεσαι στου "Καπετάν Χάψα" – μαύρη η ώρα! Το βλέπεις όμως μεγάλο το κατάστημα, ευάερο, ευήλιο, δροσερό, κόβεις φάτσες στα τραπέζια – εκεί έπρεπε να το υποψιαστώ. Οι φάτσες στα τραπέζια ήταν νιούτραλ! ουδέτερες ρε αδερφέ! ούτε κρύο ούτε ζέστη. Τέλος πάντων κάθομαι!

Τακτοποιώ τα παιδιά (δεν ξέρω πώς καταφέρνουν όσοι έχουν τρία παιδιά να τα βολέψουν όλα δίπλα στη μαμά τους – εμείς τα δύο τα βολεύομε), καλημερίζω το γκαρσόνι που περνάει δίπλα μας – αποκρισις … μηδέν!

Δεν υποψιάζομαι, δε χαλιέμαι, διαβάζω εφημερίς (την πρώτη μετά από πολλές μέρες διακοπών), ο γιος χαζεύει ένα περιοδικό με γκορμίτι (το πρώτο του έβερ) η κόρη με τη μαμά της στην τουαλέτα (μωρέ λες από εκεί, την παιδική ηλικία να ξεκινάει το "2-2 οι γυναίκες στις τουαλέτες? – δεν ξέρω), ξαναπερνάει το γκαρσόνι, ίδιο ή άλλο θα σε γελάσω, αλλά πάλι δεν εχω ανταπόκριση στο "καλημέρα σας", το τραπέζι παραμένει με τα τελειώμένα των προηγούμενων πελατών, επιστρέφει μάνα και κόρη και αφού όλα αυτά έχουν διαρκέσει κάνα τέταρτο, δηλώνω με το πολύ σοβαρό μου ύφος: δίνω χρόνο μέχρι να στρίψω ένα τσιγάρο!

"έλα ρε Γιάννη μη χαλιέσαι"! λέει η Βίκη.

Στρίβω το τσιγάρο μου, λιγο πιο αργά απ’ ό,τι πραγματικά μπορώ, το παίζω στα δάχτυλα, κοιτάζω μπας και δω να έρχεται κάποιος με καλό σκοπό στο τραπέζι μας, το ανάβω κιόλας και σηκώνομαι όρθιος.

Τότε απ’ το πουθενά μια κοπέλα που δεν την είχα ξαναδει να σουλατσάρει έρχεται και αρχίζει να παίρνει λίγα από τα άδεια ποτήρια που στόλιζαν το τραπέζι μας!

" έλα ρε Γιάνη, κάθησε, αφού ήρθε"

Κάθομαι αλλά προειδοποιώ ότι στο τέλος θα μαλώσω με κάποιον  …

και εγενετω θαύμα και άνοιξαν οι πύλες του παραδείσου και φως καλυψε το σκότος και ναι! ένα γκαρσόνι ήρθε και πήρε τη θέση του στην κεφαλή του τραπεζιού!

Και φυσικά τα παιδιά εκείνη τη στιγμή αρπάχτηκαν για κάτι και χάσαμε πολύτιμα δευτερόλεπτα.

Το γκαρσόνι αμίλητο και βλοσυρό κοιτούσε το τεφτέρι που θα γέμιζε με όσα εμείς ελπίζαμε ότι θα γέμιζε η αδηφάγα κοιλιά μας.

και ξαφνικά λάλησε και είπε με φωνή βροντερή: Άιντε, μην αργείτε, τι θα πάρετε, έχουμε και δουλειές …

παρα τό γεγονός ότι είχαμε τα μικρά μας βλαστάρια μαζί ακούστηκαν λόγια που ούτως ή άλλως  τα παιδιά ακούνε – απλώς λες να μην τ’ ακούνε και απ’ τον πατέρα τους.

και μετά πήγαμε και κάτσαμε στην πιο χαμογελαστή και φιλόξενη ψαροτεβάρνα του Πόρτο Κουφού. Και χαμόγελα και καλό σέρβις και άψογο φαϊ και κανονικές τιμές!

Σα βγεις στον πηγαιμό λοιπόν για Πόρτο Κουφό, για να μη βροντάς στους Κουφού την πόρτα, πάνε για φαγάκι στου Ψαρά!

θέλω να πω, αυτό το "καλό χειμώνα" που ακούω από τα προχθές που τα μαζέψαμε και επιστρέψαμε στην Αθήνα. Πώς λες ρε παιδί "καλο χειμώνα" μέσ΄το ντάλα καλοκαιρι?

Πες ένα "¨καλή επιστροφή", "καλή επάνοδο", "καλό υπόλοιπο καλοκαίρι" … πες "καλά κρασά" ρε παιδί, να το καταλάβω. Αλλά αυτό το καλό χειμώνα δεν το αντέχω.

Δε λέω ότι όποιος μου το λέει το λέει με κακό στο μυαλό του, όχι! Συνήθεια, είναι, το καταλαβαίνω, το ξέρω, κι εγώ μερικές φορές δυσκολεύομαι να Μην το πω! Κακιά συνήθεια, σαν το κάπνισμα, που ακόμη δεν έκοψα, όπως και πολλοί άλλοι!

Το καλοκαίρι είναι κάτι που το κουβαλάς μέσα σου. Όσους βαθμούς κελσίου κι αν έχει εκεί έξω, το καλοκαίρι ζει μέσα μας ως αίσθηση, ως κατάσταση, ακόμη και ως τρόπος διαφυγής βρε αδερφέ!

το καλοκαίρι είναι φωτεινό και μεγάλο, όπως ακριβώς το περιγράφει ο κύριος Φάμελος, και όσο καλός κι αν είναι ο χειμώνας, που για τους … απρόσεχτους / ξεχασιάρηδες αρχινίζει τυπικαμάντ στις 21 Δεκεμβρίου, αυτό είναι ακόμη καλύτερο! Το χειμώνα υπάρχουν "σκιές", σκοτάδια, που μπορεί να βολεύουν πολλούς. Το καλοκαίρι όμως … όλα στο φως!

Καλό … ο,τιδήποτε λοιπόν!!!

και όταν το είδα να εμφανίζεται πίσω από το ρολόι της ΔΕΗ, που ο Αντώνης έχει αποφασίσει να το αποκαλεί "μικρό ερκοντίσιον", πήρα την κάμερα μέσα από το μαρσούπιο που είχα αφημένο πάνω στο τραπέζι. Φαίνεται δεν το έκανα με όση χάρη έπρεπε και το μικρό σαμιαμίδι … τσουπ ανέκρουσε πρύμναν! Εγώ όμως με την κάμερα στο χέρι και τώρα ανοιχτή, περίμενα. Δε χρειάστηκε πολύ. Κάτι μέρμηγκες από την αυλή αποφάσισαν να ανηφορίσουν στον τοίχο – άγνωστο γιατί. Ο Σαμιαμίδης μάλλον πεινούσε περισσότερο απ’ ό,τι φοβόταν εμένα και την κάμερά μου, οπότε βγήκε, περπάτησε, τεντώθηκε, κουνησε περα-δώθε την ουρά του και στόχευσε …

Μόλις "λόκαρε" το στόχο του με αστραπιαία ταχύτητα, πάντα για τα δεδομένα του, έφτασε τα μερμήγκια, τα κατάπιε και επανήλθε στην αρχική του θέση, δηλαδή κοντά στην ασφάλεια του ρολογιού της ΔΕΗ. Μετά φαίνεται ήθελε κι επιδόρπιο και κυάλαρε ένα μαμούνι που δεν ξέρω πώς λέγεται (προφανώς δε διαβάζω επισταμένως τα βιβλία με τα έντομα των παιδιών μου) αλλά είναι μεγαλούτσικο, σαν κουκούτσι από μικρή ελιά με πολλά ποδάρια.

Ο Σαμιαμίδης το πλησιάσε, όχι τόσο αποφασιστικά όσο τα μερμηγκάκια – είναι γεγονός αυτό! Προχωρούσε ο Σαμιαμίδης, προχωρούσε το μαμούνι.

Τελικά έμεινε χωρίς επιδόρπιο ο φιλαράκος, μόνιμος κάτοικος των εξωτερικών τοίχων του σπιτιού του εξαδέλφου μου του Κώστα, που μας φιλοξενεί στην Αφησσο, στο Πήλιο.

Ουφ, πολλά είπα! Δες το βίντεο!

Καλημέρα, Παρασκευιάτικα, εκπέμπω από τις διακοπές και χάρη στο wi-fi του «Μαραμπού» στην παραλία του Αμποβού στην Αφησσο!

Τόσες μέρες εδώ, και μετά από τόσα πολλά χρονια παρατηρώ ότι ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά παραλιακά χωριά του Πηλίου έχει κάτι σαν … ανθρωποδιώκτη.

Από τη μια έχει τον Αντρέα και τη Βιβή, τον Αντώνη και τη Μαρίνα, το Γιώργο και την Αννα, το Θοδωρή, επαγγελματίες που κάνουν ό,τι μπορούν για να προσφέρουν υπηρεσίες στον επισκέπτη, με ποιότητα , μεράκι και κέφι. Κοντά σ’ αυτούς κι αλλοι επαγγελματίες που δεν τους ονομάτίζω γιατί δεν τους ξέρω προσωπικά και τόσα χρόνια όπως τα παιδιά.

Από την άλλη υπάρχει και το επισημο πρόσωπο του χωριού που κάνει ό,τι μπορεί για να διώχνει ακόμη και τους περιστασιακούς επισκέπτες – ξέρεις αυτούς που έρχονται εδώ για ένα μπανάκι, ένα τσίπουρο τις Τετάρτες και τις Δευτέρες που είναι κλειστά τα μαγαζιά στο Βόλο, το Σάββατο ή την Κυριακή. Δε σου λέω για αυτούς που αποφασίζουν να έρθουν για  λίγες μέρες.

Το χωριό δεν έχει πάρκινγκ, έχει ένα δρόμο που τις μέρες που σου είπα παραπάνω είναι σαν την κόλαση του Δάντη, σε ελεύθερη απόδοση από τον Καρβέλα. Το χωριουδάκι μας, δεν έχει πάρκινγκ γιατί δεν ενδιαφέρθηκε ο δήμαρχος να έχει. Δηλαδή έχει ένα χωμένο κάπου που για να φτάσεις πρέπει να περάσεις μέσα από την πλατεία του χωριού.
Η πλατεία του χωριού, που κανονικά θα μπορούσα να αφήσω τα παιδιά μου να παίξουν με τα άλλα παιδιά η μισή έιναι καλυμένη από τραπεζοκαθίσματα (πράγμα που δε με πειράζει) αλλά η άλλη μισή γίνεται πάρκινγκ για μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα ιδιοκτητών που δε σκαμπάζουν από λόγια.

Μου έλεγε ο γείτονας μου ο Ντίνος, ότι μια μέρα με τα παιδιά του κινδύνεψε από ένα αυτοκίνητο που ήθελε να μπει στην πλατεία, κι όταν διαμαρτυρήθηκε ο οδηγός ωραιότατα του αντιγύρισε «τι θες εσύ ρε Αλβανέ»!

Είδα προχθές έναν κύριο από το Δήμο και πήγα να του πω για την κατασταση, κι ήθελα να του αναφέρω ότι στις δύο κουνιες και μια τσουλήθρα που έχουν βάλει στο … λιμανάκι δεν μπορώ να πάω τα παιδιά γιατί κι εκεί έχει γίνει πάρκινγκ και όπως καταλαβαίνεις ο συνδυασμός «καβαλάω αυτοκινητο – ανεβαίνω στην κουνια» δεν είναι πολύ βολικός … Τον είδα λοιπόν και προσπάθησα να του μιλήσω και εκείνος πολύ χαλλλλαρά, σηκώθηκε κι έφυγε, δεν είπε ούτε καλημέρα, όπως λέμε όλοι εδώ στο χωριό, είτε γνωριζόμαστε μεταξύ μας είτε όχι.

Α, η πλατεία, έχει την πηγή και τρέχει το νερό γάργαρο μέσα σε ένα ρυάκι που πάει ευθεία στη θάλασσα. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι και το νερό να τρέχει για να δροσίσει τους περαστικούς, παλιά από μια σωλήνα και τα τελευταία χρόνια μέσα από πέτρινες ή μαρμάρινες «χούφτες». Φέτος πιανου «χούφτα» μοσχοθρεμένη αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται να τρεχει το νερό, όπως σε όλες τις πλατείες του Πηλίου, δεν ξέρω να σου πω! Φανταζομαι όμως, ότι είναι αυτός που δε γουσταρει εμάς που ερχόμαστε εδώ γιατί ενδεχομένως … δεν ξέρω τι να σου πω! Μήπως χάλασε το νερό της πηγής? Πάλι δεν το ξέρω, γιατί δεν το άκουσα να το λέει κανείς. Μήπως θέλει να κάνει οικονομία? Να το δεχτώ, αλλά να δεχτεί κι αυτός ότι   έχουν ανακαλυφθεί οι διακόπτες που ανοιγουν και κλείνουν το νερό και λέγονται βρύσες ή βάνες. Τι να πω?

Είναι ο ίδιος ο αρχηγός της Αφησσου, με τον αρχηγό του Νεοχωρίου, που  λέγαμε τις προάλλες ότι γκρέμισε την πλατεία λίγες μέρες πριν από το πανηγύρι του χωριού …

Παρατηρώ στις διακοπές, ακόμη πιο έντονα απ’ ότι αντίστοιχα πράγματα το χειμώνα, πώς κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί γιατί βρέθηκαν σε ένα μερος, με μια περιουσία – και που κατα τεκμήριο δεν την δούλεψαν – και δεν μπορούν να εκτιμήσουν τι έχουν. Είτε θέλουν να τα αρπάξουν (ωραιότατο μάθημα που παίρνουμε όλοι εδώ και τριάντα χρόνια) είτε θέλουν να τα αρπάξουν και να χαλάσουν τον τοπο που τους ανέχεται.

Δεν είναι κρίμα?

Η Άννα έλεγε στη γυναίκα μου ότι «αν κλείναμε όλοι τα μαγαζιά μας θα ήταν πολύ χαρούμενοι»

Σαν τη διαφήμιση … «Να φύγετε να πάτε αλλού» έτσι ακριβώς λειτουργούν οι «αρχόντηδες» της Αφήσσου και των άλλων χωριών του Πηλίου. Και προς τους επαγγελματίες και προς τους κατοίκους και προς τους επισκέπτες – τουρίστες.

Καλημέρες, Σαλ αμ αλ εκουμ, για να καλημερίσω και τον αφρικανικό καύσωνα που λέει θα μας τσουρουφλήσει από τα σήμερα και για λίγες μέρες.

Πίστεψε με θα είναι περισσότερες οι μέρες. Οχι που είμαι μετεό και τα ξέρω, αλλά άμα πυρώσει το τσιμέντο, το κονκρίτ … βράστα Χαράλαμπε.

Σήμερα έχουν γενέθλια ο φίλος και κουμπάρος μου που ζει σ’ ενα χωριό της Ελβετίας και η εξαδέλφη μου που ζει σε ένα χωριό της Ελλάδας. Να τους χαίρομαι θα μου πεις. Ευχαριστώ, θα απαντήσω … γιατί το συζητάμε τώρα αυτό ? Θα σε γελάσω. Α, ναι είναι το Facebook που δε σ’ αφήνει να ξεχάσεις. Πα-μαλ.

Τελευταία δουλειά πριν πάρω τα μάτια μου και την κοπανήσω για την αγία άδεια, ήταν να πάω στην τράπεζα για να κανονίσω πώς θα πληρώσω την έκτακτη εισφορά που μου έλαχε, καθότι είμαι υψηλόμισθος, αλλά ως υπάλληλος δείχνω κέρδη μεγαλύτερα από κάτι μουράκλες που τους κάναμε μουράκλες πηγαίνοντας και ακουμπώντας τα ευρά μας στες επιχειρήσεις τους. Ξέρω δε, τουλάχιστον έναν που έχει χαρτί απορίας για να μην πλερώ στα νοσοκομεία όταν του τυχαίνει κάτι – ο θεός να τον έχει καλά μπας και ξεστραβωθούμε και καταλάβουμε πώς γίνονται οι μπίζνες.

Κι εδώ κολλάει εξαιρετικαμάν το χαλι-γκαλι-κό άσμα (που το χόρευε μοναδικά ο Αυλωνίτης)

If I had a Hammer – Trini Lopez

Α, παρ’ ολίγο να το ξεχάσω: σήμερα εορτάζει και η Δημοκρατία μας και ο κύριος Παπούλιας, ο Πρόεδρος (που τον έχουν "ξεβαφτίσει" με το αν θα τον ξαναψηφίσουν ή όχι και πότε προ ή μετά των εκλογών) θα κάνει μια σεμνή τελετή πρωινιάτικο στα ενδότερα του προεδρικού μεγάρου. Οι κύριοι θα πάνε ασυνόδευτοι, ομοίως και οι κυρίες. Δε θα έχει καναπέ – όχι να κάτσουν καλέ, τους άλλους τους φαγώσιμους εννοώ – παρά μόνον μπισκότα και πορτοκαλάδα. Σου δίνω το λόγο της προσκοπικής μου τιμής ότι τέτοιο ήταν το πρόγευμα που τρώγαμε όταν κάναμε κατασκήνωση στο Χαλκούτσι στα χίπικα 70’s, αλλά και στη Βραυρώνα στα 80’ς!  Ήμαρτον !

Τη γιορτάζουν τη Δημοκρατία αυτοί που την έχουν ξεχειλώσει σαν πουτάνα νιόβγαλτη που της κάνουν "εντατικά" για ν’ ανοίξει και να μην κάνει τη δύσκολη με τους καλούς πελάτες. "Αυτοί" … εντάξει όχι  όλοι  αλλά κάποιοι απ’  "Αυτούς" και κάποιοι απο "Εκείνους".

Summer in the City – Loving Spoonful

Πάμε για μπάνια λοιπόν, σε λίγο ελπίζω να πας κι εσύ. Οι πολιτικοί μας αφού εξαντλήσουν την ύλη για τη γρίπη, τις πρόωρες εκλογές, τον ανασχηματισμό, τα μέτρα για την οικονομία, το συνταγματικό δίκαιο – ευτυχώς δεν έχουν θρησκευτικά, αλήθεια φαντάζεσαι όλο αυτό το σκηνικό με τον μακαριστό Χριστοδουλο στις επάλξεις … μπρρρρ – ε, θα την κάνουν κι αυτούνοι για …

Splish Splash – Bobby Darrin

Θέλω να παραμείνω, μουσικά πάντα, στην εποχή της "αθωότητας" που λέγανε παλιά,  και να σου παρουσιάσω την αρτίστα που θα δεις στο βίντεο. Μακάρι να μπορούσα να βάλω κεφάλι διαφόρων που μου έρχονται στο μυαλό, αλλά μετά θα έπαιρνα τη δουλεία του Λαζόπουλου – πάντως όταν θα το μάθω το κολπέτο θα το κάνω. Για την ώρα ειμαι στα προκαταρκτικά.

Ετσι χοροπηδηχτά και με χάρη, και όσο πιο γρήγορα μπορώ την κοπανώ από την Αθήνα. Εβαλα το αυτόματο πότισμα, κλειδωσα, διπλωκλείδωσα, πήρα μαζί τους λογαριασμούς που βρήκα πρωί πρωί στο γραμματοκιβώτιο – για να μην ξεχνιόμαστε – και φεύγωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

θα τα λέμε πότε πότε γιατί ο φίλος μου ο Αντρέας στην Αφησσο, που έχει το Μαραμπού (εστιατόριο και μπαρ στην παραλία) έχει βάλει wi-fi-λιάααααααααααα

Ενα σούπερ λάιβ, στο θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, τις προάλλες.

Οι Jane’s Addiction άνοιξαν τη συναυλία με εναν βουρλισμένο κυριολεκτικά τραγουδιστή που έδειχνε τεράστιο ενθουσιασμό και που θέλοντας και μη "μας πήρε" μαζί του.

Στις δέκα και μισή βγήκαν οι ΝΙΝ και τα έσπασαν όλα. Πολύ δυνατή συναυλία.

Ξέρεις, πήγα περισσότερο από περιέργεια, δεν είμαι δα και τρελλός φαν ούτε του ενός ούτε του άλλου γκρουπ. Για το "αρχείο" πήγα αλλά άξιζε τον κόπο.

Τέλειος ήχος στους ΝΙΝ, σούπερ φώτα

Τελικά, όπως θα δεις στο βίτνεο ο Σταρ της βραδιάς ήταν ο φωτιστής. Ένας ψηλολέλεκας που ζούσε κάθε κομμάτι, κάθε σόλο, καθε κατεβασιά του ντράμερ, κάθε τίναγμα του μπάσου.

Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου και τους τριγύρω μου να τον χαζεύουμε. Αληθινός περφόρμερ, και ανωνυμος. Απίθανος τύπος!

(στο βίντεο θα δεις λίγο ΝΙΝ και κλιπ του φωτιστή από την ώρα που φώτιζε τους Jane’s. Εκείνη την ώρα είχε φως. Σε διαβεβαώ όμως ότι και την ώρα των ΝΙΝ, και έχοντας βγάλει το μπλουζί του έδινε το δικό του ρεσιτάλ πολλά μέτρα μακρία από τη σκηνή, που όμως χάρη σε αυτόν φωτιζόταν καταπληκτικά)